718
Ο Θανάσης Καρτερός είναι εδώ και λίγους μήνες ο νέος προϊστάμενος του γρ. Τύπου του Πρωθυπουργού | ΙΝΤΙΜΕΝΕWS

Ο Καρτερός ειρωνεύεται τους 10 της Νοvartis: «Ου γαρ οίδασι τι… πηδούσι»

Protagon Team Protagon Team 23 Φεβρουαρίου 2018, 09:16
Ο Θανάσης Καρτερός είναι εδώ και λίγους μήνες ο νέος προϊστάμενος του γρ. Τύπου του Πρωθυπουργού
|ΙΝΤΙΜΕΝΕWS

Ο Καρτερός ειρωνεύεται τους 10 της Νοvartis: «Ου γαρ οίδασι τι… πηδούσι»

Protagon Team Protagon Team 23 Φεβρουαρίου 2018, 09:16

Αναφορές στο μετεμφυλιακό κράτος, στις εξορίες και στις διώξεις, διαχωρισμούς για αυτούς που «έλειωναν (sic) παντελόνια στο Χάρβαρντ, κι εμείς τα λειώναμε σε εδώλια δικαστηρίων» και άλλα τέτοια ένδοξα περί προαιώνιου αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος επιστράτευσε ο προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, Θανάσης Καρτερός για να σχολιάσει τη θυελλώδη συζήτηση στη Βουλή για την υπόθεση της Νοvartis.

Σε μια ανάρτηση στo Facebook που αποπνέει το νέο συγκρουσιακό ύφος του Μαξίμου, με διχασμούς σε «αυτούς» και «εμάς», σε «κακή» Δεξιά και «καλή» Αριστερά κλπ, ο υπεύθυνος επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα επιτέθηκε στον Αντώνη Σαμαρά και στον Αδωνι Γεωγιάδη -τους οποίους κατονομάζει- σχολιάζοντας ωστόσο τις αντιδράσεις όλων όσων ενεπλάκησαν στην υπόθεση, κάνοντας λόγο για «καθεστώς».

Ως γνωστόν ο κ. Καρτερός ανάλαβε τον περασμένο Οκτώβριο το γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού αντικαθιστώντας τον μετριοπαθή Θοδωρή Μιχόπουλο, ο οποίος απεβίωσε στις 14 Ιανουαρίου.

Ο διορισμός του σκληροπυρηνικού αρθρογράφου της «Αυγής» θεωρήθηκε ως η επισημοποίηση της αλλαγής ύφους του Μαξίμου· από γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού της χώρας έγινε πομπός κομματικής προπαγάνδας.

Η τελευταία ανάρτηση του κ. Καρτερού είναι μια απόδειξη όλων αυτών, ξεκινώντας από τον τίτλο του σημειώματος που είναι μια εκχυδαϊσμένη παραποίηση του κατά Λουκάν «ου γάρ οίδασι τί ποιούσι»:

«Ου γαρ οίδασι τι πηδούσι

Δείτε το κι έτσι, και ίσως καταλάβετε γιατί καταλήγω στην κατανόηση, και δι’ αυτής στη συμπόνια. Στην Αριστερά είμαστε ανέκαθεν επαγγελματίες, κατά κάποιο τρόπο, κατηγορούμενοι. Χιλιάδες και χιλιάδες έχουμε κάτσει στο σκαμνί. Αλλες φορές για ήσσονα αδικήματα, όπως η διατάραξη της τάξεως, η αντίσταση κατά της αρχής, η εξύβριση οργάνων της τάξεως, η εν γένει πεζοδρομιακή δραστηριότητα. Και άλλες φορές με κατηγορίες που οδηγούσαν σε βαριές ποινές, σε ισόβια, ή και στον τοίχο. Αφήστε που πλήθη ανθρώπων βρέθηκαν στα σύρματα χωρίς καμιά δίκη. Εφτανε η απόφαση μιας Επιτροπής Ασφαλείας, στην οποία συμμετείχαν ο κύριος νομάρχης, ο κύριος αστυνόμος, και ο κύριος εισαγγελέας, και άντε να καθαρίσει ο κατηγορούμενος με τη Γυάρο, τον Άι Στράτη, ή τη Μακρόνησο.

Τούτων δοθέντων μπορείς να πεις ότι είμαστε η παράταξη των κατηγορουμένων. Άλλοι έλειωναν παντελόνια στο Χάρβαρντ, κι εμείς τα λειώναμε σε εδώλια δικαστηρίων. Άμα ψάξεις στις γραμμές όλων των αριστερών κομμάτων και σχημάτων, θα είναι είδηση να βρεις κάποιον που δεν πέρασε από τη βάσανο μιας δίκης, ενός κρατητήριου, ή και μιας κλοτσοπατινάδας. Ανυπερθέτως εθνικού χαρακτήρα.

Ελάτε τώρα στη θέση των άλλων. Των απέναντι. Των νομιμοφρόνων. Της ελίτ που ανέδειξε αστυνόμους, ασφαλίτες, εισαγγελείς, υπουργούς, πρωθυπουργούς, στυλοβάτες του καθεστώτος, απηνείς διώκτες κάθε ανατρεπτικού στοιχείου –κόκκινου, ροζ, ακόμα και κίτρινου. Της ελίτ που μας μπαγλάρωνε, μας δίκαζε, μας καταδίκαζε, μας επιφύλασσε κάθε είδους αστυνομικές και δικαστικές περιποιήσεις. Και να βρίσκονται σε θέση κατηγορουμένου κάποιοι από αυτούς; Από τις κεφαλές τους μάλιστα; Άντε, όχι ακριβώς κατηγορουμένου, αλλά πιθανού κατηγορουμένου, για να είμαστε ακριβείς, αφού ούτε χειροπέδες, ούτε μπερντάχι, ούτε καν εδώλιο δεν έχει υπάρξει ακόμα. Αλλά, πάντως, να αναφέρεται το όνομά τους σε δικογραφίες, που άλλοι υπογράφουν, να απολογούνται στη Βουλή, στην οποία άλλοι έχουν πλειοψηφία, να καλούνται σε προανακριτικές επιτροπές, που άλλοι συγκροτούν, είναι, όπως και να το κάνεις βαρύ. Πρωτοφανές. Ανήθικο. Εδώ μιλάμε για βωμούς και εστίες, αν με εννοείτε.

Και δεν είναι μόνο ότι τραβοσέρνονται επιφανείς παράγοντες της κοινωνίας σε ανακριτικές, ή έστω προανακριτικές, περιπέτειες. Είναι και ποιοι τους τραβοσέρνουν. Γύρισαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι. Οι λαθρεπιβάτες της εξουσίας, προανακρίνουν –τρομερό!- τους ιδιοκτήτες της. Τα άγρια διώκουν τα ήμερα. Οι συμμορίτες έχουν γραμμένο –σε δικαστικά κιτάπια- τον Σαμαρά. Οι κατσαπλιάδες λοιδορούν τον Αδωνι. Και οι κόκκινοι χαμογελούν στα κυβερνητικά έδρανα, την ώρα που η αφρόκρεμα του καθεστώτος βουρλίζεται σε απολογίες.

Ε, δικαιούνται, λοιπόν, να είναι και έκπληκτοι, και κατάπληκτοι, και απόπληκτοι, μπροστά σε τέτοια ανατροπή. Δικαιούνται και να κλάψουν, και να βρίσουν, και να απειλήσουν, και να τσιρίξουν, και να πουν ψέματα, και να ζητήσουν συγνώμη από τις συζύγους τους, μπροστά σε τέτοιο διασυρμό. Δικαιούνται και να προαναγγείλουν πόσα και ποια κεφάλια θα πέσουν, όταν έρθουν πάλι εν τη βασιλεία τους. Δικαιούνται και να φωνάζουν για συμμορίτες, αρχισυμμορίτες, αλήτες, ακόμα και τσόγλανους, μπροστά σε τέτοιο κακό.

Δικαιούνται, για να το πω πιο απλά, να μην είναι αξιοπρεπείς, γιατί έχουν μάθει στην αξιοπρέπεια του κριτή, που ουδείς τολμούσε να κρίνει. Όταν οι αριστεροί κέρδιζαν την αξιοπρέπεια του κυνηγημένου, αυτοί απολάμβαναν την αξιοπρέπεια του κυνηγού.

Και τώρα τους κυνηγούν! Δικαιούνται, συνεπώς, τη συμπόνια μας. Απόλυτη, και χωρίς αστερίσκους. Με τόση Νοβάρτις, τόσους τσόγλανους, και τόσα παλούκια που τους έτυχαν, Κύριε, άφες αυτοίς. Ου γαρ οίδασι τι πηδούσι…»