Photo:abravanel.wordpress.com

Ενδεχομένως να το πάρουμε απόφαση…

Μπορεί να μη μας κίνησαν την προσοχή οι επιθέσεις εναντίον μεταναστών. Μπορεί να μην αξιολογήθηκαν ως άξιες ειδησεογραφικής κάλυψης οι στοχοποιήσεις ακτιβιστών, οι εμπρησμοί όλων των προεκλογικών περιπτέρων ακροαριστερών σχηματισμών στην Αθήνα, οι καταστροφές σχεδόν όλων των στεκιών αυτόνομων σχημάτων συνοικιών. Μπορεί να πέρασαν στα ψιλά οι εισβολές ελληναράδων σε παρουσιάσεις βιβλίων και εκδηλώσεις για το μεταναστευτικό. Μπορεί να μην έγινε γνωστό ότι κάποια φασιστοειδή κόπρισαν τον τάφο του Νίκου Τεμπονέρα. Μπορεί να μην ίδρωσε αυτί από τους αλλεπάλληλους βανδαλισμούς στο εβραϊκό νεκροταφείο Ιωαννίνων.

Όμως με τον δεύτερο μέσα σε δέκα μέρες (!) και καταστροφικότερο εμπρησμό της ιστορικής Συναγωγής των Χανίων, ένα κρίσιμο κατώφλι έχει δρασκελιστεί.
Οπότε, έστω και λόγω της διεθνούς κατακραυγής, ενδέχεται να το πάρουμε απόφαση ότι η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ακροδεξιάς βίας.

Ενδέχεται, λέω, αρχές, κόμματα και μέσα ενημέρωσης να πάψουν να αντιμετωπίζουν το φαινόμενο με μιαν ολύμπια αταραξία, που γειτονεύει με τη συνενοχή. Ενδέχεται, ας πούμε, να κουνήσει το δαχτυλάκι της η Αστυνομία των Χανίων, μετά από τόσα και τόσα σχετικά κρούσματα στην περιοχή τις τελευταίες μέρες, και να συγκινηθεί η τοπική κοινωνία, η οποία έλαμψε δια της απουσίας της (!) όταν κατά τον πρώτο εμπρησμό της Συναγωγής κινδύνευσε να γίνει παρανάλωμα του πυρός όλη η Παλιά Πόλη.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, θα έλεγαν οι πιο αισιόδοξοι…
Άλλωστε η ίδια (αφελής;) αισιοδοξία θα μας επέτρεπε να διαπιστώσουμε μια κάποια πρόοδο στο γεγονός ότι η καταστροφή συναγωγών αποτελεί έργο σκοτεινών συμμοριών, και όχι πλέον κρατική πολιτική, όπως μέχρι πρότινος…
Σταχυολογώ προχείρως από την ιστοσελίδα του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου.

Άρτα: “Το 1959 η Κοινότητα διαλύθηκε και λίγο αργότερα το εβραϊκό νεκροταφείο απαλλοτριώθηκε ενώ το οικόπεδο της Συναγωγής παραχωρήθηκε στο Δήμο”.

Καβάλα: “Η παλιά Συναγωγή είχε καταστραφεί από τους Βουλγάρους και έτσι χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος προσευχής η ανώγεια αίθουσα ενός σπιτιού, κοινοτικής ιδιοκτησίας, στην οδό Παύλου Μελά. Η κοινότητα διαλύθηκε επίσημα το 1980. Πριν λίγα χρόνια, με την κατεδάφιση αυτού του προσευχητηρίου, γράφτηκε και ο επίλογος του εβραϊσμού της Καβάλας ”.

Καστοριά: “Η Συναγωγή κατεδαφίζεται το 1948, το σχολείο λίγα χρόνια αργότερα. Το νεκροταφείο της κοινότητας, στην πηγή της Ντόμπλιτσας, δεν υπάρχει πια”.

Κομοτηνή: “Η Συναγωγή, η οποία υπέστη σοβαρές ζημιές στη διάρκεια του Πολέμου, στη συνέχεια ερειπώθηκε και με το πέρασμα του χρόνου καταστράφηκε ολοσχερώς”.

Ξάνθη: “Το 1963 το Κοινοτικό Κέντρο πουλήθηκε στο Σώμα Ελλήνων Προσκόπων και η Συναγωγή κατεδαφίστηκε το 1992 και στη θέση της ανεγέρθηκε πολυκατοικία”.

Πάτρα: “Το εσωτερικό της Συναγωγής λίγο πριν την κατεδάφισή της μεταφέρθηκε το 1984 και τοποθετήθηκε στο Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος στην Αθήνα”.

Για να μην αναφέρουμε, βέβαια, τα Εβραίικα Μνήματα της Θεσσαλονίκης, που τώρα “φιλοξενούν” το Αριστοτέλειο, ή τα σημάδια της παρουσίας και άλλων πολιτισμών, σαν το Μεβλεχανέ και όλους τους μιναρέδες της “συμβασιλευούσης”.

Για να θυμόμαστε: έτσι “λειάνθηκε” η εθνική φυσιογνωμία και έτσι εναρμονίσθηκε αναδρομικά η μορφή του χώρου με το εθνικό ιστορικό αφήγημα. Έτσι αποκαθάρθηκε το τοπίο από τη μνήμη των “άλλων”, αφότου η Ανταλλαγή των Πληθυσμών και το Ολοκαύτωμα, εξαφάνισαν την φυσική τους παρουσία εδώ. Έτσι, αν θέλουμε να γίνουμε επίκαιροι, οικοδομήθηκε η περιλάλητη “ελληνικότητα”, που τόσοι εκστρατεύουν τελευταία για την υπερασπισθούν από τις έξωθεν και ένδοθεν απειλές.

 

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News