Έχω ένα φίλο-ιδιοκτήτη ενός καταπληκτικού εστιατορίου, κάπου στα νότια προάστια. Το λάθος για την τωρινή του ζωή, είναι το παρελθόν του! Έχει ζήσει σε τρεις διαφορετικές χώρες. Γεννημένος στην Αφρική, όπου ο πατέρας του είχε μια κερδοφόρα επιχείρηση, έφυγε για την Ιταλία, όταν οι εμφύλιες συρράξεις στη μαύρη ήπειρο, έκαναν την οικογένειά του να τα χάσει όλα. Μετά από κάποια χρόνια στην Ιταλία, πέρασε στη Γαλλία, για να καταλήξει την τελευταία 15ετια στις πατρογονικές του ρίζες, την Ελλάδα. Οποία χαρά τότε και πόσα όνειρα!…

Έστησε αυτήν την επιχείρηση, παντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά…Ομολογουμένως το φαγητό που προσφέρει είναι από τα καλύτερα της Αττικής και οι δουλειές πάνε μια χαρά. Ευγενής, αριστοκράτης, μορφωμένος, γνώστης 5 ξένων γλωσσών και πολύ ικανός.

Τον επαγγελματικό του κλάδο δεν τον γνωρίζω, βλέποντας όμως το μαγαζί του πάντα με κόσμο, χαίρομαι γι’ αυτόν και επιβεβαιώνω την πεποίθησή μου ότι οι ικανοί άνθρωποι πετυχαίνουν όπου και να βρίσκονται.

Με αφορμή την αύξηση του ΦΠΑ στο 23% πιάσαμε κουβέντα. Για μια ακόμη φορά στεναχωρήθηκα βλέποντας, πως η Ελλάδα τρωει τα παιδιά της. Αυτό το υπέροχα στημένο μαγαζί, είχε από πίσω – όχι κόπο και μόχθο γιατί αυτό καθόλου δεν τρομάζει τον φίλο μου – αλλά αναγκαστική συναλλαγή με κουτοπόνηρους δημοσίους υπαλλήλους σε πόστα που πρέπει να περάσεις από εκεί για να πάρεις άδειες, χαρτιά υγειονομικού ελέγχου, άδεια μουσικής και ένα σωρό άλλα. Η μίζα και το νταβατζιλίκι ήταν το μόνιμο εμπόδιο στο οποίο προσέκρουε κάθε φορά που χρειαζόταν κάτι. Και επειδή είναι και σκληρό καρύδι, όταν έλεγε όχι, να’σου με απαράμιλλο εργατικό ήθος κάθε τρεις και λίγο υπάλληλοι από τη μια και την άλλη υπηρεσία για ελέγχους στο μαγαζί. Ακόμη και η αστυνομία έκανε συχνά επισκέψεις. Τι αγαστή συνεργασία μεταξύ των κρατικών υπηρεσιών!!!

Η απελπισία για την ξιπασιά ανθρώπων, που κοιτάζουν να τα αρπάξουν όπως-όπως. είναι η εμπειρία του από την πατρίδα του.
Και δε φθάνει όλη αυτή η διαφθορά και η παρανομία που πρέπει να αντιμετωπίσει ένας επιχειρηματίας, έρχεται και η δυσβάσταχτη φορολογία, που ήδη είναι υψηλή, να τους τσακίσει.(μήπως όλοι οι παραπάνω λόγοι, οδηγούν πολλούς να μην είναι εντάξει με τις δικές τους φορολογικές υποχρεώσεις, και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται;, λέω μήπως;)

Σε μια από τις τελευταίες μας συζητήσεις μου έλεγε ότι αγαπάει πολύ τη δουλειά του, αλλά βαρέθηκε να δουλεύει όλη μέρα, και σε αυτό να έχει τσαμπουκά – συνέταιρο το Κράτος και τους τυχάρπαστους, τυχοδιώκτες υπαλλήλους του. Και μάλιστα ένα κράτος που στα παιδιά του δεν παρέχει την παραμικρή ποιότητα, ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην περίθαλψη. Το πέρασμά του από διάφορες χώρες του έχει δείξει τα καλά και τα κακά της ζωής και αλλού, αλλά αυτό εδώ, τώρα πια, δεν αντέχεται. Σκέφτεται και αυτός πολύ σοβαρά, να φύγει από την Ελλάδα…και αν αυτό το σκέφτεται κάποιος που έχει ακόμη μια κερδοφόρα επιχείρηση, τι θα γίνει με εκείνους που δεν έχουν τίποτα;

Και για το τέλος παρακαλώ τον κύριο πρωθυπουργό αν δεν έχει καταλάβει πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα, ας κόψει τις….(ας πω) δηλώσεις….Είπε στη συνάντηση με τους εκπροσώπους των ιδιοκτητών επιχειρήσεων, ότι αν βάλουμε όλοι πλάτη η χώρα μας μπορεί να γίνει μια από τις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου…!!!

Έλεος πια…καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς….

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News