Στο Βήμα της περασμένης Κυριακής ο Νίκος Χριστοδουλάκης έγραψε μια ανοιχτή επιστολή προς την Άνγκελα Μερκελ στην οποία την κατηγορούσε ότι ενέδωσε στον «γερμανικό λαϊκισμό» επειδή η τελευταία υποστήριξε ότι ήταν λάθος να μπει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Στην επιστολή του ο κ. Χριστοδουλάκης υποστηρίζει ότι η Ελλάδα είτε πληρούσε όλες τις τυπικές προϋποθέσεις ένταξης στην ευρωζώνη είτε -στον βαθμό που δεν τις πληρούσε- υπήρχαν και άλλα κράτη (συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας) που δεν τις πληρούσαν.

Ο τ. υπουργός έχει δίκιο στα επιχειρήματά του. Πλην όμως τα επιχειρήματά του δεν έχουν νόημα. Διότι η κα Μέρκελ στη γνωστή ομιλία της ποτέ δεν έκανε αναφορά σε συγκεκριμένα κριτήρια. Είπε απλά ότι η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να ήταν μέλος της ευρωζώνης. Παρεμπιπτόντως, ακριβώς την ίδια θέση έχουν υποστηρίξει παγκοσμίου φήμης συνάδελφοι του κ. Χριστοδουλάκη όπως, από τα Αριστερά, οι νομπελίστες Πολ Κρούγκμαν και Κένεθ Άροου και από τα Δεξιά οι Μίλτον Φρίντμαν (Νόμπελ), Τζέιμς Χάκμαν (Νόμπελ), Μάρτιν Φέλτνμαν και πολλοί άλλοι. Σε ποιον ακριβώς «λαϊκισμό» ενέδωσαν αυτοί οι οικονομολόγοι, κ. Χριστοδουλάκη, όταν υποστήριζαν ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να μείνει έξω από την ευρωζώνη;

Στην επιστολή του ο τ. υπουργός του Κώστα Σημίτη αποφεύγει να αναφέρει τους δύο βασικότερους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα θα έπρεπε να κρατηθεί έξω από την ευρωζώνη: Η διαφθορά και η χρόνια έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Η Ελλάδα είναι η πιο διεφθαρμένη χώρα της ευρωζώνης και ταυτόχρονα η λιγότερο ανταγωνιστική. Αυτό τη διαφοροποιεί όχι απλά από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης αλλά επίσης και από τα άλλα «γουρουνάκια» με τα οποία υποτίθεται έχει ανάλογα προβλήματα.

Ας δούμε ορισμένα στοιχεία: Το 2010 η Ελλάδα ήταν στη χειρότερη θέση μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης όσον αφορά τις συνθήκες λειτουργίας μιας επιχείρησης, την ευκολία με την οποία γίνεται το διεθνές εμπόριο, την προστασία των ξένων επενδυτών, την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, το θεσμικό περιβάλλον, την αποτελεσματικότητα της αγοράς αγαθών, την αποτελεσματικότητα της αγοράς εργασίας, την τεχνολογική ετοιμότητα, την ποιότητα των επιχειρήσεων, τις τεχνολογικές καινοτομίες, την ελευθερία του επιχειρηματία, την ελευθερία των επενδύσεων, την αποτελεσματικότητα του κράτους, την αποτελεσματικότητα του ιδιωτικού τομέα, τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τον αριθμό ατόμων που παρακολουθούν τη δια βίου μάθηση, τη χρήση "command economy" μεθόδων στην οικονομία κ.λπ. κ.λπ.

Το 2010 η Ελλάδα ήταν επίσης πρώτη σε δύο τομείς στην ευρωζώνη: Tη διαφθορά και τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων.

Παρ' όλο που τα στοιχεία που παραθέτω προέρχονται από το 2010, εν τούτοις είναι προφανές το αποτέλεσμα διαχρονικών δομών, θεσμών και νοοτροπιών που ήσαν παρόντες όταν η Ελλάδα έκανε την αίτηση ένταξης στην ευρωζώνη. Κάτι που όλοι γνώριζαν – συμπεριλαμβανομένων των κυρίων Σρέντερ και Σημίτη. Ό,τι συνέβη μετά ήταν απλά το νομοτελειακό αποτέλεσμα σε σινεμασκόπ όλων των παραδοσιακών παθολογιών της χώρας – που προϋπήρχαν της ένταξης και θέριεψαν μετά. Το να παραγνωρίζουμε όλα αυτά τα δεδομένα και να επικεντρωνόμαστε σε ορισμένους λογιστικούς φορμαλισμούς, όπως κάνει ο κ. Χριστοδουλάκης, ισοδυναμεί με το να ενδίδουμε στον φαιοκόκκινο λαϊκισμό που κοιτάει το δένδρο και αρνείται να κοιτάξει το δάσος.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News