Τι είναι αυτό που ζούμε, άραγε;
Άγνωστο. Εφιαλτικό και πολύπλοκο.
Αγωνιώδες και αχαρτογράφητο, παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις του Γιώργου Παπανδρέου -το μακρινό, πια, 2010- ότι τα νερά έχουν χαρτογραφηθεί και η βοήθεια των εταίρων θα είναι ο πιο ούριος άνεμος για την επιστροφή στην Ιθάκη μας.

Ποιας Ιθάκης, όμως;
Αυτής που δεν πρέπει να ζει με δανεικά και εξαρτήσεις αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να διασφαλίσει τα δανεικά με τα οποία θα εξασφαλίσει την ύπαρξή της;

Ποιας Ιθάκης, τέλος πάντων ;
Αυτής που έθρεφε σαράντα μνηστήρες οι οποίοι διεκδικούσαν στο όνομα της Πηνελόπης τη βασιλεία της;
Της Ιθάκης που, παραλλήλως, διαχρονικά, αντανακλά τη διεκδίκηση αρπαγή και κατασπατάληση της περιουσίας ενός ιδιοκτήτη ερήμην και εν τη απουσία του;

Η δημόσια περιουσία μας, διάβαζα χθες σχετικά με την επίκαιρη επερώτηση του Αλέξη Τσίπρα, προ κρίσης, υπολογίζονταν στα 285 δισ. ευρώ. Το πρώτο μνημόνιο προέβλεπε εισπράξεις από εκχωρήσεις υψους 50 δισ., τα οποία 3 χρόνια μετά κοστολογούνται στα 9,4 δισ. ευρώ, περίπου 28 φορές κάτω από την αρχική τους αξία.

Υποτίμηση ή σκόπιμη απαξίωση;
Φυσιολογική εξέλιξη ή προδιαγεγραμμένη πορεία;
Οι οικονομολόγοι θα μιλήσουν για δεδομένη αν και μη αναμενόμενη, απ’ τις αρχικές προβλέψεις, υποτίμηση. Οι πολιτικοί θα συμπληρώσουν κυνικά ότι πρόκειται για αναμενόμενη κατάληξη της χρόνιας ύφεσης της ελληνικής οικονομίας.

Στελέχη συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης θα διαφωνήσουν στα τηλεοπτικά παράθυρα, θα λογοφέρουν, θα υπενθυμιστεί για νιοστή φορά το παρακινδυνευμένο και τελικά λανθασμένο ΟΧΙ της Κύπρου και στο τέλος, παρά τις διαφωνίες, θα συμπεράνουμε ότι η καλύτερη λύση, με ή χωρίς φετιχιστικές αποχρώσεις, είναι η παραμονή στο ευρώ.

Κανένας δεν θα ασχοληθεί ούτε θα δώσει επαρκείς -ακόμα και αν υπάρξουν προανακριτικές επιτροπές και πηχυαίοι τίτλοι- εξηγήσεις για την πρωτοφανή αυτή απαξίωση, κανένας δεν θα εξηγήσει πώς είναι δυνατόν να έχουμε σώσει την παρτίδα και την πατρίδα μαζί όταν κάτι που κόστιζε πριν 28 μονάδες τώρα, μετά από σωρεία… επιτυχιών, σε οικονομικό επίπεδο, κοστίζει μόνο μία.

Όπως επίσης κανένας δεν θα δώσει ούτε μια σαφή και λογική απάντηση σε κάποιον υπερχρεωμένο δανειολήπτη στεγαστικού γιατί το σπίτι που αγόρασε 10 δραχμές κοστίζει ακόμη 10 όταν ο μισθός του –όταν, φυσικά, τον εισπράττει γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μόνο ένας στους δέκα του ιδιωτικού τομέα πληρώνεται στην ώρα του- είναι κατά το ήμισυ, στην καλύτερη περίπτωση, τσεκουρωμένος.

Όλοι θα συμφωνήσουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση και όλοι στο τέλος θα χαιρετήσουν το παράδειγμα των πολιτισμένων Κυπρίων που περίμεναν καρτερικά στις ουρές των τραπεζών–κομμωτηρίων να πάρουν τα ρέστα από τους κόπους της κουρεμένης ζωής τους.

Μετά θα μας ξαναθυμίσουν την Ιθάκη και θα αραδιάσουν δεκάδες επιχειρήματα για την επιστροφή του σοφού βασιλιά στην πατρίδα του. Θα εκθειάσουν το ελληνικό δαιμόνιο, την επιμονή και την αντοχή του λαού μας στην κακουχία. Θα το μπλέξουν εντέχνως με την καβαφική Ιθάκη και θα υπερθεματίσουν για την αξία του ταξιδίου και όχι για τον προορισμό που, ούτως ή άλλως, είναι θαμπός και ομιχλώδης σαν το παρόν που ζούμε και το μέλλον που είναι γεμάτο μυθικά τέρατα, Σειρήνες και Λωτοφάγους.

Στο τέλος θα κομπάσουν από υπερηφάνεια για τα επιτεύγματά τους και την ψυχραιμία που έχουν επιδείξει κατά τη διαχείριση της πρωτοφανούς αυτής κρίσης που ενώ οι ίδιοι είχαν καθήκον και υποχρέωση να προβλέψουν αλλά δεν το έκαναν και μετά θα κοιμηθούν ήσυχοι και ευχαριστημένοι για τα επιτεύγματα της ημέρας, ξεχνώντας όμως αρκετές από τις βασικότερες παραμέτρους της μυθολογικής ρητορικής τους.

Ο Οδυσσέας -που επέστρεψε στην Ιθάκη, έπειτα από 10 και πλέον χρόνια ανελέητης ταλαιπωρίας και τρομερά επίπονων δοκιμασιών- φυσικά δεν είχε τρόικα να επιβλέπει το πλήρωμα, ήταν πολύ σοφός ακόμα και πριν από την επιστροφή του, είχε plan b – βλέπε Δούρειος Ίππος – και, φυσικά, είχε κερδίσει τον Τρωικό πόλεμο.

Γύρισε, διεκδίκησε και κέρδισε ό,τι ανέκαθεν του ανήκε. Το βιός του.
Αν είχε απαξιωθεί τόσο πολύ -όσο η σημερινή αξία της δημόσιας περιουσίας- απ’ τα φαγοπότια και τις κραιπάλες των μνηστήρων, δεν το γνωρίζω. Μάλλον γιατί ο Όμηρος ήταν τεράστια μορφή αλλά σίγουρα δεν ήξερε καν τι σημαίνει δημιουργική λογιστική και οίκοι αξιολόγησης.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News