Τελικά δεν άργησε και πολύ. Λίγες ημέρες μετά τις 2.000 σφαίρες και τους νεκρούς στα Βορίζια Ηρακλείου, βγήκε ο Αδωνις Γεωργιάδης και έκρινε σκόπιμο να τοποθετηθεί επί του θέματος, λέγοντας πως αν και είναι αδιανόητα αυτά που συμβαίνουν στην Κρήτη, είναι υπέρ της νόμιμης οπλοκατοχής διότι του αρέσει η ιδεά της αυτοπροστασίας και της ελευθερίας και ευτυχώς που συγκρατήθηκε και δεν είπε «say hallo to my little friend» –ο Αλ Πατσίνο στον «Σημαδεμένο» είχε οριακά καλύτερο μαλλί.

Ακόμα και αν προσπεράσει κανείς την πολιτική προπέτεια, να συζητάς περί νομιμοποίησης της οπλοκατοχής την ώρα που δεν ξέρεις τι να κάνεις με το ένα εκατομμύριο όπλα στην Κρήτη και με τα χωριά-φαντάσματα από τις οικογένειες που δρουν σαν οργανωμένες συμμορίες, καταλαβαίνει τι ακριβώς λέει ο κ. Γεωργιάδης; Να έχουμε οι Έλληνες το δικαίωμα να φέρουμε όπλα; Σε μια χώρα που ένας ντελιβεράς έβγαλε με κατσαβίδι το μάτι οδηγού για ένα φανάρι; Και ενώ ως κυβέρνηση λέμε ότι μόλις που έχουμε αποκαταστήσει την τάξη σε άβατα όπως το πανεπιστήμια και τα Εξάρχεια; (Στο άβατο του Ηρακλείου δεν τα καταφέραμε, αλλά ο Πρωθυπουργός είναι από την «άλλη μεριά» –και αυτό το έχει πει, για άλλο λόγο, ο κ. Γεωργιάδης.)

Θα αντιτείνει κανείς ότι ο κ. Γεωργιάδης, υπουργός Υγείας (το σημειώνουμε γιατί λογικά μιλά ως ειδήμων σε θέματα δημόσιας Υγείας) και βουλευτής Βορείου Τομέα Αθηνών (το σημειώνουμε γιατί έρχονται εκλογές), επικαλέστηκε το «αμερικανικό μοντέλο», δηλαδή οπλοκατοχή υπό προϋποθέσεις και αφού την εγγυάται μια ερμηνεία της 2ης Τροποποίησης του Συντάγματος των ΗΠΑ – η οποία, βέβαια, τροποποίηση, γράφτηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν οι άνθρωποι είχαν μουσκέτα και όχι καλάσνικοφ και ούζι.

Ας εξηγήσουμε κάτι κατ’ αρχάς –και στον κ. Γεωργιάδη, αντιπρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος κιόλας, που ώρες ώρες κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Η οπλοκατοχή στις ΗΠΑ αποτελεί έναν αναχρονισμό, ο οποίος διατηρείται όχι μόνο επειδή αναφέρεται στο αμερικανικό Σύνταγμα –στο ίδιο, βέβαια, Σύνταγμα που εγγυάται ότι δεν υπάρχει τρίτη προεδρική θητεία, αλλά οι groupies του Τραμπ το προσπερνούν–, ούτε μόνο επειδή υπάρχει μια τεράστια εγχώρια οικονομία των όπλων –χώρια την πολύ δυνατή National Rifle Association, που είχε για εκπρόσωπό της ολόκληρο Τσάρλτον Ηστον–, αλλά για λόγους καθαρά γεωγραφικούς: σε αχανείς Πολιτείες, όπου η κοντινότερη Αρχή είναι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιόμετρα (μίλια στις ΗΠΑ) μακριά, η μόνη σου προστασία είναι ένα όπλο. Στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων περιπτώσεων, δηλαδή ένα ακριτικό νησί, ή οι παραμεθώριες περιοχές, τέτοιο πρόβλημα δεν υφίσταται: ούτε υπάρχει τέτοια απόσταση, ούτε το λέει το Σύνταγμα, ούτε καν ο Τσάρλτον Ηστον.

Τι θα συνέβαινε στην Ελλάδα αν ο καθένας μας, υπό κάποιες προϋποθέσεις έστω, μπορούσε να έχει όπλο επάνω του; Μια εύκολη απάντηση είναι ότι ναι, θα σκοτωνόμασταν στα φανάρια, εδώ σκοτωνόμαστε για λιγότερα. Μια άλλη, πιο δύσκολη, θα ήταν ότι θα είχαμε σε εξέλιξη μικρούς εμφύλιους από ομάδες  που τη βία την έχουν στο εγχειρίδιο λειτουργίας τους. Υπάρχουν εξάλλου και οι χούλιγκαν του ποδοσφαίρου που ακόμα δεν έχουμε ξεμπερδέψει με δαύτους, παρά την αμήχανη έναρξη της δίκης Λυγγερίδη. Δεν μπορούμε δε να σκεφτούμε καν τι θα συνέβαινε με τη βία των ανηλίκων που ήδη έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις στη χώρα μας. Τουλάχιστον στα αμερικανικά σχολεία κλειδώνουν οι τάξεις και μπορούν να προστατευτούν όσοι μαθητές προλάβουν. Εδώ;

Προς τι λοιπόν η σπουδή του κ. Γεωργιάδη να δηλώσει υπέρ της οπλοκατοχής την ώρα που η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθούν, όπως λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, να βάλουν σε μια αράδα τις σκέψεις τους για να δουν τι θα κάνουν με την Κρήτη;

Ο κ. Γεωργιάδης υποκύπτει στον πολιτικό πειρασμό να ψαρέψει στα θολά νερά μιας δεξαμενής ψηφοφόρων που θέλουν να γαργαλήσουν μια σκανδάλη. Προς το παρόν τους εκφράζουν πρόσωπα σαν τον Βελόπουλο, ή τον Φαήλο, αλλά γιατί να μην τη ρίξουν –την ψήφο, όχι την πιστολιά– στη γαλάζια κάλπη του Βόρειου Τομέα; Το ότι τα ίδια έλεγε ο κ. Γεωργιάδης και παλαιότερα, δεν είναι δικαιολογία, διότι παλαιότερα έλεγε και κακά πράγματα για τη ΝΔ, τους Μητσοτάκηδες, ή και τους Εβραίους, που τώρα δεν θέλει να τα θυμάται.

Θα αντιτείνει κανείς ότι οι Κρητικοί αντιστάθηκαν με τα όπλα τους στη Μάχη της Κρήτης. Ναι, αλλά αυτό έγινε πριν από 84 χρόνια. Και ο αντίλογος είναι ότι στη δικτατορία, που είχαν και πάλι όπλα, μια χαρά τα κράτησαν στα ζωνάρια τους, με τον Πατακό από την Αγία Παρασκευή Ρεθύμνου.

Θα πει, βέβαια, ο ίδιος ο κ. Γεωργιάδης και μαζί του άλλοι λάτρεις του μπαρουτιού ότι ένα όπλο δεν σκοτώνει μόνο του, χρειάζεται ένα δάχτυλο στη σκανδάλη. Σύμφωνοι. Αλλά πια είναι θέμα πιθανοτήτων. Ενα όπλο μόνο του είναι σαν το ορφανό που αναζητάει γονέα. Στην πάντα φιλόξενη Κρήτη ήδη το ξέρουν και το μετρούν σε νέα ορφανά, παιδιά αυτή τη φορά.

Οταν, λοιπόν, ήδη έχεις εκατομμύρια όπλα σε μια χώρα που κανονικά απαγορεύονται, καταλαβαίνεις ότι παίζεις ήδη με τις πιθανότητες που είναι εναντίον σου. Και αν μη τι άλλο ένας πολιτικός της εμπειρίας, της παροιμιώδους αυτοπειθαρχίας και του πολιτικού μπρίου του κ. Γεωργιάδη θα μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε αν ο ίδιος κυκλοφορούσε κάπου και γύρω του κυκλοφορούσαν ένοπλοι.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News