Δεν με νοιάζει που τελείωσε η άδεια. Δεν με νοιάζει που τελείωσαν τα λεφτά και τρώμε σουβλάκια στο λιμάνι. Δεν με νοιάζει καν που τελειώνει το καλοκαίρι, γιατί, (να με συμπαθάς, Αλκη), αυτές τις διακοπές τις κατά-ευχαριστήθηκα. Σε γενικές γραμμές φέτος θα τους έβαζα βαθμό δέκα. Αλλά όχι «δέκα με τόνο». Γιατί λείπει ο τόνος; Γιατί δεν έχω τραγούδι.

Κάθε καλοκαίρι κλείνω ένα τραγούδι (καμιά φορά και περισσότερα) στο συρτάρι, εκεί που καταχωνιάζω τα μαγιώ, τα παρεό και τις πετσέτες του μπάνιου. Το «τραγούδι του καλοκαιριού». Είναι αυτό που λέμετο σουξέ της συγκεκριμένης χρονιάς: Είναι χορευτικό ή μελαγχολικό, είναι σπουδαίο τραγούδι ή αστείο, ή σαχλό, ανόητο, είναι λαϊκό ή έντεχνο, ή προγκρέσιβ. Η μόνη του απαραίτητη προϋπόθεση; Να είναι πρόσφατο, καινούριο, φρέσκο, όπως τα κρασιά τα nouveaux, που δίνουν γεύση σε κάθε χειμώνα. Έρχεται από την ψυχή του καλλιτέχνη και μετά από ένα δύο ακούσματα, γίνεται αυτόματο downloading στο σκληρό των αναμνήσεων: Η μελωδία του σηματοδοτεί μια ολόκληρη σαιζόν, μαζί με τις αναμνήσεις, τις σφαλιάρες, τις καψούρες, τις ήττες, αλλά και τους μικρούς προσωπικούς θριάμβους που τη συνόδεψαν.

Που είναι φέτος αυτό το τραγούδι; Ποιος έκλεψε το σουξέ μου; Και να φανταστείτε ότι δεν έχω τρελές απαιτήσεις, δεν έχω σοφιστικέ γούστα στη μουσική, ακούω, δέχομαι και σιγο-μουρμουρίζω τα πάντα: Πέρσι την είχα κυριολεκτικά, «ακούσει» με ένα μποϊνγκ-μπόϊνγκ τραγουδάκι, το «Όταν σε είχα πρωτοδεί»: το άκουγα συνέχεια, μου έφτιαχνε σκηνικά στη μακρινή, χειμωνιασμένη χώρα όπου βρέθηκα, όταν όλοι οι άλλοι έκαναν βουτιές και φεγγαράδες στα ελληνικά ακρογιάλια. Πρόπερσι ήταν η Amy Winehouse και το «you know I’m no good». Θα μπορούσα να σας πάω έτσι σαρανταπέντε καλοκαίρια πίσω, αν δεν φοβόμουν ότι θα σας έπληττα μέχρι θανάτου με τις μουσικές επιλογές μου. Αλλά είπαμε, το καλοκαιρινό «σουξέ», της καρδιάς μας, όχι αυτό που το βγάζουν με το στανιό οι μαρκετίστες, δεν έχει τρελές προδιαγραφές: μόνο να το περιμαζέψουμε από τον πολτό, να το ξεχωρίσουμε και να το αγαπήσουμε.

Και τώρα δεν έχω. Δεν έχω, τραγούδι -«καλοκαίρι 2010», που να με πάρει και να με σηκώσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γράφτηκαν τραγούδια φέτος. Δεν θέλω να το πιστέψω, αποκλείεται, θα είναι κάτι τρομερό αν συμβαίνει: Όπως στην Αμερική, ας πούμε, που λένε ότι έχουν εξαφανιστεί οι μέλισσες κι αυτό είναι η αρχή του τέλους του κόσμου. Σίγουρα το πρόβλημα είναι δικό μου. Κάτι πολύ ενοχλητικό πρέπει να συμβαίνει στη δική μου ψυχή, για να μην έχει βρει τη θερινή της μελωδία. Στέρεψαν οι καλλιτέχνες; Μπλόκαρε το σύστημα; Πολύ αμφιβάλλω. Εγώ φταίω, κάτι μου ξέφυγε, κάτι δεν κατάλαβα. Δεν έχει σημασία αυτό, αλλά το ότι βρέθηκα, στα στερνά του καλοκαιριού του 2010, ορφανή από το τραλαλά μου.

Δεν γράφω για να καταγγείλω, αλλά για να σας κλαφτώ: Έχω ξεμείνει από τραγούδι για το καλοκαίρι του 2010 και δεν βλέπω άλλη λύση από τη ζητιανιά: μπορείτε να μου δανείσετε το δικό σας;

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News