Δεν έκανα ανασκόπηση όπως ίσως άλλες χρονιές. 5-6 σκέψεις ήρθαν και τέλειωσε το θέμα. Με τον υπολογιστή μου κάθισα ν' ασχοληθώ. Να κάνω τουλάχιστον μια πρακτική εκκαθάριση. Και κάπου εκεί στα ξεχασμένα, ανακάλυψα κάτι φωτογραφίες από την εκπομπή «Πρωταγωνιστές».

Η ματιά του Σταύρου, με ώθησε να γράψω την αυτοβιογραφία μου παρέα με την αυτοκριτική μου στάση και μια ανάγκη να «δείξω» στους ανθρώπους πως το διαφορετικό έχει να πει πράγματα, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Προλόγισε το πόνημά μου, μίλησε και στην παρουσίαση, προφανώς γιατί πίστεψε στις 183 σελίδες από τα κομμάτια της ζωής μου.

Δεκέμβριο του 2012 στέλνω το πρώτο μου κείμενο στο protagon. gr με τίτλο «Η ξυλόσομπα και το apple», μια και τότε απέκτησα συνήθειες ξεχασμένες από χρόνια.

Και χώθηκε το σαράκι της γραφής για τα καλά στο αίμα μου. Κάποια στιγμή, ένα σπρώξιμο, ένα σκούντημα, μια προτροπή και χωρίς λόγια καμιά φορά, όλοι τα χρειαζόμαστε. Ο Σταύρος με έσπρωξε πολύ δυνατά, χωρίς καν να με ακουμπήσει.

Έναν χρόνο, λοιπόν, εδώ μέσα.

Βιώματα, σκέψεις, ανασφάλειες, συναισθήματα κυρίως, αντιθέσεις, θέσεις, εικόνες που είχαν κλειστεί ερμητικά σε συρτάρια, ξεκλείδωτα ευτυχώς ή με χαμένα τα κλειδιά. Νοσταλγίες, πολλές φορές επιθυμίες, ανησυχίες και καμπανάκια. Ακόμη και καμπάνες. Δυνατές. Να ανοίξουν οι πόρτες από κάποια μυαλά και να δουν, να ακούσουν, να αισθανθούν πως όλοι παλεύουμε για τα ίδια πράγματα. Δεν μιλάω για ιδανικά. Για την ουσία. Γι' αυτό που μπορεί να διορθωθεί. Να μπορείς να το κοιτάξεις και από άλλες πλευρές και όχι από τις στερεοτυπικές κληροδοτούμενες σκέψεις, μπουκωμένες.

Ένιωσα ότι ανήκω κάπου που με σέβονται. Ένιωθα και νιώθω, μια ιδιαίτερη λαχτάρα να έρθει η στιγμή να γράψω. Κάποιες φορές δυσκολεύομαι. Μπορεί το motto της ιστοσελίδας να είναι, "ιστορίες για να σκεφτόμαστε διαφορετικά", αλλά πολλές φορές συγκράτησα τα δάχτυλα από το πληκτρολόγιο, έσβησα φράσεις που δεν χωρούν σε ένα κείμενο που μπορεί να φιλοξενηθεί εδώ. Κι αν όχι εδώ, πουθενά δεν μπορεί. Σιγά-σιγά έμαθα τα όρια προς τον σεβασμό για τον αναγνώστη, πρωτίστως. Μπήκα στο τριπάκι να θυμώνω με κάποια σχόλια, αλλά έπρεπε να ανατρέξω σε πραγματικές μάχες στη ζωή μου για να καταλάβω και πάλι πως ο ηλίθιος και ο ημιμαθής δεν θέλει να καταλάβει κάποια πράγματα. Απλά… αρνείται. Κι εκεί δικαιώνομαι μ αυτό που λέω πάντα: Πως ο μικρόσκοσμος του καθενός είναι το πιο απατηλό και εύθραυστο καβούκι.

Ένα mail από τον Σταύρο, με ένα σκέτο "μπράβο", για κάποιο κείμενο -το μοναδικό- με έσπρωξε ακόμη πιο πολύ, γιατί το μπράβο αφορούσε αυτά που έγραψα για τα ανθρώπινα δικαιώματα των τρανς ατόμων. Ένα mail από τον κ. Γιαννακίδη, με ένα "μπράβο" -το μοναδικό- για κάποιο άλλο κείμενο, το «Μαμά, γερνάω», μου έδωσε να καταλάβω, πως είμαι πλέον ικανή να προσδώσω το συναίσθημα γλαφυρά και όχι λαϊκίστικα.

Μέσα από εδώ λοιπόν, κοιτάζοντας με ενδιαφέρον, τι είναι αυτά που έγραψα και γιατί είχαν τόσο θετική ανταπόκριση, έκανα τη φετινή μου «ανασκόπηση», της χρονιάς που έφυγε. Όλα όσα έγραψα είναι αληθινά. Ποτέ δεν προσπάθησα να κερδίσω τις εντυπώσεις. Δεν κορόιδεψα κανέναν. Αυτή ήταν και η μοναδική συμβουλή του Σταύρου. Ψέματα. Και άλλη μια: Να αφήνω τα κείμενά μου να «κοιμηθούν» λίγο και να τα ξαναδιαβάσω την επομένη, για τυχόν διορθώσεις. Εκεί δεν τον άκουσα. Παρασκευή γράφω, Παρασκευή στέλνω.

Έχω λοιπόν την ανάγκη να πω ένα μεγάλο και ζεστό ευχαριστώ στον κ. Θεοδωράκη -και στην ομάδα του- που είχε τη σκέψη και την τόλμη, για πρώτη φορά σε ελληνικό portal, να φιλοξενήσει μια τρανς γυναίκα κάθε εβδομάδα, ως συνεργάτη.

Η περηφάνια μου εκεί έγκειται.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News