Αρχίζει και μ’ αρέσει ο Τσίπρας. Έτσι ξαφνικά. Από τη μια στιγμή στην άλλη.

Σαν έρωτας από το πουθενά. Τον βλέπεις τόσο καιρό στον ίδιο χώρο και ξαφνικά ένα βλέμμα κάνει τη μεγάλη διαφορά. Ο ασήμαντος άγνωστος γίνεσαι η πιο δικιά σου σκέψη.

Ο τελευταίος πρωθυπουργός που μου άρεσε ήταν ο Καραμανλής. Ίσως γιατί άφηνε τόσο χώρο για μελαγχολίες, όσο και για γέλια μέχρι δακρύων. Μέχρι το βράδυ των εκλογών έβλεπα έναν νεαρό ηλικιωμένο χωρίς ιδιαίτερα κέφια. Και ξαφνικά βλέπω έναν τύπο που γελάει με όλη του την καρδιά κι είναι έτοιμος να πέσει στο σιντριβάνι του Συντάγματος. Έτσι, ναι. Το πράγμα αρχίζει και αποκτά ενδιαφέρον. Ειδικά τη στιγμή που εμφανίζεται και το κορίτσι του στο κάδρο. Είναι χαρούμενη, άνετη και μόλις βγήκε από το σπίτι της κι όχι από το κομμωτήριο. Το καλύτερο ήταν που δεν χρειάστηκε να της απλώσει το χέρι και να χαιρετήσουν μαζί το πλήθος. Είναι μαζί, είναι κανονικοί, ζούνε με μέτρο και δεν χρειάζεται να το αποδείξουν. Τελικά, όσες προσπάθειες κι αν κάνουμε για να πείσουμε τους άλλους για αυτό που είμαστε, αυτό που είμαστε «φωνάζει» και δεν χρειάζεται διευκρινίσεις.

Τι είναι αυτό, άραγε, που κάνει κάποιον ακαταμάχητο; Δεν είναι απαραίτητος ο ναρκισσισμός ούτε και η σοβαροφάνεια. Αυτό που τον κάνει ελκυστικό είναι το κέφι του για ζωή. Δεν ξέρω αν ο Τσίπρας έχει αρκετό για όλους μας, αλλά σίγουρα είναι γενναιόδωρος. Γι’ αυτό κι έστησε μια ομάδα με όρεξη. Μπορεί και να πέσουν όλοι μαζί στα βράχια όπως εύχεται ο Σαμαράς, αλλά το σίγουρο είναι πως φόρεσε τα καλά του για να πάει στο party και να περάσει καλά. Κι αυτό δεν είναι λίγο. Θέλει γενναιότητα να μην είσαι μόνος και να βγαίνεις με έναν τύπο σαν τον Βαρουφάκη που δεν περνάει με τίποτα απαρατήρητος. 

Μ’ αρέσει ο Τσίπρας. Γιατί αθωώνει τη νεότητα. Και γιατί… σε ένα πρώτο επίπεδο, λέει θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Είναι μια δεξιότητα που χάνουμε οι άνθρωποι μεγαλώνοντας. Κι είναι χρήσιμο κάποιος να μας υπενθυμίζει πως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να είμαστε αρεστοί.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News