«…Είναι η ζωή περισσότερο κι απ’ το θάνατο αυτή που δεν έχει όρια». Πάνω σε αυτή τη φράση του Γκαµπριέλ Γκαρσία Μάρκες χτίστηκε το θέµα του κόµικς με το οποίο συμμετείχε ο Φώτης Πεχλιβανίδης στην ομαδική έκθεση «Αντοχή Υλικών», που παρουσιάστηκε στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της Αθήνας. Γνωστός και βραβευμένος δημιουργός, με γόνιμη θητεία στο χώρο της εικόνας γενικότερα (από σχεδιαστής και εικονογράφος, μέχρι καλλιτεχνικός υπεύθυνος στο σχεδιασμό εντύπων), παρουσίασε το «Destroy Yourself», όπως ονόμασε το κόμικς του. Τον συναντήσαμε στο χώρο της έκθεσης και του ζητήσαμε να μας μιλήσει –εκ βαθέων- για τα κόμικς και για τις απόψεις του γενικότερα:

«Το βασικό θέµα που µε απασχολεί σταθερά στα κόµικς µου, συγγενεύει µε την άποψη του Theodor Adorno πως, “Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ζώο του οποίου η ύπαρξη είναι ένα πρόβληµα που ζητάει λύση”. Όσον αφορά το θέµα της ιστορίας που εκθέτω στο φεστιβάλ, είναι, με λίγα λόγια, ο µοναχικός αγώνας ενός άνδρα να παραµείνει όρθιος κόντρα σ’ αυτούς που θέλουν να τον δουν στα γόνατα, να τον συνθλίψουν, κανονίζοντας τη ζωή του, υπό το δόγµα του “γάµα τους πάντες προκειμένου να επιβιώσεις”. Για τον ήρωα µου τα πάντα είναι σκουπίδια που στην τελική κάποιος πρέπει να τα κάψει. Η καρδιά του είναι ένας εύφλεκτος πλανήτης που στο τέλος καίει και τον ίδιο γιατί τον αιχμαλωτίζει στο ίδιο συναισθηµατικό παροξυσµό του µίσους και τον οδηγεί ίσια στην παραφροσύνη της απύθµενης βίας.

»Για άλλη µια φορά µπήκα στον πειρασµό να γίνω σκοτεινός, σχεδιάζοντας µια ιστορία ενοχλητική, βίαιη, εκτροχιασµένη, κόντρα στην -οµολογουµένως βολική- προσµονή φίλων και γνωστών µου, που νόµιζαν θα δουν όµορφες, ηλιοκαμένες, ξανθιές λολίτες. Πόσο µε διασκεδάζει αυτό! Όσοι µε παρακολουθούν δημιουργικά υποψιάζονται έτσι κι αλλιώς πως καλλιτεχνικά πάσχω από κάποιας µορφής αινιγματική αντιφατικότητα. (διπολική διαταραχή, λέγεται στην ψυχιατρική). Εννοείται πως λατρεύω τις ξανθιές ηλιοκαμένες λολίτες και γενικότερα τον “κοριτσίστικο ιµπεριαλισµό”, εννοείται πως η ζωή είναι όµορφη και δεν σταµατά να µας αποπλανεί µε τα υπέροχα µικρά ή µεγάλα καθηµερινά θαύµατα της. Πάντα θα είµαι ένα αγοράκι θαµπωµένο από το, τόσο φως της µέρας και το ατέλειωτο “Λούνα Παρκ” της ζωής.

» Η αλήθεια είναι ότι δεν παράγω εύκολα, ζορίζοµαι. Παίρνω ερεθίσµατα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω µου, τα επεξεργάζοµαι συνειδητά και υποσυνείδητα, και τα επιστρέφω ξανά στον κόσµο. Θα έλεγα ότι παίρνω ένα επικαιρικό, εφήµερο υλικό και το µεταµορφώνω σε κάτι άλλο µε φιλοδοξίες διάρκειας µέσα στο χρόνο. Κάπως έτσι αντιλαµβάνοµαι κάθε δηµιουργική διαδικασία, όχι µόνο τη µυθοπλασία των κόµικς µου. Οι ιστορίες µου έχουν να κάνουν µε πόλεις σαν την Αθήνα, φτωχογειτονιές, συµµορίες, ανθρώπους χαµένους στην “κοιλιά του κτήνους”. Μέσα στα φανταχτερά χρώµατα των διαφηµίσεων, της τηλεοπτικής πρέζας, της κινηµατογραφικής ευδαιμονίας, των ιλουστρασιόν εντύπων, κυριαρχεί το µαύρο. Το µαύρο της µοναξιάς. Το επιλέγω συνειδητά σαν βάση στο σχέδιο µου γιατί το βρίσκω πολύ συναισθηµατικό. Μπορείς να κρύψεις πίσω του οποιαδήποτε ανοησία.

»Με βασικό χρώµα το µαύρο λοιπόν (µελάνια µαρκαδόρων σε χαρτόνι) και συμπληρωματικά το κόκκινο -την τακτική της διχρωµίας που ακολουθώ στα πιο πρόσφατα κόµικς µου- κατευθύνω το φως και την σκιά µε τέτοιον τρόπο ώστε να κάνω ένα έργο οπτικού αισθησιασµού κι άλλο τόσο ενδιαφέρων ως περιεχόµενο. Με αναφορές αλλά και “δάνεια” από το noir, τηv Vintage αισθητική πολλών δηµιουργών όπως ο Brecia, ή ο Eisner, αλλά και υπέροχους στίχους όπως αυτοί του Γιάννη Αγγελάκα, «Γαµάνε ήσυχοι οτιδήποτε µυριστούν πως έχει το ταλέντο να ανεχτεί λίγο από το νεκρό τους σπέρµα», όλα ενσωµατώνονται στη διαδικασία της σύνθεσης.

»Σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από το εφήµερο, τις µόδες, την ταχύτητα και την αλλαγή, το χειροποίητο ενσαρκώνει έναν άλλο χρόνο, µια άλλη εικαστική πατρίδα, µια σταθερότητα, µια αλήθεια. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ψυχολογία που αναδύεται απ’ τους χαρακτήρες. Η υγρασία που αποπνέει η σελίδα. Κάνω κόµικς ως αυτοθεραπεία. Επουλώνω πληγές, που µου προκαλεί η έκθεση στην υπερβολική πραγµατικότητα. Βέβαια, το ίδιο συµβαίνει και µε τη ζωγραφική µου, ακόµα και µε το σχεδιασµό εντύπων που αναλαµβάνω -παρά την αβασάνιστη, (πορνική) κατά παραγγελία συµµετοχή µου- πιστεύω πως ακόµα κι εκεί κάτι έντιµο καταθέτω. Αυτά τα πράγµατα ήθελα να κάνω από παιδί και µ’ αυτά γίνοµαι ευτυχής».

To επίσημο site του Φώτη Πεχλιβανίδη

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News