Το τηλεφώνημα μου ήρθε λίγο απότομο. Να πάω σε κάποιο στούντιο –όχι μουσικής– για να μιλήσουμε για δουλειά. Βασικά, μου ζητήθηκε να έχω κάποιον άλλον ρόλο εκεί μέσα και όχι της κοπέλας που παρέχει σεξουαλικές υπηρεσίες. Αλλά αυτής που «προάγει» την κοπέλα.

Το πρώτο σοκ δεν ήταν ευπρόσδεκτο. Η αυτόματη σκέψη, «Αννούλα, ξόφλησες και από αυτό». Άλλη μια «σταθερά» πάει στον Καιάδα.

Έλα που η περιέργεια και η πρόκληση είναι η… τρίτη φύση μου. Ντύθηκα, έγινα όσο πιο όμορφη γινόταν, έβαλα στο σακ βουαγιάζ ρούχα που ποτέ δεν χρησιμοποίησα στο παρελθόν σε τέτοιον χώρο. Συνήθως κουβαλούσα μικροσκοπικά εσώρουχα, ψηλά πέδιλα, πολλά προφυλακτικά και πανάκριβα baby-doll.

Τώρα έβαλα μια μακριά -σχεδόν λευκή- ρόμπα, ολομέταξη, δεν λέω, πάλι τακούνια, πιο ελαφρύ το μακιγιάζ μου και με τα φτερά μου λίγο πεσμένα. Οι κύκλοι κλείνουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτοί που ανοίγουν είναι πιο ευχάριστοι ή ευπρόσδεκτοι.

Χτύπησα το κουδούνι και μου άνοιξε ο υπεύθυνος. Παράταιρο σκηνικό. Αλλιώς τα είχα αφήσει.

Η ατμόσφαιρα σχεδόν ίδια. Έντονα χρώματα στους τοίχους, κουρτίνες χρυσοποίκιλτες, το μωβ κυριαρχούσε στον φωτισμό. Παλιό μυστικό. Κρύβει ατέλειες στο δέρμα και το «λειαίνει» με έναν μοναδικό τρόπο.

Ένα μικρό γραφείο παλαιού τύπου δέσποζε στον χώρο με ένα λάπτοπ επάνω του και ένα πορτατίφ στολισμένο με πολύχρωμα κρύσταλλα. Το λάπτοπ, μου έκανε τη διαφορά. Εξέλιξη, λοιπόν, σκέφτηκα. Προφανώς για το πελατολόγιο.

Από την άλλη όμως το όλο σκηνικό με παρέπεμπε σε άλλες εποχές. Δυο-τρεις άντρες καθισμένοι στους καναπέδες και δίπλα τους ή ακόμη και πάνω τους σχεδόν, κορίτσια πολύ μικρής ηλικίας με το γνωστό προσποιητό ηδυπαθές βλέμμα του τύπου, «μπορεί να με πληρώνεις αλλά σε γουστάρω κιόλας».

Αλλοδαπές, φυσικά. Η μια έστρωνε τάχα μου τη ζαρτιέρα, η άλλη την μπούκλα στο μαλλί. Άκουγα κάτι φωνές από κάποιο άλλο δωμάτιο, αλλά δεν ήθελα να ρωτήσω. Με πήρε παραμέσα ο άντρας που μου άνοιξε την πόρτα και μου εξήγησε τι θέλει από μένα. Απλά, να κάνω την πατρόνα. Με μια φυσικότητα που ήθελα να τον σκαμπιλίσω. Μα, πείθω εγώ για «μαντάμ»;

Δύσκολη μετάβαση. Δεν μπορείς να τη φανταστείς. Ζήλεψα. Τι, άραγε; Συνέχεια το σκεφτόμουν. Γιατί ζήλεψα ή, μάλλον, τι ζήλεψα; Δεν είναι μια σκυτάλη που στην παραδίνουν έτσι απλά. Το σύστημα το ίδιο σε παραγκωνίζει. Ή η αξιοπρέπεια που κουβαλάς έτσι ώστε να ξέρεις πότε πρέπει να αποσυρθείς και να μην παρα-συρθείς.

Μου έδωσαν οδηγίες τι να κάνω, λες και δεν ήξερα. Πήγα σε κάποιο δωμάτιο και άλλαξα ρούχα. Λίγο πιο… δικά μου. Να ακουμπούν καλύτερα στο πετσί μου. Η αναφώνηση απ' τον εν λόγω κύριο ήταν: «ουάααου».

Χάρηκα. Πέτυχα, λοιπόν, το πρώτο τεστ. Αμ δε.

«Πήγαινε βάλε άλλα ρούχα» με πρόσταξε. Δεν με ήθελε «ουάααου».

Επιβάλλεται να είμαι πιο «σεμνή». Δεν γίνεται να κλέβει την παράσταση η πατρόνα απ' τις πουτάνες, επουδενί. Σκύλιασα.

Τις έβλεπα να μπαινοβγαίνουν στο δωμάτιο, ειδικά μια που ήταν και το πουλέν του μαγαζιού και έφερνα στο νου μου, τα δικά μου ατέλειωτα βράδια ανώφελης επιβεβαίωσης. Σε έναν χώρο που και σε μια κατσίκα να της φορέσεις ένα στρινγκ, κάποιος θα τη γαμήσει.

Μάλιστα, είχα και μπράβο δίπλα μου. Αυτή κι αν είναι εξέλιξη. Αλλά εγώ επέμενα σπασμωδικά στο κεφάλι μου πως δεν ήθελα να είμαι σ' εκείνο το γραφείο. Προτιμούσα τον καναπέ. Είναι τόσο νωρίς για απόσυρση και μάλιστα χωρίς χρηματοδότηση.

Μας την έπεσε και η αστυνομία, αλλά καθ’ όλα νόμιμη, η υπεροψία μου έφτασε στο ταβάνι.

Έβαλα και τον τελευταίο πελάτη στο δωμάτιο, αφού πληρώθηκα και, μέσα στην πλήρη ησυχία, ακούγεται μια δυνατή φωνή: "CUT". Από τον ίδιο άντρα, τον συν-σκηνοθέτη της ταινίας.

Υ.Γ.: Δεν θα μπορούσα αλλιώς να παρουσιάσω την εμπειρία μου, ως ηθοποιός σε μια ταινία. Δεν είμαι ηθοποιός και η γραφή είναι ο μόνος τρόπος που ξέρω. Προσθέστε και το ότι δεν μπορώ να προδώσω στοιχεία για την ταινία, η οποία αναφέρεται στο trafiking.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News