«Δεν εχω ξαναδεί τόσο κόσμο στη ζωή μου». Κόλλησα στην ίδια φράση την Κυριακή το απόγευμα. Και όντως δεν νομίζω ότι έχω ξαναδεί τόσο κόσμο μαζεμένο. Τόσο κόσμο μαζεμένο να πνίγεται, να ασφυκτιά, μεταφορικά και κυριολεκτικά δυστυχώς. Γύρω μου, όσο πήγαινε το μάτι μου ήταν κόσμος πολύς, ζεστός. Όχι όχλος, όχι μάζα. Κόσμος, πολύς. Παιδιά με τους γονείς τους, γονείς με τα παιδιά τους. Όχι κουκουλοφόροι, όχι ταραξίες. Απλός Κόσμος. Απλώς παρα πολύς, ικανός να σε πανικοβάλλει. Τόσος Κόσμος μαζεμένος να πνίγεται.

Κάποια στιγμή σε μια στάση του κηνυγητού γύρω από το Σύνταγμα, είπα σχεδόν φωνάζοντας: «Η Ελλάς των σοσιαλιστών και της δημοκρατίας», κατηγορώντας αδιακρίτως έναν σοσιαλισμό που μόνο στα λόγια τον εχω δει. Και που ποτέ δεν το χώνεψα για να λέω την αλήθεια. Οι μάλλον συντηρητικές μου πεποιθήσεις θα φταίνε γιαυτό. Μια κοπέλα, που δεν την έβλεπα, αλλά στοιχηματίζω ότι μιλούσε δακρύζοντας μου είπε επί λέξει: «Δεν ήταν και δεν είναι αυτός ο σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός είναι απλώς το όνειρο των ειλικρινών ανθρωπιστών που πέθαναν στη Σιβηρία, στις φυλακές, από πείνα, στα σπίτια τους, με τα βιβλία, τα τραγούδια τους, τους πίνακές τους, μόνοι. Υπάρχουν και κάποιοι που ονειρεύονται ακόμα ιδανικά…» και συνέχισε αλλά εγώ είχα σταματήσει να ακούω. Την θαυμασα τόσο, για την πίστη της, για το ότι έχει το θάρρος να λέει ακόμα τη λέξη «ιδανικά». Της είπα ότι οι σοσιαλιστές με τους σοσιαληστές έχουν μεγάλη διαφορά, και ότι η αριστερά, όπου κ αν βρίσκεται, θα πρεπε να είχε αφαιρέσει τον αυτοχαρακτηρισμό από τους δεύτερους. Συμφωνήσαμε. Σε ειρηνική περίοδο μπορεί να διαφωνούσαμε ακόμα, αλλά τώρα είναι πόλεμος και των ανθρώπων τα όρια είναι ρευστά.

Σχεδόν 10 το βράδυ στον δρόμο για το σπίτι, μες στο βαγόνι του ηλεκτρικού ακουγόταν μόνο μια λέξη, ντροπή. Όλο το βράδυ σκεφτόμουν πως είναι ντροπή να μην μας πάει πια να λέμε τη λέξη «ιδανικά» και ας είμαστε 25 χρονών. Πως είναι ντροπή να σε περικυκλωνουν τα ματ και να πετανε χειροβομβίδες κρότου λάμψης στο ψαχνό. Πως είναι ντροπή όταν πια έχεις φτάσει τρέχοντας στο Μοναστηράκι, σχεδόν κοντεύοντας να σκάσεις από την έλλειψη οξυγόνου, να προλάβαινουν να φτασουν οι μηχανές της Δέλτα πριν από σένα και πετάνε κρότου-λάμψης στο ψαχνό. Πως είναι ντροπή να πεθαίνει η δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε. Πως είναι ντροπή ο Βενιζέλος να κάνει μάθημα συνταγματικού δικαίου στη Βουλή χθες βράδυ, όταν παραβιάζεται το Σύνταγμα κάθε μέρα. Πως είναι ντροπή (και θράσος) ο ‘Αδωνις τη Δευτέρα το πρωί να λέει ότι ο κόσμος την Κυριακή δεν βγήκε στο δρόμο γιατί κατάλαβε ότι το μνημόνιο vol 2 (τώρα και σε συλλεκτική κασετίνα) είναι η μόνη σωτηρία για τη χώρα (Βλέπε: Γιαυτό και εγώ το ψήφισα και τώρα είμαι διεγραμμένος). Πως είναι ντροπή να ντρέπεσαι να πεις πως είσαι Έλληνας.

Μα από ολες αυτές τις ντροπές η μεγαλύτερη ήταν άλλη. Ήταν όταν Κυριακή βράδυ κάπου μέσα στο κυνηγητό, είδα δυο παππούδες δίπλα μου να τρέχουν όπως μπορούσαν και να μην βλέπουν καν από τα δάκρυα, να βήχουν και να τρέχουν. Με τα μάτια κλειστά. Κάποιοι τους πήραν απ’ το χέρι και εγώ τους κοιτούσα και ντρεπόμουν τόσο πολύ που είμαι νέα σ’αυτή τη χώρα. Γύρισα το κεφάλι μου αλλού, να άνοιγε η γη να με καταπιεί. Ήθελα να πάω πίσω τους να τους ζητήσω συγγνώμη, λες και έφταιγα εγώ… Εγώ, «το μέλλον του τόπου».

*Η Γωγώ Δελογιάννη είναι δικηγόρος.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News