Ξεκίνησα να πάω ως το ποτάμι. Με πολύ ζόρι, αλλά έπρεπε να περπατήσω κατ' εντολήν του εδώ γιατρού. Πήρα το Λουσάκι μαζί μου και σιγά-σιγά έφτασα. Στεγνό, ξερό. Μια κοίτη τεράστια, στέρφα. Πόσα χρόνια, μωρό ακόμη, ένιωσα την πρώτη επαφή με το νερό εδώ, η πρώτη φορά που κολύμπησα με τα μεγαλύτερα αδέρφια. Γεμάτο καλαμιές. Τώρα, μια στεγνή λωρίδα γης λίγο πιο χαμηλά απ' το υπόλοιπο έδαφος. Μελαγχόλησα. Από μακριά ακουγόταν ποντιακά τραγούδια, για πέμπτη συνεχόμενη μέρα. Από χθες προστέθηκαν και άλλες μουσικές επιλογές από τα τριγύρω χωριά.

Ο Βασίλης Καρράς και ο Μελάς είναι οι βασιλιάδες του δικού μου χωριού. Όχι ότι θα πήγαινα, αλλά το να μην μπορείς να πας είναι λίγο πιο εκνευριστικό και απογοητευτικό. Όλοι κοιμούνται γύρω στις 11. Κάθισα στη δροσερή αυλή φορώντας ένα ελαφρύ ζακετάκι. Σκοτάδι, τριζόνια σε παραλήρημα και το μπουζούκι να προσπαθεί να σκεπάσει κάθε άλλο θόρυβο.

Η τελευταία χρονιά που πήγα ήταν πέρυσι με τη μαμά και τον γαμπρό μου. Κάθε μορφής λαχούρι βολεμένο περίτεχνα ή άτσαλα, ανάλογα τη μοδίστρα ή το μοτίφ, σε δεκάδες φορέματα, ακόμη και ταγιέρ. Σώματα βασανισμένα τα πιο πολλά να προσπαθούν να στηριχτούν σε τακούνια άνω των δέκα πόντων. Χαρούμενα πρόσωπα και αυτό μου άρεσε. Γιορτάζουν τον θάνατο της Παναγίας, νομίζω. Όταν τόλμησα να ρωτήσω τη μητέρα μου κάποτε γιατί, μου απάντησε κοφτά τη γνωστή ρήση που με την αφαίρεση ενός κόμματος από την εκκλησία άλλαξε ο ρους της ιστορίας: «Πίστευε και μη ερεύνα, παιδάκι μου».

Εμένα μου αρέσουν τα σημεία στίξης και ξαναέβαλα το κόμμα εκεί που έπρεπε. Είναι οι ίδιες γυναίκες που λίγο πριν βασιλέψει ο ήλιος οδηγούν τρακτέρ με ένα φακιόλι στο κεφάλι, με μαυρισμένα σκασμένα δέρματα από τον ήλιο, σταματούν να πουν μια καλησπέρα στους γονείς μου μια και είμαστε το πρώτο σπίτι κατά την επιστροφή απ' τα χωράφια. Είναι ο μήνας του τελευταίου σπασίματος στα καπνά. Άλλη μια μυρωδιά που δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη της μύτης μου.

Κι εκείνη τη βραδιά λαμποκοπούσαν καθισμένες στην τεράστια αυλή της εκκλησίας και του δρόμου που ήταν κατάμεστα απ' τα τεράστια τραπέζια και αμέτρητες καρέκλες πλαστικές των «γύφτων».
Χάρμα οφθαλμών τα νέα παιδιά του χωριού. Τα αγόρια σχεδόν όλα με λευκά πουκάμισα και σκούρα παντελόνια και τα κορίτσια, μυξοπαρθένες τάχα μου στην αρχή, μα με τον πρώτο χορό οι ορμόνες έπαιρναν φωτιά. Πόση ομορφιά σε ξαναμμένα από πόθο πρόσωπα και ασταμάτητη διάθεση για γέλια και φλερτ. Πόση ομορφιά μαζεμένη σε έναν δρόμο και μια αυλή εκκλησίας.

Το κουτσομπολιό, στο μεγαλείο του. Όλα τα νέα της κάθε κόρης, γιου, γαμπρού, μπατζανάκη. Τι δεν άκουσαν τ’ αυτιά μου ανάμεσα απ' τους λυγμούς του Καρρά και του δεξιοτέχνη μπουζουξή. Τόσο έξω απ' τα νερά μου!
Και η γνωστή ερώτηση να φέρνει μια στιγμή ενοχικής αμηχανίας.
«Ποιανού είσαι εσύ;»
«Του κυρ Σταύρου του Κουρουπού»
«Αθηνούλα, εσύ είσαι; Τι κάνει Σταυράκης;»
«Καλά, φαντάρος είναι».
«Αντε και στα δικά του, κόρη μου». Τόσο έξω απ' τα νερά μου και τόσο μέσα στη ζωή μου. Πώς να μη χαμογελάσω πικρά; Εμπειρία τα πανηγύρια στα χωριά. Άφθονο φλερτ στις Αθηναίες, τις πρωτευουσιάνες. Δεν έμεινα παραπονεμένη. Μια φορά μου έφτασε.
Φέτος το έφερα απλά στη φαντασία μου, έκανα ανασκαφή έναν χρόνο πριν και χαμογελαστή παρ' όλο τον πόνο μου, ξάπλωσα, έβαλα ωτοασπίδες και διάβασα ένα βιβλίο. Τους είχα σχεδόν όλους μπροστά μου σήμερα το απόγευμα στον καθημερινό χαιρετισμό απ' τα τρακτέρ και τα ντάτσουν. Και τώρα θα χορεύουν δημοτικά τραγούδια μια παρέα όλοι μαζί ξεχνώντας για λίγες ώρες τον Σαμαρά, τη Διβάνη, τον μαύρο Σεπτέμβρη που πλησιάζει απειλητικός, το ΔΝΤ και τόσα άλλα προβλήματα που εγκλωβίστηκαν στην πλάτη μας από αμέλεια και κολλημένα μυαλά σε πράσινους και μπλε αρχηγούς.

Θα χορεύουν, θα λάμπουν, θα πίνουν, θα γελούν γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος. Από κάπου θέλει να πιαστεί για να ξεχάσει τον πόνο του, το πρόβλημά του. Τη μαύρη του μοίρα, κάποιες φορές έστω και πάνω σε έναν τάφο! Έστω και μ’ έναν θάνατο που επαναλαμβάνεται 2000 χρόνια για κάποια που αγαπούν και προσκυνούν…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News