Το «Και ο Θεός… έπλασε τη Γυναίκα» (1956) είναι ο τίτλος της ταινίας του Ροζέ Βαντίμ που έκανε την Μπριζίτ Μπαρντό παγκόσμια σταρ, αλλά και η φράση που αποτυπώνει τη μαγεία της γαλλίδας ηθοποιού. Η Μπαρντό είχε μια γοητεία που ήταν εκθαμβωτική για την αίγλη της, αλλά και τόσο φυσική ώστε το να την κοιτάς έμοιαζε με δώρο εξ ουρανού, γράφει στον Guardian η Τζες Κάρτνερ-Μόρλεϊ.

Στο στιλ, όπως και στη ζωή, το timing είναι το παν και η Μπαρντό έγινε το κορίτσι-σύμβολο εκείνης της γλυκιάς περιόδου της μεταπολεμικής Γαλλίας, κατά την οποία η ιστορική κληρονομιά της γαλατικής κουλτούρας ηλεκτρίστηκε από το μποέμ πνεύμα του Παρισιού των δεκαετιών του 1950 και του 1960.

Με την προτίμησή της στα καρό –στον δεύτερο γάμο της, το 1959 φόρεσε ένα ροζ καρό νυφικό– φαινόταν να υμνεί τη νοσταλγική θηλυκότητα του New Look του Christian Dior, με το οποίο ο κορυφαίος γάλλος couturier είχε μαγέψει τον κόσμο στο στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Αλλά η Μπαρντό είχε και μια άγρια πλευρά. Το χαμόγελο με το κενό ανάμεσα στα δόντια ήταν γεμάτο κρασί και άφιλτρα Gauloises. Τα ντεκολτέ με τους ώμους έξω που πήραν το όνομά της την έκαναν να μοιάζει σαν να ήταν τυλιγμένη χαλαρά με μια πετσέτα ή ένα σεντόνι, αντί να είναι εντελώς ντυμένη, σχολιάζει η συντάκτρια μόδας του Guardian.

Το γεγονός ότι η Μπαρντό ήταν φυσικά καστανή, όπως φάνηκε στα πρώτα της εξώφυλλα στο γαλλικό Elle τη δεκαετία του 1950, δεν έχει σημασία. Θα είναι για πάντα η απόλυτη ξανθιά. Το χαρακτηριστικό της χτένισμα –για το οποίο έλεγε πάντα ότι μπορούσε να το κάνει καλύτερα και πιο γρήγορα από οποιονδήποτε κομμωτή του Χόλιγουντ– ήταν το «σουκρούτ», ένα στυλ με τα μισά μαλλιά πιασμένα ψηλά και τα μισά ελεύθερα κάτω. Χαλαρή εκδοχή (μετά από ύπνο) του αγγλικού «beehive» ή του γαλλικού «chignon», ήταν ένα χτένισμα εκλεπτυσμένο χωρίς να είναι αυστηρό και έκλεβε την παράσταση ενώ φαινόταν αβίαστο.

Η ομορφιά της Μπαρντό περιγράφεται συχνά ως αιλουροειδής. Ηταν εξίσου λεοπάρδαλη αλλά και γατάκι του σεξ, κάνοντας το μοτίβο λεοπάρ ένα από τα χαρακτηριστικά του στιλ της. Στην ταινία της «Το σταυροδρόμι των λαθρεμπόρων» («Boulevard du Rhum», 1971) υπάρχει μια αξέχαστη σκηνή στην οποία φοράει ένα λεοπάρ μπικίνι με ασορτί παρεό δεμένο στη μέση. Επιπλέον, λάτρευε τα λεοπάρ και στην προσωπική της ζωή: τα μαύρα και χρυσά στίγματα των λεοπάρ παλτών που φορούσε στο Παρίσι τη δεκαετία του 1960 ταίριαζαν τέλεια με τα χρυσά μαλλιά και το μαύρο eyeliner στα μάτια της.

Η πιο γνωστή μόδα που κληροδότησε η γαλλίδα σταρ είναι το μπλουζάκι Μπαρντό με το φαρδύ ντεκολτέ που αφήνει ακάλυπτη την κλείδα. Το στιλ αυτό αποπνέει σήμερα μια γλυκιά νοσταλγική αίσθηση, αλλά ήταν τολμηρό όταν το έκανε δημοφιλές τη δεκαετία του 1950. Η Μπαρντό συνέβαλε επίσης στο να γίνει μόδα το στιλ Σεν Τροπέ και η λατρεία του ήλιου. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών το 1953 δεν είχε βάψει ακόμα τα μαλλιά της ξανθά, αλλά φορούσε ήδη ένα εκκεντρικό τοπ με έξω τους ώμους. Η πρώτη μπλούζα της Μπαρντό, στο κόκκινο του αίματος, συνδυασμένη απλά με λεπτά χρυσά σκουλαρίκια-κρίκους που σχεδόν άγγιζαν τους γυμνούς ώμους της, ήταν τόσο χαλαρή, που φαινόταν σαν να κινδύνευε να της πέσει εντελώς.

Ακόμη, η Μπριζίτ Μπαρντό βοήθησε στην εφεύρεση του μπικίνι –ή τουλάχιστον, στο να το κάνει φαινόμενο της μόδας, γράφει στον Guardian η Τζες Κάρτνερ-Μόρλεϊ. Τη δεκαετία του 1940, ο σχεδιαστής μόδας Λουί Ρεάρ είχε παρατηρήσει γυναίκες σε παραλίες της νότιας Γαλλίας που έδεναν ψηλά τις μπλούζες τους για να μαυρίσουν την κοιλιά τους. Και το 1946, παρουσίασε μια νέα εφεύρεση –τέσσερα τρίγωνα υφάσματος, συνδεδεμένα με κορδόνι– την οποία ονόμασε «μπικίνι». Η Μπαρντό ήταν η πρώτη που φόρεσε μπικίνι στην ταινία «Μανίνα, το Κορίτσι με το Μπικίνι» (1952), προκαλώντας αίσθηση διεθνώς με το νέο look.

Πριν γίνει μοντέλο και αργότερα ηθοποιός, η Μπριζίτ Μπαρντό είχε εκπαιδευτεί ως μπαλαρίνα, και το μπαλέτο δεν έπαψε ποτέ να επηρεάζει την εμφάνισή της. Η στάση του σώματος που είχε αποκτήσει στη σχολή μπαλέτου τη βοήθησε να προσδώσει στις ερμηνείες της στην οθόνη τη μεγαλοπρέπεια θεάς. Οι φαρδιές κορδέλες, δε, που χρησιμοποιούσε για να τραβάει πίσω τα μαλλιά της όταν κουραζόταν να κοιτάζει κάτω από την πυκνή φράντζα της, ήταν ένα κατάλοιπο από την εποχή που φοιτούσε στη σχολή χορού.

Και ήταν αυτή που έφερε στη ζωή μας τις μπαλαρίνες, το βασικό διαχρονικό στοιχείο της γαλλικής κομψότητας. Τη δεκαετία του 1950, η Μπαρντό ζήτησε από τον Repetto, τον κατασκευαστή παπουτσιών μπαλέτου για τους καλύτερους παρισινούς θιάσους μπαλέτου, να φτιάξει μια εκδοχή του παπουτσιού με σκληρή σόλα για καθημερινή χρήση. Οι μπαλαρίνες Repetto Cendrillon κυκλοφόρησαν το 1956 και έκτοτε παραμένουν διεθνές μπεστ σέλερ.

Η Μπριζίτ Μπαρντό ήταν μόλις 39 ετών όταν αποχώρησε από τον κινηματογράφο, αφήνοντας έκτοτε την εικόνα της αμετάβλητη στον χρόνο. Και η κληρονομιά του στιλ της έχει μια αύρα θηλυκότητας ενστικτώδη, αισθησιακή και, πάνω από όλα, ανεπιφύλακτα ελεύθερη.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News