Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών ο μεγάλος ιταλός σχεδιαστής μόδας, Βαλεντίνο, τον οποίο οι Ιταλοί αποκαλούσαν ως τον «αυτοκράτορα της μόδας».

Οπως τονίζει η La Repubblica, δεν χρειάζεται να είναι κανείς λάτρης της μόδας για να καταλάβει πόσο μεγάλο είναι το πένθος για τον κόσμο: η φήμη του Βαλεντίνο ξεπερνά τάσεις, γούστα και ακόμη και τις γενιές. Oλοι γνωρίζουν ποιος ήταν και όλοι ξέρουν πόσο οι δημιουργίες και οι ιδέες του σημάδεψαν την αισθητική της εποχής.

«Τι επιθυμούν οι γυναίκες; Να είναι όμορφες». Ετσι συνόψιζε ο ίδιος το όραμά του, εκείνο που από το 1959 —χρονιά κατά την οποία ίδρυσε τον οίκο του στη Ρώμη— έως το 2007, όταν αποφάσισε να αποσυρθεί, καθοδήγησε τα βήματά του. Πριν ακόμη από τη μόδα, τις επιδείξεις και τα κόκκινα χαλιά, ο Βαλεντίνο στόχευε να κάνει τις γυναίκες όμορφες. Εκείνες το κατάλαβαν πάντα και γι’ αυτό τον ανέβασαν στον Ολυμπο των δημιουργών από τα πρώτα του κιόλας βήματα.

Η ζωή του Βαλεντίνο είναι ένας θρύλος, σημειώνει η ιταλική εφημερίδα. Γεννήθηκε στη Βογκέρα στις 11 Μαΐου 1932 και ήδη από παιδί, όπως θα διηγηθεί αργότερα, τον έλκυε το ωραίο. Ενα από τα περιστατικά που πέρασαν στην προσωπική του μυθολογία είναι η επιφοίτηση που είχε όταν, ακόμη έφηβος, συνόδευσε την οικογένειά του στην Οπερα της Βαρκελώνης. Εκεί, περιτριγυρισμένος από δεκάδες εξαιρετικά κομψές κυρίες ντυμένες στα κόκκινα, συνειδητοποίησε πόσο αυτό το χρώμα κολακεύει όλες· εκείνη τη στιγμή το επέλεξε ως το συμβολικό του χρώμα, για πάντα.

Μετά τις σπουδές στο Μιλάνο, το 1949 μετακομίζει στο Παρίσι, όπου φοιτά στην École des Beaux-Arts της Chambre Syndicale de la Couture Parisienne. Είναι μόλις 17 ετών, αλλά τίποτα δεν τον σταματά: την εποχή εκείνη οι Ιταλοί δεν ήταν ιδιαίτερα καλοδεχούμενοι πέρα από τις Αλπεις, όμως εκείνος ήταν απλώς υπερβολικά ταλαντούχος. Κερδίζει το βραβείο Woolmark (το ίδιο που ανέδειξε τις καριέρες των Ιβ Σεν Λοράν και Καρλ Λάγκερφελντ), ξεκινά με πρακτική άσκηση στον Ζαν Ντεσές και έπειτα εργάζεται για τον Γκι Λαρός, τον οποίο γνωρίζει στο ατελιέ. Δεν του αρκεί όμως: το 1959 επιστρέφει στην Ιταλία και μετακομίζει στη Ρώμη, τότε λίκνο της ιταλικής υψηλής ραπτικής. Οι πρώτες «επίσημες» φωτογραφίες τον δείχνουν να δουλεύει πάνω στο νυφικό της αδελφής του, ενώ ένα από τα πρώτα του φορέματα είναι ένα φόρεμα μέχρι το γόνατο, καλυμμένο με τριαντάφυλλα από τούλι που από ροζ καταλήγουν στο κόκκινο — ένα διακοσμητικό στοιχείο που θα επανεμφανιστεί στα χρόνια που ακολουθούν.

Το 1960, στη via Veneto, συναντά τον Τζιακάρλο Τζιαμέτι, έναν 22χρονο φοιτητή, ο οποίος ήταν ο κεραυνοβόλος έρωτας που οδήγησε στη δημιουργία μιας από τις πιο σημαντικές, σταθερές και παραγωγικές συνεργασίες στη μόδα: οΒαλεντίνο αφιερώνεται ολοκληρωτικά στη δημιουργία, ενώ ο σύντροφός του, με πολύ πιο αποφασιστικό και αποτελεσματικό τρόπο, αναλαμβάνει τη διαχείριση. Μαζί είναι ασταμάτητοι.

Το 1962 το brand κάνει το ντεμπούτο του στη Φλωρεντία, στο Pitti, στη Sala Bianca, αλλά η στιγμή που ο Βαλεντίνο περνά από το να είναι ένας σημαντικός οίκος μόδας σε σύμβολο μιας εποχής έρχεται το 1967, όταν παρουσιάζει μια συλλογή εξ ολοκλήρου λευκή.

Ολες οι διάσημες γυναίκες έχουν φορέσει δημιουργίες του. Η Τζάκι Κένεντι φοράει δημιουργία του τόσο στην κηδεία του πρώτου της συζύγου, Τζον Κένεντι, όσο και στον γάμο της με τον Αριστοτέλη Ωνάση: «δεν είχαμε ιδέα, ξέραμε μόνο ότι είχε αγοράσει ρούχα», θα πει χρόνια αργότερα ο Τζιαμέτι. «Ενα πρωί μας ξύπνησαν οι δημοσιογράφοι, εκστασιασμένοι, που ήθελαν να μάθουν τα πάντα για τον γάμο».

Παρότι η ερωτική τους σχέση είχε λήξει έπειτα από δέκα χρόνια, το 1970, οι δυο τους παραμένουν απολύτως ενωμένοι: δημιουργούν μια οικογένεια κατ’ επιλογήν που διαρκώς μεγαλώνει, με φίλους, συντρόφους, ανίψια και παιδιά. Ο Βαλεντίνο, συνεχίζει η ιταλική εφημερίδα, επιλέγει στο μεταξύ το Παρίσι ως πόλη αναφοράς για τις δημιουργίες του. Εχει έδρα στην Place Vendôme — και αυτό έχει νόημα: είναι ο πιο «Γάλλος» από τους ιταλούς δημιουργούς, εκείνος που, και λόγω εμπειρίας, βρίσκεται πιο κοντά στην ευαισθησία της γαλλικής haute couture. Η καριέρα του τρέχει σαν τρένο: ντύνει τη Λιζ Τέιλορ στον γάμο της και διάφορα στέμματα , και καυχιέται ότι έξι ηθοποιοί έχουν κερδίσει Οσκαρ φορώντας δημιουργίες του: Τζούλια Ρόμπερτςs (με vintage του 1992), Τζέσικα Λανγκ, Κέιτ Μπλάνσετ, Μερσέντες Ρούελ, Σοφία Λόρεν, Τζέσικα Τάντι.

Ο Βαλεντίνο ενσαρκώνει το όνειρο σε όλα: από τον τρόπο που στρώνει τα τραπέζια του (όχι τυχαία έγραψε πριν λίγα χρόνια βιβλίο γι’ αυτό) μέχρι τις επιδείξεις του, στο τέλος των οποίων εμφανίζεται αψεγάδιαστος για να χαιρετήσει το κοινό σηκώνοντας το χέρι. Το 1998 —πριν από πολλούς άλλους— πουλά το brand του για 300 εκατομμύρια δολάρια. Εκείνος και ο Τζιαμέτι διατηρούν τους ρόλους τους, όπως και το 2002, όταν το σήμα περνά στον όμιλο Marzotto.

Το 2006 λαμβάνει στο Παρίσι τη Λεγεώνα της Τιμής και, προς χαρά όλων, κάνει ένα cameo δίπλα στη Μέριλ Στριπ στην ταινία «Ο Διάβολος Φοράει Prada». Το 2007 ανακοινώνει την αποχώρησή του. Για το αντίο του στη σκηνή, που συμπίπτει με τα 45 χρόνια του οίκου, επιλέγει τη Ρώμη, με ένα τριήμερο θεαματικό γεγονός για Τύπο, φίλους και σταρ: πάρτι μπροστά στο Κολοσσαίο, έκθεση στην Ara Pacis που έμεινε στην ιστορία και μια επίδειξη υψηλής ραπτικής που, παράδοξα, κλείνει όχι με κόκκινο φόρεμα —όπως θα περίμενε κανείς— αλλά με μια ακολουθία από υπέροχα ροζ.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News