Με πρόλαβαν- από πολύ μακριά μάλιστα, από το Σικάγο, με την υπογραφή τού John Cass στην Chicago Tribune- αλλά δεν πειράζει, για καλό ήταν. Μέρες τώρα- εβδομάδες- ήθελα να γράψω ένα σημείωμα για το υπέρκομψο νέο βιβλιοπωλείο της Σκουφά και Γριβαίων, Free Thinking Zone. Η φιλόξενη κυρία επί της υποδοχής, Αρετή Γεωργιλή, με σπουδές και επαγγελματική προϋπηρεσία επικοινωνιολόγου, το ονομάζει επίσης “Οίκο ανοχής σκέψης”. Πιο εύστοχο παρατσούκλι δε μπορούσε να βρει. Τέτοιους ακριβώς προαγωγούς χρειαζόμαστε, σήμερα ίσως περισσότερο παρά ποτέ.

Ας πάμε ωστόσο πρώτα στο  σχόλιο του Αμερικανού δημοσιογράφου. Τους μάθαμε τελευταίως τους Έλληνες να πετάνε πέτρες. Σπασμένα μάρμαρα, τσιμεντένια πλακάκια κι ό, τι άλλο έβρισκαν εμπρός τους με το οποίο μπορούσαν να σημαδέψουν τους φρουρούς της τάξης οπλισμένους με τα χημικά τους. Η βιβλιοπώλης Αρετή Γεωργιλή προτιμά ωστόσο και συνιστά, αντί για πέτρες – και ασφυξιογόνα βέβαια- να ρίχνουμε ιδέες. Αντί για μολότοφ, ας μου επιτραπεί να προσθέσω, μποτίλιες στο πέλαγος με τα πιο φλογερά μηνύματα μέσα.

Στον κεντρικό πάγκο της τις προάλλες σειρά από εγκώμια της Ελευθερίας με τις πιο ετερόκλητες υπογραφές: Τζων Στιούαρτ Μιλ, Καρλ Μαρξ, Πιότρ Κροπότκιν, Φρίντριχ Χάγιεκ, Μαξ Στίρνερ, Ισάια Μπερλίν κ.α. Μαζί, σε μικρό χαρτόδετο αυτοτελή τόμο, ο δικός μας ο Ύμνος, που παινεύει την αγέρωχη όψη και την τρομερή κόψη του σπαθιού της. “Δύσκολα βιβλία τα περισσότερα”, μας λέει χαμογελαστά η φίλτατη Αρετή, “αλλ’ αυτά μου αρέσει να προτείνω, κι αυτά χαίρομαι όταν τα βλέπω να φεύγουν”. Έτοιμη είναι βέβαια όλα να τ’ αποχωριστεί, με την πεποίθηση ότι θα κάνουν τον ωραίο δρόμο τους πολύ παραπέρα. Ένα είναι μονάχα που, αν της είχε μείνει το τελευταίο αντίτυπο, θα δυσκολευόταν πολύ η ίδια να το κατεβάσει από την τιμητική του θέση στο ράφι. Κι όσο μας μιλά, δεν σταματά να ξεφυλλίζει το βιβλιαράκι με τους εμβληματικούς στίχους του Σολωμού.

Δεν τίθεται ωστόσο θέμα να της πάρει κανείς με το ζόρι τίποτα. Και τούτο,  κατά πρώτο λόγο, ίσως, διότι εκείνη δεν ζορίζει κανέναν να πληρώσει  πρώτα το οφειλόμενο αντίτιμο, για να διαβάσει μετά αλλού με την ησυχία του το βιβλίο της αρεσκείας του. Οίκος ανοχής σκέψης, είπαμε. Με τα όλα του, στην προκειμένη περίπτωση. Εξυπηρετικός αλλά και χουβαρντάδικος ταυτοχρόνως. Προχτές που ξαναπήγα τελευταία φορά, ο πάγκος με τους επαίνους της Ελευθερίας είχε αδειάσει. Στη θέση τους άλλες καλές μαρτυρίες που συνδέονταν με μια διαφορετικού ύφους εκδήλωση του βιβλιοπωλείου. Καθισμένος όμως στην κορυφή σε μιαν αναπαυτική καρέκλα και κυριολεκτικά βυθισμένος στον όμορφο κόσμο του ένας νεαρός, εικοσάχρονος το πολύ, ολοκλήρωνε επί τόπου την ανάγνωση του φιλελεύθερου εγχειριδίου τού ηθικού φιλοσόφου Μιλ. Είναι εκεί απ’ το πρωί, απ’ την ώρα που ανοίξαμε, μας πληροφορεί η οικοδέσποινα. Και δεν ήταν ασφαλώς το μόνο δείγμα τού τι συμβαίνει καθημερινά πλέον σ’ αυτήν την free thinking zone του πολύπαθου κέντρου της πρωτεύουσάς μας. Λίγο παραδίπλα μια φοιτητοπαρέα έβαζε τις τελευταίες πινελιές σε μιαν ομαδική εργασία που προφανώς είχε στηριχθεί στα βοηθήματα που έθετε στη διάθεσή τους το φιλόξενο αναγνωστήριο. Που δεν παύει βέβαια να είναι μια πρότυπη ιδιωτική επιχείρηση. Σαν αυτές που χρειαζόμαστε, επιμένω, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ. 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News