Είναι κάτι μέρες που όλα πάνε στραβά. Το βλέπεις από το πρωί. Πρώτα χύνεται ο καφές. Μετά μιλάς απότομα στον άνθρωπό σου, κι αυτός αποφασίζει να σου πει ό,τι δεν είπατε τα τελευταία τρία χρόνια. Εν τω μεταξύ ο σκύλος γαβγίζει δίχως έλεος, το πανωφόρι σου πιάνεται στην πόρτα του ασανσέρ, και διαπιστώνεις πως έφυγες χωρίς κλειδιά! Έχεις ήδη καθυστερήσει, αλλά δεν έχεις μπαταρία για να ειδοποιήσεις. Με λίγα λόγια, γκίνια.

Τρελή γκίνια, όμως συνεχίζεις. Λες θα πάω κόντρα στην αναποδιά, δεν είναι μαύρο σύννεφο αυτό που με καταδιώκει, μια απλή κατάρα που θα σβήσει στην αρχή της Συγγρού. Μονάχα που κι εκεί σε περιμένει δαιμονισμένο μποτιλιάρισμα κι αρχίζεις να σκέφτεσαι πως ίσως θα ήταν καλύτερα να γύριζες πίσω. Να κουκουλωθείς στο κρεβάτι σου και να ξαναβγείς αύριο που ο ήλιος θα λάμπει, δεν θα έχεις νευρά κι ο Ερμής θα γυρίσει σε ορθή γωνία. Δυστυχώς είσαι αισιόδοξος. Εκπαιδευμένος αισιόδοξος: ποτέ μη λες ποτέ, ο Θεός ξεχνά αλλά δεν λησμονά, ένα μικρό κακό σε σώζει από ένα μεγάλο, η κρίση κρύβει ευκαιρίες, κ.λπ.

Η μέρα κυλάει. Σκατά εννοείται. Κι ύστερα, η μέρα γίνεται εβδομάδα, μήνας, μετράς δυο-τρία χρόνια στην απέξω. Οι άλλοι κάνουν κέφι κι εσένα σου πάνε όλα στραβά. Κάθε τόσο σε χτυπάνε τα παπούτσια σου. Στο σπίτι χαλάνε πρώτα τα υδραυλικά και μετά το πλυντήριο, η κουζίνα, το κρεβάτι σου αρχίζει να τρίζει. Θα έπρεπε να μεταναστεύσεις σε άλλο σώμα, σε σώμα χωρίς σκιά για την ακρίβεια, αλλά …είσαι αισιόδοξος. Όλα θα πάνε καλά και οπωσδήποτε στη γωνία σε περιμένει μια τεράστια ευκαιρία για να αλλάζεις δουλειά, να αλλάξεις σπίτι, να αλλάξεις σκιά. Τίποτα. Δεν συμβαίνει τίποτα. Κάποια στιγμή, κατάκοπος, παραιτείσαι επιτέλους και συμφιλιώνεσαι με την ιδέα πως από δω και πέρα όλα θα πηγαίνουν ανάποδα και θα πρέπει να εκπαιδευτείς για καβούρι.

Έτσι κι ο Ευάγγελος. Εκείνη τη νύχτα στο Ζάππειο που του πήρανε το ΠΑΣΟΚ μέσα από τα χέρια, θέλησε να πάει κόντρα στην αναποδιά, κι ενώ μέσα του κάτι του 'λεγε «γύρνα σπίτι και κουκουλώσου», σκέφτηκε ότι στην Ιπποκράτους η βιβλιοθήκη τουλάχιστον, είναι δικιά του. Γιατί όχι και οι ουρανοί! Η Ελλάδα, η Ευρώπη, η οικουμένη ολόκληρη. Του κλήρωσε μια θέση δίπλα στον Σαμαρά. Άσχημα είναι; Εδώ στο μετρό μπαίνεις και λες Παναγία μου μια θέση όπου να ναι, σε λίγο φτάνουμε. Πόσο θα κάνουμε Σύνταγμα Εθνική άμυνα; Δεν σκέφτεσαι ότι στο Μέγαρο θα ανέβουν άλλοι τόσοι και  θα στριμωχτείς κι άλλο.

Στην αρχή, έκανε την καρδιά του πέτρα (και το κομμάτι του). Μερικά  χαράτσια, κάποιες περικοπές, ένα σχέδιο για μετακινήσεις… μια μετακόμιση στη Χαριλάου, όλα ένα σχέδιο αισιοδοξίας ήτανε. Δεν μπορεί  να βρέχει για πάντα! Κι ύστερα, τι διάολο, τα δύσκολα είναι για τους ικανούς. Στη Δημοκρατία δεν χωράνε αδιέξοδα. Στη Νέα Δημοκρατία όμως; Κανείς δεν σκέπτεται δυσοίωνα. Όλοι βαθιά μέσα μας πιστεύουμε πως όλα θα πάνε καλά! Κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος έκανε ό,τι θα κάναμε όλοι όταν μας καταδιώκει ανυπόφορη αδικία και αδικαιολόγητη ατυχία.

Απλά ήρθε η στιγμή να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως από δω και πέρα όλα θα πηγαίνουν ανάποδα και θα πρέπει να εκπαιδευτεί για καβούρι.

Επιτέλους λοιπόν… λίγο τσάι και λίγη συμπάθεια για τον Ευάγγελο Βενιζέλο. (Τον big Vanzel του παλιού ΠΑΣΟΚ, τον αισθηματία του Σαμαρά).
Την αγάπη μου σε όλους.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News