Είναι μεσημέρι και ο υπουργός Χ. Πρωτόπαπας τρώει στο 17 της Λυκαβηττού. Στο νέο 17, διότι στο παλιό της Βουκουρεστίου έμπαιναν άλλοι πολιτικοί τότε, στη δεκαετία του '60: ο Λώρας για παράδειγμα – υπάρχει μια διαφορά μεταξύ Πρωτόπαπα και Λώρα. Απέξω λοιπόν από το 17 είναι οι διαδηλωτές με τα μηχανάκια και εύχονται στον Πρωτόπαπα να του κάτσει η μπουκιά στο στόμα. Λίγο πιο πάνω, στην Ομήρου, στέκονται  οδηγοί λεωφορείων και φώναζουν το εξής προς τον υπουργό τους: «Ρέππα μαλάκα δεν είσαι υπουργός, πάρε 700 και γίνε οδηγός».

Tα ίδια και πιο κάτω, στο GB Corner, με τους διαδηλωτές να μουτζώνουν αφενός τη Βουλή και αφετέρου όσους τρώνε στο GB. Οπότε υπάρχει εδώ μια ουσιώδης διαφορά με το πρόσφατο παρελθόν: για να δεις υπουργό ή βουλευτή τότε, λίγο πριν τη χούντα, δεν υπήρχε καμία απολύτως πιθανότητα. Αλλού πήγαιναν οι αστοί, αλλού ο λαός. Τά' χανε χωρισμένα τα τσανάκια τους οι άνθρωποι. Ο λαός βρισκόταν στο Μπραχάμι και οι πολιτικοί στα μπαρ της Μεγάλης Βρετανίας. Δεν μπορούσαν να ανακατευτούν μεταξύ τους κατά κανένα τρόπο. Υπήρχε μια απόσταση ασφαλείας, την οποία όριζε η κοινωνική διαφορά. Σήμερα όμως εύκολα βλέπεις τον υπουργό. Αρκεί να αράξεις για λίγο στη πλατεία.

Με την μεταπολίτευση δηλαδή το πράγμα άλλαξε εντελώς: έγινε μαζικοποίηση της πολιτικής. Πολιτικός παλιότερα γινόταν κάποιος που είχε κοινωνική υπεροχή, που είχε τζάκι. Από το 1974 όμως και μετά πολιτικός γινόταν αυτός που προερχόταν από τον κομματικό σωλήνα. Δηλαδή ο οποιοσδήποτε. Το τέλος των πολιτικών τζακιών, των Ζαϊμηδων και των Ράλληδων, σήμανε και το τέλος της πολιτικής ομαλότητας. Διότι σταδιακά η εκτίμηση προς το πρόσωπο του πολιτικού χάθηκε- έλα μωρέ τώρα, ποιος είναι ο Πρωτόπαπας, ένας πρώην υπάλληλος. Και έτσι, φτάσαμε μέσα στην κρίση, με ένα πολιτικό προσωπικό εντελώς ανίκανο να ηγηθεί. Διότι δεν έχει  κοινωνική νομιμοποίηση, αφού δεν εκφράζει κάποια σαφή κοινωνική ιεραρχία.

Όταν όμως ο υπουργός δεν μπορεί να φάει ήσυχα στο κλαμπ του, χωρίς να τον μουτζώνουν, τότε βρισκόμαστε μπροστά στο χάος. Θα πρέπει λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος πολιτικής εκπροσώπησης, που να στηρίζεται στην κοινωνική νομιμοποίηση. Δηλαδή θα πρέπει να υπάρξουν τάξεις που να ηγούνται και άλλες που να δέχονται να καθοδηγηθούν. Ο Τζών Κέννεντυ είπε κάποτε πως «…αν μια κοινωνία δεν μπορεί να βοηθήσει τους πολλούς που είναι οι φτωχοί, δεν θα μπορέσει να σώσει και τους λίγους που είναι οι πλούσιοι».

Είμαστε προ του χάους. Το οποίον θα διευθετηθεί όταν εμείς οι ίδιοι ξαναφτιάξουμε  τα τζάκια μας…

Ο Απόστολος Διαμαντής είναι πανεπιστημιακός και συγγραφέας.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News