Δεν μπορώ να πω ότι δεν χάρηκα με τη νίκη της Αυστρίας. Θα ήταν ψέμα. Και να μην κέρδιζε την πρώτη θέση, την είχε κερδίσει έτσι κι αλλιώς. Και τι έγινε τώρα; Άλλαξε ο κόσμος; Όχι, φυσικά. Είναι ενδεικτικό το πρώτο μήνυμα που έλαβα στο κινητό μου, ως πείραγμα, από φίλο. «Από αύριο ξυρίζομαι». Ενοχοποιήθηκαν οι τρίχες, λοιπόν.

Δυο μέρες τώρα, το τι διάβασα στα social media δεν λέγεται. Τι κατάφερε αυτό το παιδί με αυτό το «περίεργο» styiling; Ενοχοποίησε και απενοχοποίησε. Από τον αντρικό πληθυσμό δεν περίμενα και κάτι διαφορετικό. Είναι γνωστό πώς αντιδρούν σε κάθε τι που «προσβάλει» το φύλο τους με τον οποιοδήποτε τρόπο. Οι γυναίκες δε, το πήραν πιο χαλαρά αν και πολλές κομπλεξικές έφτυσαν ένα αναίτιο φαρμάκι. Η γοητεία της Κοντσίτα, δεν ήταν στο μούσι φυσικά. Ήταν στο πώς το υπερασπίστηκε.

Η gay κοινότητα, στη μεγαλύτερη μερίδα της, λάτρεψε αυτό το παιδί για έναν και μοναδικό λόγο. Ελευθερία. Υπήρξαν βέβαια και εδώ φωνές αντίδρασης. Όλα καλά. Φωνή ωραία, καλή μελωδία, τι τα ήθελε τα γένια; Όλη η ιστορία για τα γένια. Αυτοί οι gay που έχουν υποστεί καταπίεση από τον ίδιο τους τον εαυτό την έκραξαν. Για κάποιον που είναι «μέσα» στα πράγματα, βγάζει μάτι.

Πριν από δυο χρόνια περίπου, όπως σέρβιρα στο μπαρ, ένα όμορφο αγόρι -με "μούσι τριών ημερών", που λένε- μου ζήτησε ευγενικά το ποτό του και φεύγοντας τον είδα να λικνίζεται παραπαίοντας σε ψηλοτάκουνα παπούτσια. Ομολογώ, μου έκανε εντύπωση, αλλά πόσο τον θαύμασα που είχε τα κότσια να κάνει αυτό που γουστάρει. Όσο κι αν με ξένισε η εικόνα.

Και η Κοντσίτα με ξένισε στην αρχή, όταν ακούστηκε το όνομά της πριν από λίγο καιρό. Προσπαθούσα να καταλάβω τι ήθελε να πετύχει, εκτός του προφανούς: Να προκαλέσει αντιδράσεις. Ομολογουμένως, συγκλονιστικό μάρκετινγκ. Σε έναν τέτοιο θεσμό του πανηγυριού, ήταν το καταλληλότερο θέαμα. Και φτάνουμε στο ζουμί. Τι κατάφερε αυτή η εμφάνιση; Θα μιλήσω για την Ελλάδα, γιατί η Ευρώπη το έδωσε το μήνυμά της, όπως το έχει δώσει και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις περί διαφορετικότητας.

Είδα, λοιπόν, καφρίλα. Ομοφοβία όσο δεν πάει. Τρανσοβία ανελέητη. Από τους πάντες. Αυτοί που προσκυνάν την Πάολα, μιλούν για αισθητική. Αυτοί που φορούν ό,τι βρουν μπροστά τους, μιλούν για αισθητική. Για κρεμάλες διάβασα, για στήσιμο στα δυο μέτρα κ.λπ. Σίχαμα, αποτρόπαιο, μουσοφόρος μούσα κ.λπ. Γιατί τόσο μίσος; Και να ακούς το ανεκδιήγητο, σεβασμός στη διαφορετικότητα μεν, αλλά όχι αυτό. Ποιος βάζει τα μέτρα και τα σταθμά; Εσύ; Εγώ; Ο διπλανός σου; Στο τι σε έχουν δασκαλέψει. Σε έχουν γαλουχήσει με φόβο και, κατά συνέπεια, σε ό,τι δεν στέκεται καλά στην οπτική σου. Ο καθρέφτης σου είναι η Κοντσίτα, όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται. Είναι η γροθιά που έφαγες κατά πρόσωπο και σοκαρίστηκες, γιατί δεν την περίμενες. Ακόμη και στην τρανς κοινότητα, σε κάποιες περιπτώσεις, νίκησε η περιχαράκωση. Στερεότυπα και εκεί. Πικράθηκα για τα στενά κουτάκια κάποιων εγκεφάλων.

Βέβαια η Ελλάδα την ψήφισε. Αλλά, εντάξει, οι άνθρωποι που ψηφίζουν στη Eurovision δεν είναι εκείνοι που εκφράζουν τη συλλογική άποψη. Νεολαία ψηφίζει, με έντονο το gay στοιχείο.

Και μη φανταστείτε, δεν πανηγύρισα για κανέναν άλλο λόγο, παρά για τον μοναδικό: Ένα νέο παιδί τολμάει να αποκαλυφθεί με παράδοξο τρόπο. Είναι σαν να πήρε στις αδύναμες πλάτες του μια ολόκληρη κοινωνία και να τη σήκωσε. Σαν να την έστησε απέναντι και να είπε, με δάκρυα συγκίνησης, «κοιτάξτε με, υπάρχω. Κι αφού υπάρχω, μπορώ να έχω ωραία φωνή, να μου γράψουν ένα ωραίο τραγούδι -έστω, για τη eurovision- και να ξαναγεννηθώ απ' τις στάχτες μου σαν Φοίνικας. Είμαι αγόρι, κορίτσι, τρανς. Όλα είμαι. Κι εσύ, απλά, με πρόσχημα ένα τραγούδι και ένα πανηγύρι, με έβγαλες μπροστά. Γιατί αλλιώς δεν μπορούσες. Το πρόσχημά μου σε βοήθησε. Το πρόσχημά σου, με ανέβασε στην κορυφή και άνοιξε τα φτερά μου. Κατακόκκινα και φλεγόμενα. Σε ευχαριστώ».

Κι από μέσα της: «φάε τη σκόνη μου»…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News