Ναι υπήρξαν φορές. Πολλές φορές!
Που ένιωσα όλο το αίμα μου να φτάνει στα νύχια και να σφίγγω τις μπουνιές και τα δόντια… Ναι υπήρξαν φορές… Που το άδικο, το γελοίο, το ξεφτιλισμένο, το σίχαμα, το ξελιγωμένο σκουλήκι στεκόταν απέναντί μου και το μόνο που ονειρευόμουνα ήταν να του δώσω μια μπουνιά να φτύσει δόντια…
Ναι υπήρξαν φορές που η γλώσσα μου είχε τη πικρή γεύση που έχεις όταν σηκώνεσαι από φτηνοκρέβατο ερωτικό και σιχαίνεσαι και κείνον και τον εαυτό σου ολόκληρο. Συνένοχοι αρουραίοι στο σημείο εκείνο που το θύμα ευθύνεται όσο και ο θύτης…
Ναι υπήρξαν φορές που ήθελα να γιαουρτώσω , να γιουχάρω, να σπάσω στα χαστούκια… Ου… Πόσες φορές!!! Όταν ο γιατρός μου ζήταγε το φακελάκι ενώ από το στόμα του Γιάννη έτρεχε αίμα, όταν ο μαλάκας καθηγητής μου έλεγε ενώ τα μάτια του μίκραιναν «ξέρετε η κόρη σας έχει δεσμό μ΄εκείνο το αγόρι», όταν λάδωνα το δάσκαλο για να με περάσει στη Χημεία, όταν το ανθρωπάκι μου επίσεισε τη προσοχή «ένα πολιτικό μέσο οπωσδήποτε θα βοηθήσει», όταν ο μαλάκας «Μαυρογιαλούρος» της πολιτικής με καθησύχαζε «θα τακτοποιηθεί το θέμα σας » και δεν έκανε τίποτα, όταν ο αστυνόμος μπροστά από ένα ολόκληρο αυθαίρετο αναρωτιόταν «και που ξέρω εγώ αν είναι αυθαίρετο», όταν το καθίκι σκότωνε ένα σκυλί στο δρόμο και τρέπονταν σε φυγή ενώ εκείνο σπάραζε, όταν ο μεγαλογιατρός είχε τον Αρίστο ακίνητο στο κρεβάτι για μήνες και χρέωνε και χρέωνε ενώ η αρρώστια που διέγνωσε δεν υφίστατο, όταν έβλεπα την έπαρση και την αλαζονεία σε πεινασμένα ανδρείκελα της πολιτικής και στις δοξομανείς συζύγους τους, όταν στη πρώτη θέση της Ολυμπιακής στρογγυλοκάθονταν μονίμως κρατικοδίαιτα βόδια, όταν μιλούσαν για τα εισοδήματά μου άνθρωποι που δεν διέθεσαν μια δραχμή για κανένα πέρα από το σαρκίο τους, όταν τα μάτια του τραγόπαπα είχαν τη σπίθα του διαβόλου, όταν ενώ είχα εκπληρώσει κάθε φορολογική μου υποχρέωση ήρθε ένας μαλάκας και μου επέβαλε «έκτακτη εισφορά» και έπρεπε να είμαι απίκο εγώ για ένα κράτος που δεν ήταν ποτέ απίκο για μένα, όταν η τράπεζα χρεώνει 1,5 ευρώ για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου και επιτόκιο 20 τα εκατό σε πιστωτική κάρτα, όταν ο γιος μου λέει θα μείνω στο εξωτερικό και γω κάνω το σταυρό μου και λέω «μακάρι» ….
ΟΥΥΥΥ υπήρξαν φορές που έβλεπα λιγούρια με τη ταμπέλα δήθεν συνδικαλιστή, αριστερού, νεωτεριστή, θρησκευάμενου, φιλάνθρωπου να στραγγαλίζουν κάθε προσπάθεια για υγιή οικονομία μόνο για να εξασφαλίσουν τη πάρτη τους…
Πόσα εγκλήματα καταχωνιάστηκαν κάτω από μεγαλόσχημες ταμπέλες….
Ναι υπήρξαν φορές που έφτυσα τον εαυτό μου που δεν είχα αρ*****…
Που είπα «άστο να πάει να γ******»…
Μα πάντα στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μου είχα μια κρυφή ελπίδα ότι κάποιος, κάπου , κάποτε θα έχει αρ*****…
Μα όποτε ακούω τρομοκρατικό χτύπημα απορώ σε ποιο πλανήτη ζούνε οι τρομοκράτες… Πόσο μπορεί να θυμώσει κάποιος με τη Μαριέτα Γιαννάκου. Πόσο στόχο μπορεί να τη βάλει. Υπερασπίστηκε τα πιστεύω της και έδωσε μάχη ξεκάθαρη γι΄αυτά, δε μάσησε ποτέ τα λόγια της, είδε βολεμένα τεμπελόσκυλα να παίρνουν τη θέση της στη Βουλή κι αυτή να μένει απ΄έξω, δε χαϊδολόγησε φοιτητές αδιάφορους και αραχτούς, διατήρησε την αξιοπρέπειά της σε κάθε αντιξοότητα της ζωής… Κι ήταν πολλές γαμώτο…
Διαβιεί σε μια περιοχή που ούτε περνάει από μυαλό πολιτικού να περάσει, αναθρέφει ένα παιδί που επίσης δίνει ένα δικό του αγώνα…. Σε ποιο πλανήτη ζούνε οι τρομοκράτες;
Φαίνεται ακόμα κι αυτοί βαριούνταν να κουνήσουν το κώλο τους σε τούτη τη χώρα…. Ξυπνάνε από ραχάτι, γραπώνουν μια χύτρα και όποιον πάρει ο χάρος… Μετά τραβάνε ένα ρέψιμο και λένε «μάνα τι μαγείρεψες σήμερα»…
Να μη σου πω «ξεμάτιασε με ρε μάνα γιατί έχω πονοκέφαλο. Πολύ μάτι! Σκέψου πόσοι θα με μελετάνε»…

Υ.Γ Αυτός ο… κάποιος, κάπου, κάποτε δεν θα είναι ποτέ ένας τρομοκράτης.Η τρομοκρατία είναι η υπέρτατη μορφή βίας και αλλαζονίας .

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News