H τελευταία εβδομάδα συγκεντρώνει όλα τα αναγκαία χαρακτηριστικά για να μείνει στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, ποιoς ξέρει, άραγε, για πόσο; Οι απεργίες κι η μεγάλη για τις εποχές που ζούμε συμμετοχή σ’ αυτές, ο θάνατος των τριών υπαλλήλων της Marfin και κυρίως οι συνθήκες που συντελέσθηκε, οι θέσεις των κομμάτων στη βουλή για τα μέτρα και την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης, οι διαγραφές που επακολούθησαν, τα λόγια που ειπώθηκαν από διαγραφέντες και διαγράψαντες σημαδεύουν τις μέρες μας.

Ο τρόπος που ανταλλάσσονται εδώ και τριάντα χρόνια -εν πολλοίς και συχνά ατεκμηρίωτες- απόψεις στο δημόσιο βίο, η δυσχέρεια (ή άρνηση;) του ενός να ακούσει τον άλλο, η ευκολία να καταφεύγουμε όταν σφίγγουν τα πράγματα σε κατηγορίες των άλλων και συνωμοσίες που στήνονται πάντα εις βάρος μας έχουν βάλει το χεράκι τους, ώστε να είμαστε όλοι θεατές σ’ ένα έργο που τo’χουμε δει και ξαναδεί και ξαναδεί, αλλά πάντα μας ξαφνιάζει όπως την πρώτη φορά. Μα γίνεται αυτό; Ναι, όταν περισσεύει η υποκρισία κι η υπερβολή.

Η κυβέρνηση, όντας αναγκασμένη – κι απαράσκευη- να ενεργήσει σε πρωτόγνωρες συνθήκες οικονομικής πίεσης, τρέχει αλαφιασμένη και συχνά χωρίς πρόγραμμα ή προς λάθος κατεύθυνση να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Κάπως καλύτερα, θα μού πείτε, από την προηγούμενη που παρίστανε την ψύχραιμη. Ωστόσο δεν είναι κι εύκολο να μην αναγνωρίσει κανείς, πώς αισθάνεται ο υπουργός οικονομικών όταν λέει μόλις χθες στον τύπο: «… Σε λίγο πετάω για τις Βρυξέλλες και μου ζητήθηκε από την Ε.Ε. να πάω τη νομιμοποίηση της συμφωνίας από τη Βουλή, ειδάλλως δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην εκταμίευση, άρα κινδυνεύουμε να μην πάρουμε εγκαίρως τα λεφτά». Φαίνεται στο βλέμμα των 3-4 στελεχών που έχουν την ευθύνη χειρισμών το ίδιο εύκολα όσο κι ο επιχείλιος έρπης του Γ.Α.Π.

Η ΝΔ, έχοντας την πολυτέλεια να επιλέγει τι γραμμή θα ακολουθήσει προκειμένου να δώσει τη χαριστική βολή στην απλή λογική, καταστρώνει σχέδια για να βγάλει (προφανώς ως κυβέρνηση) τη χώρα από το ΔΝΤ σε 12 μήνες ακριβώς! Το μόνο που έχει ανακοινώσει σχετικά είναι η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αλλά –όπου να ’ναι- έρχονται και τα υπόλοιπα μέτρα. Από τη σκηνική παρουσία της στη βουλή αξέχαστη θα μείνει η κλεισμένη φωνή του αρχηγού της κι ο δραματικός τόνος που προσέδωσε στην ομιλία του.

Η αριστερά φαίνεται να πολιτεύεται εκτός κοινωνίας, όπως γράφει η Β. Κιντή στα ΝΕΑ, ενώ το ΛΑΟΣ συνεχίζει να κάνει πολιτική με ατάκες, που ομιλητές και στελέχη του λένε μειδιώντες με νόημα στις κάμερες.

 

Η ΕΣΗΕΑ για να μη χάσει το βήμα των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και των άλλων ενώσεων με κάθε ευκαιρία κηρύσσει απεργία των μελών της όχι από την καταγραφή των γεγονότων, αλλά από τη δημοσιοποίησή τους. Μέρος των απεργών -έχοντας ούριο τον άνεμο από τις φοροκαταιγίδες που κάθε βράδυ παρουσιάζουν λεπτομερώς τα κανάλια και φουσκωμένο με την οργή που οι τηλεσχολιαστές αναφέρουν ότι θεριεύει μέσα του για τον πολιτικό κόσμο συλλήβδην- πρόθυμα υιοθετεί πιασάρικα συνθήματα για τη βουλή και τους βουλευτές, εξασφαλίζοντας έτσι δημοσιότητα για λάθος λόγους και εν τέλει εκτός των στόχων των μαζικών κινητοποιήσεων.

Διαδηλωτές για να εκδικηθούν τρόικα και ΔΝΤ παρενοχλούσαν τους ευζώνους που πήγαιναν να αλλάξουν τη φρουρά στον άγνωστο στρατιώτη, άλλοι έβγαζαν από τα σακίδια τους με άνεση μολότοφ και τις πετούσαν όπου ήθελαν, πετροβολούσαν τα πυροσβεστικά οχήματα «τιμωρώντας» –ως λέγεται- τους εγκλωβισμένους άτυχους υπάλληλους που δούλευαν.

Οι πολεοδομίες, οι τράπεζες και η ένωσή τους, είναι συναρμόδιες για να αποφασίζουν εάν τα υποκαταστήματα τραπεζών στο κέντρο της πόλης θα έχουν ή όχι έξοδο κινδύνου, σύστημα πυρόσβεσης ή ρολλά. Η ΟΤΟΕ σφυρίζοντας αδιάφορα καταγγέλει , ότι εκείνη την ημέρα η κεντρική είσοδος του καταστήματος ήταν –για άγνωστους λόγους (sic)- κλειδωμένη. Και πάει λέγοντας.

Ο τίτλος παραπέμπει σε πρόχειρη μέθοδο, που πριν από χρόνια χρησιμοποιούσαν τα αγόρια κυρίως για να αναδείξουν αυτούς που θα έκαναν αγγαρεία για χάρη της παρέας (π.χ. τα φυλούσαν στο κρυφτό ή πήγαιναν να φέρουν μπύρες στην παραλία κλπ). Οσοι συμμετείχαν στη διαδικασία σχημάτιζαν κύκλο, προέτειναν τη μία παλάμη με την κάτω πλευρά της να βλέπει προς το έδαφος και με το παράγγελμα ενός εξ αυτών -του λεγόμενου βοηθού- άρχιζαν να κινούν ρυθμικά πάνω κάτω την παλάμη λέγοντας «με του βο –η – θού το χέ – ρι και του δρά – κου το μα-χαί – ρι κερ- δί- ζεις». Οποιος είχε την παλάμη του στραμμένη, όπως κι ο «βοηθός» κέρδιζε και γλύτωνε την ταλαιπωρία. Το παιγνίδι συνεχίζονταν μέχρι να μείνει ένας, που θα έκανε και τη δουλειά. Στην περίπτωσή μας βοηθός φαίνεται να είναι η τρόϊκα. Περαστικά μας.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News