Photo: Γιώργος Τσακνιάς

Λέμε ψέματα. Δεν σοκαριζόμαστε, παρά για λίγο, προς στιγμήν. Σαν ένα νευρικό τικ. Που μας ενοχλεί, αλλά το ξεχνάμε. Μπορούμε, βέβαια, να γράψουμε σπαραξικάρδια άρθρα για τον διαμελισμένο 15άχρονο αφγανό, από την ορφανή βόμβα στα Πατήσια (ναι, πριν λίγους μήνες ήταν), μέχρι τον πρόσφατα αδικοχαμένο 52άχρονο υπασπιστή του υπουργού Προστασίας του Πολίτη.

Βία σε δόσεις υπερβολικές -δεν ξέρω αν για κάποιους είναι και βολικές- βία σε σακούλες σκουπιδιών, βία δι αλληλογραφίας, βία σε νέες τρομοκρατικές βερσιόν. Άγνωστες μέχρι πρόσφατα στην Ελλάδα.

Όχι -για να μην παρεξηγηθώ- ότι οι γνωστές τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν καλύτερες, ή όπως θα προτιμούσαν κάποιοι πιο «επαναστατικές». Το θέμα το έχει λύσει η ίδια η ιστορία, με το αδιέξοδο αυτού του τύπου της ένοπλης βίας, που «μεσουράνησε» άλλες εποχές, με άλλο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, με άλλες αυταπάτες ή ψευδαισθήσεις, πληρωμένες πανάκριβα.

Οι νέες μέθοδοι, όμως, που συμπυκνώνονται στο σύνθημα «όποιον πάρει ο χάρος», από ένα 15άχρονο μετανάστη, μέχρι έναν αξιωματούχο, από εσένα ή εμένα, που μπορεί να περνάμε δίπλα από μια αδέσποτη βόμβα θανάτου, δεν ξέρω τι είδους νέα τρομοκρατική γενιά σηματοδοτούν.

 

Ασφαλώς τρομοκράτες που δεν ενδιαφέρονται, ούτε ως πρόφαση, να παρουσιάσουν μια κάποια «ιδεολογική» ταυτότητα, να προσεταιριστούν το κοινό λαϊκό αίσθημα, να επικαλεστούν, έστω παλιομοδίτικα, τη βία «ως μαμή της ιστορίας»! Δείχνουν απροκάλυπτα ότι είναι υπέρ της έκτρωσης, δεν θέλουν να «γεννήσουν» τίποτα.

Από την άλλη, το λεγόμενο λαϊκό αίσθημα, είναι σήμερα βαθύτατα πληγωμένο και βάλλεται από μια βία άνευ προηγουμένου και από όλες τις πλευρές. Θεατή και αθέατη.

Δεν ξέρει αν μπορεί να αντέξει άλλο σοκ! Έχει να «καταπιεί» τη βίαιη ανατροπή του ασφαλιστικού και εργασιακού στάτους, όπως το ήξερε χρόνια.΄Εχει να αντέξει την οικονομική πίεση που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Έχει να παλέψει να μην βάλει τις φωνές με τις υποσχέσεις για νέα «νέα ξεκινήματα» της νέας Ν.Δ, ή με τις εκκλήσεις για «αναγκαίες θυσίες» τουυποσχόμενου "Σοσιαλισμό ή βαρβαρότητα"ΠΑΣΟΚ, ή να διαλέξει πάλι στρατόπεδο στην Αριστερά,που σε καιρούς που όλα έγιναν κομμάτια, παραμένει πλίνθοι και κέραμοι, ατάκτως ερριμένοι…

Ναι, έχουμε πολλές βόμβες- σοκ σε πολλά θεμέλια και η κατάστασηπαραείναι ζόρικη. Τρομοκρατημένοι, όμως, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα. Ο φόβος, πόσο μάλλον ο πανικός, παραλύει. Ούτε σοκαρισμένοι μπορούμε να δούμε με καθαρό βλέμμα. Πρέπει να πιστέψουμε ότι θα μπορέσουμε, μέσα σ΄ αυτή την επιδημία βίας –πολιτική, κοινωνική, οικονομική- να βρούμε μια στάση που θα μας συμφιλιώσει με το παρελθόν, για να βηματίσουμε στο σήμερα και να μπορέσουμε ίσως να κάνουμε κάποτε κι ένα άλμα στο μέλλον.

Δύσκολο; Πολύ. Αλλά τι άλλο μένει από το ναψάξουμε όλοι λίγο παραπάνω τη θετική, τη δυνατή, την αισιόδοξη πλευρά μας. Ξέρω,είναι μια ίσως αφελής, απλοϊκήευχή, αλλά κι οι κατάρες που περίσσεψαν αυτόν τον καιρό, δεν βοηθάνε. Δεν έχω, δυστυχώς, καμιά εύκολη συνταγή. Ούτε εύκολες απαντήσεις για το ποια βία είναι χειρότερη: η βία που γεννά και την τρομοκρατική βία ή αυτή που επιβεβαιώνει την κρατική τρομοκρατία;
Για τις δικές σας απαντήσεις, πατήστε τα Σχόλια.
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News