322
Ο Αλ. Τσίπρας στην περιβόητη συνάντησή του με τους πυρόπληκτους στο Μάτι. Αυτός ξέρει τι να τα κάνει τα λεφτά, εσύ πυρόπληκτε θα τα σπατάλαγες... | INTIMENEWS/ΓτΠ/Andrea Bonetti/CreativeProtagon

Και η σιωπή των αμνών;

Ρέα Βιτάλη Ρέα Βιτάλη 4 Δεκεμβρίου 2018, 01:00
Ο Αλ. Τσίπρας στην περιβόητη συνάντησή του με τους πυρόπληκτους στο Μάτι. Αυτός ξέρει τι να τα κάνει τα λεφτά, εσύ πυρόπληκτε θα τα σπατάλαγες...
|INTIMENEWS/ΓτΠ/Andrea Bonetti/CreativeProtagon

Και η σιωπή των αμνών;

Ρέα Βιτάλη Ρέα Βιτάλη 4 Δεκεμβρίου 2018, 01:00

Εκείνον κλάψ΄τον. Oπως κάθε άνθρωπο που καβαλάει το κουτσάλογο της πρόσκαιρης εξουσίας και ξαμολιέται στα λιβάδια της αμετροέπειας, της αλαζονείας, της έπαρσης, του ψηλωμένου νου. Που νομίζει αφελώς, ότι κρατάει τον κόσμο στη χούφτα του χεριού του.

«Και να σου τα έδινα τα 2.000 ευρώ, δεν θα γινόταν τίποτα. θα τα σκόρπαγες, θα τα σπατάλαγες». Προσέξτε, δεν το λέει σε τζογαδόρο, δεν το λέει σε μπουζουκόβιο, δεν το λέει σε χαρτόμουτρο, δεν το λέει σε κοκάκια. Το λέει σε πληγέντες της φοβερής πυρκαγιάς στο Μάτι, που έστειλε στον άλλο κόσμο 99 ανθρώπους.

Το κράτος-«Πατερούλης». Οπως παρουσιάζεται σε βιβλία, πχ το «Ταξιδεύοντας Ρουσία» του Καζαντζάκη, ή στην Κίνα του Πατερούλη Μάο. Μόνο που στα μέρη μας, είμαστε λαϊκά παιδιά και απευθυνόμαστε στους πολίτες στον ενικό αριθμό, «και καλά» μειώνοντας την απόσταση και καθόμαστε και στον καφενέ και απευθυνόμαστε με πατρικό ενδιαφέρον: «Και να στα έδινα θα τα σπατάλαγες». Και απέναντι, ομοτράπεζοι του Μεγάλου Πατέρα, εσείς, εσύ. Εσύ, ως άμυαλος, αφερέγγυος, επιπόλαιος, ανώριμος, ανήλικος. Γι’ αυτό και πρέπει τυφλά να τον εμπιστεύεσαι. Εκείνος ξέρει καλύτερα.

Το καλό που σου θέλω, μη διανοηθείς να αναρωτηθείς γιατί τότε μοιράζει σε άλλους χαρτζιλίκια, πχ ένα εικοσάρικο αύξηση σε 500.000 συνταξιούχους ή χριστουγεννιάτικο μποναμά 500 ευρώ.

Εκείνοι πιθανώς θα τα ενταφιάσουν, θα τα κρατήσουν όπως οι ερωτευμένοι την ερωτική αλληλογραφία τους ενώ εσύ, ναι εσύ, θα τα σπαταλούσες. Εκείνος το γνωρίζει εξ ενστίκτου.

Βλέπω και ξαναβλέπω το βίντεο. Μετράω κεφάλια γύρω από τον Πρωθυπουργό μας. Ποιος σου έκλεψε τα αντανακλαστικά πατριώτη; Ποιος σου ξερίζωσε την περηφάνια, την αξιοπρέπεια, την αίσθηση της προσβολής. Τελικά, σε προσβάλει τίποτα πια; Πώς του το επέτρεψες; Πώς στέκεις έτσι απαθής; Μα δεν βρέθηκε ένας; Ενας να θιγεί; Ενας να τον συνεφέρει; Να τον βάλει στη θέση του;

Βλέπω και ξαναβλέπω τη σκηνή στον καφενέ «Αρτιον». Τίποτα πλέον άρτιον! Και δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι με θλίβει βαθύτερα, τι με τρομάζει, τι μου σακατεύει το βήμα για ένα αύριο καλύτερο… Ο λύκος της εξουσίας ή η σιωπή των αμνών του….