«ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ» («TACONES LEJANOS» – 1991, σκην. Pedro Almodovar)

ΣΚΗΝΗ: Η Ρεμπέκα (Victoria Abril) μπαίνει στο καμαρίνι της φίλης της, τραβεστί Λετάλ (Φονική), που στο σόου της μιμείται τη διάσημη ηθοποιό -και μητέρα της Ρεμπέκα- για να τη βοηθήσει να μαζέψει τα πράγματά της. Η Λετάλ (Miguel Bose), φορώντας το μακρύ εφαρμοστό φόρεμά της, ζητά από την Ρεμπέκα να τη βοηθήσει με το φερμουάρ στην πλάτη. Εκείνη το κατεβάζει, αποκαλύπτοντας ένα ανδρικό κορμί ασφυκτικά δεμένο σε κορσέ. Εκφράζει την απορία της:

– Δεν νιώθεις άβολα μ’ αυτά;

– Μπρος στα κάλλη τι ’ναι ο πόνος.

– (Προσπαθώντας να ξεκουμπώσει τον κορσέ) Κι εγώ πονάω, αλλά δεν ξέρω αν έχω κάλλη.

Η Λετάλ στρέφει το κεφάλι και ρωτά τη Ρεμπέκα:

– Σ’ ενοχλεί που μιμούμαι γυναίκες;

-Αντιθέτως, μ’ αρέσει που μιμείσαι τη μητέρα μου!

– (Βγάζοντας το σουτιέν με τα ψεύτικα στήθη) Θα ήθελα να είμαι κάτι παραπάνω από μητέρα για σένα.

– (Ξαφνιασμένη) Τι ’ναι αυτά που λες; (Κατεβάζοντας τον κορσέ της Λετάλ αποσπά δύο κομμάτια λάστιχου από τους γοφούς) Κοίτα κάτι γοφούς… Απάτη!

– Με βοηθάς με τις κάλτσες;

Καθώς κατεβάζει το καλσόν, το πρόσωπο της Ρεμπέκα φθάνει στο ύψος των γεννητικών οργάνων του/της Λετάλ. Υψώνει το βλέμμα της με αμηχανία και ρωτά:

-Εχεις ελιά στο πουλί σου;

– Σημάδι εκ γενετής.

Ξαφνικά, σκύβει και αρπάζει την Ρεμπέκα, τη φιλά με πάθος στο λαιμό, στο μπούστο. Εκείνη προσπαθεί να αντισταθεί:

– Το φόρεμά μου! Ασε με! (Η Λετάλ την οδηγεί σε μια μπάρα και την αφήνει να κρέμεται από εκεί) Βοήθησέ με! Θα σπάσω το πόδι μου με τα τακούνια που φοράω!

– Αν ανοίξεις τα πόδια σου, θα κατέβεις ευκολότερα.

– Μα, τι λες;

– Ανοιξέ τα!

Η Λετάλ προσπαθεί να της ανοίξει τα πόδια. Το καταφέρνει με δυσκολία, χώνει το πρόσωπό της στο βάθος και διεισδύει με τη γλώσσα. Η Ρεμπέκα λέει βογκώντας από ηδονή:

Εχω τέσσερις μήνες να…

Πριν προλάβει να τελειώσει την φράση της, η Λετάλ την κατεβάζει από την  μπάρα και αρχίζει να της κάνει άγριο σεξ στα όρθια. Λίγο αργότερα, η Ρεμπέκα φορά πάλι τα ρούχα της σχολιάζοντας:

– Παρατραβηγμένο!

– Από καιρό ήθελα να το κάνω.

– Κι εγώ το είχα ανάγκη, αλλά δεν πρέπει να ξανασυμβεί. Γιατί είμαι παντρεμένη κι αγαπώ τον άντρα μου.

– Αυτό το τέρας;

– Ναι, αυτό τέρας. Δεν ξέρω τίποτα για σένα, ούτε πώς σε λένε, ούτε πού μένεις.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News