Ο Αλκαίος πέρασε στον τελικό επειδή έχει σωστό τραγούδι. Τόσο απλά, τόσο ωραία. Και, μεταξύ μας, δίκαια. Αν έμενε έξω και περνούσαν κάποια τραγούδια που ήταν λες και τους έπεσε περισσότερη μελαγχολία στη σύνθεση, ομολογώ ότι τώρα θα τελούσα υπό σοκ. Ισως και να έφευγα με προορισμό κανένα χωριό του αρκτικού κύκλου, αφού πρώτα μάθαινα αν οι Νορβηγοί ψυχαναλυτές αναγνωρίζονται από τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Εντάξει, στα σοβαρά τώρα: το τραγούδι μας είναι εντός πλαισίου και σκοπού. Δηλαδή τι άλλο μπορείς να κάνεις σε μια χώρα όπου τέλη Μαϊου κάνει κρύο, η μέρα πέφτει για ύπνο στις ένδεκα το βράδυ και ο διαγωνισμός είναι της Eurovision; Το διασκεδάζεις, το χορεύεις, το ρίχνεις στα τσάμικα ή στον Αλκαίο.

Που λέτε πάντα το είχα όνειρο να περιγράψω μια βραδιά Eurovision. Έλα όμως που τα όνειρα κοστίζουν πιο πολύ και από το ελληνικό χρέος. Ολο αυτό που είδατε (ελπίζω να ακούσατε κιόλας), εγώ το πλήρωσα με την απώλεια του τελευταίου επεισοδίου του Lost. Έξι χρόνια. Εξι ολόκληρα χρόνια την παιδεύω τη σειρά, στο τέλος με παίδεψε και αυτή. Μην είναι το πεπρωμένο; Μην είναι ο Jacob αυτός που κανονίζει τα του διαγωνισμού; Δεν ήταν. Κάποιοι Σουηδοί είναι που τρέχουν τη διοργάνωση και μας θέλουν συνέχεια κλεισμένους στα booth της μετάδοσης. Συνέχεια, όλη μέρα. Έχουμε κάνει αμέτρητες πρόβες. Είχαμε μαγνητοσκοπήσει ολόκληρη τη βραδιά του ημιτελικού έτσι ώστε αν κάποια χώρα αντιμετώπιζε τεχνικό πρόβλημα να έδειχναν το βίντεο. Τώρα ξέρω ότι σας μπαίνουν ιδέες μήπως και παρακολούθησα τελικά το Lost. Δεν σας λέω.

Το Όσλο, λοιπόν, είναι πολύ ωραία πόλη, αρκεί να έχω δει τα κατάλληλα πλάνα από το Travel Channel. Με τα ματάκια μου είδα ελάχιστα. Και αυτά με βάζουν σε ιδέες. Βλέπω όλους αυτούς τους πολύχρωμους τύπους που χαμογελούν, χτενίζονται περίεργα και συζητούν για τη Eurovision και σκέφτομαι μήπως είμαι εγκλωβισμένη σε κάτι σαν Γκουαντάναμο με gay αγόρια και κορίτσια υπερβολικά χαρούμενα. Και δεν είμαστε μόνο εμείς έτσι. Είναι και αυτοί ήρθαν από τη Νότιο Αμερική για να αντιγράψουν το concept και να βάλουν τον Κολομβιανό να ψηφίζει Εκουαδόρ και τη φαβέλα ολόκληρη να στέλνει SMS που δεν θα μετράνε επειδή είναι από κλεμμένο κινητό Αμερικανού τουρίστα. Είναι κάτι σαν καρναβάλι και, πιστέψτε με, ο Αλκαίος και οι άνθρωποι του έχουν καβαλήσει το κύμα και αφήνουν το ρεύμα να τους πάει.

Γκρίνια για τη διοργάνωση μην περιμένετε, τουλάχιστον προς το παρόν. Είναι όλοι τους άψογοι. Το στάδιο που μας φιλοξενεί είναι κανονικό ποδοσφαιρικό γήπεδο που έκοψε περίπου 17.000 εισιτήρια για κάθε βραδιά, κοινώς οι Νορβηγοί ξεπούλησαν εισιτήρια, πουλάνε μια χαρά και τα σουβενίρ στο εμπορικό χωριό που έστησαν. Είναι μια προσγειωμένη, μια άψογη διοργάνωση, χωρίς υπερβολές και χωρίς ελλείψεις. Ειλικρινά δεν έχεις να πεις πολλά. Εχεις μόνο να τραγουδήσεις! ΟPA!

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News