Πίστεψες ότι θα με κέρδιζες; Πόσες φορές τα έχεις βάλει μαζί μου; Σίγουρα έχεις χάσει το μέτρημα. Πόσα πρόσωπα άλλαξες; Όσες μορφές και να πήρες δεν κατάφερες απολύτως τίποτα. Σύρθηκες σαν σκουλήκι σε μάτια στεγνά. Υγροποιήθηκες για να αλλάξεις το σκηνικό.

Έσταξες φαρμάκι από χείλη, τα πιο πολλά άχρωμα. Έβρισες, χτύπησες, χλεύασες, γρονθοκόπησες, δάκρυσες ως κροκόδειλος, φόρεσες γλυφό χαμόγελο, στυφό μειδίαμα. Εκβίασες, αφού πρώτα έφερες δώρα. Φόρεσες μάσκες, προσωπεία, στρας να λαμπυρίζεις για να ξεγελάς.

Εισχώρησες σε σώματα φίλων, σε κορμιά εραστών, σε σιλικονάτες φιγούρες, σε πρησμένα αποκρουστικά χείλη, κάτω από φακούς επαφής, σε μισογύνηδες, σε ανέραστες γεροντοκόρες, σε ευνουχισμένα παιδιά από μάνες καρικατούρες, σε σκοροφαγωμένες ψυχές, σε άδεια, κενά κουφάρια.

Σε πλάσματα κοινωνικά ψηλά, μα η μόρφωση ήταν για τα μάτια του κόσμου. Για το φαίνεσθαι. Μάταια. Έβαλες δηλητήριο στην καρδιά μου, μορφασμούς στο πρόσωπό μου, μα δεν σε άφησα να κατοικήσεις εκεί. Απλά περνούσες σαν αερικό και με την πρώτη ριπή του ανέμου σε εξαφάνιζα, αφήνοντας πίσω σου μόνο δυσοσμία.
Πού θα βρεις δύναμη τώρα πια; Σε ποια φαρέτρα θα μπεις; Θα σκουριάσεις, πίστεψέ με. Εγώ, σε νίκησα. Σε πάτησα και σε έλιωσα.

Τίποτα δεν κατάφερες. Είμαι εδώ μπροστά σου δυνατή και αλώβητη από το μένος σου. Δεν παραπαίω στα ψηλά μου τακούνια, γιατί μ' αυτά έμαθα να περπατώ σε δρόμους, μονοπάτια, ανηφόρες και κατηφόρες. Κι εσύ έσπρωχνες από πίσω με δύναμη να πέσω, να τσακιστώ. Μάταια. Τρικλοποδιές. Μάταια. Μπήκες σε αυτοκίνητα, σε χέρια ικανά να ξεσκίσουν σάρκα, μα δεν κατάφερες να με λυγίσεις. Έγινες χάπι, σύριγγα, σκόνη, αίμα, ξυράφι.

Γιορτάζω τη νίκη μου, κάθομαι απέναντί σου φουμάροντας το τσιγαράκι μου, απολαμβάνοντας την απελπισία στο βλέμμα σου. Σε κάθε ρουφηξιά που εισχωρεί στα πνευμόνια μου. Πανηγυρίζω για την κατάντια σου. Ξεγυμνώθηκες. Πόσο αδύναμη έγινες, γλυκιά μου κακία; Τώρα πια, σε προκαλώ εγώ. Εσύ είσαι το παιχνιδάκι μου. Σε όποια γωνιά και αν κρυφτείς για να με τρομάξεις, άδικος κόπος. Δεν σε φοβάμαι.

Έχεις καταντήσει γελοία. Ένα χέρι ν' αγγίξει το δικό μου, ένα γλυκοφίλημα απαλό, ένα χαμόγελο από άγνωστα χείλη… και έγινες καπνός. Θα σε διαψεύσω πάλι και πάλι. Θα σε διαλύσω. Θα σε ισοπεδώσω. Σε προκαλώ. Πού είναι η δύναμή σου; Μόνο στα παραμύθια; Άνθρωποι σε δημιούργησαν, άνθρωποι σε κατατροπώνουν.

Κι αν τώρα τελευταία οι επισκέψεις σου είναι πιο συχνές, μην το παίρνεις επάνω σου.

Εγώ είμαι πιο χαμηλά και σου επιτρέπω λίγο χώρο. Βλέπεις, αυτό που ονόμασαν "κρίση", με γονάτισε λίγο και βρίσκεις ρωγμές και χώνεσαι. Μα και πάλι εγώ σε νικώ. Τον πόλεμο αυτό ποτέ δεν θα τον κερδίσεις μαζί μου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί αγαπήθηκα και αγάπησα. Ποιος μπορεί να πονέσει περισσότερο από την ίδια την αγάπη;

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News