Για ένα θέμα που απασχόλησε εσχάτως τα media, τη λεγόμενη «υποβοηθούμενη» αυτοκτονία δύο διδύμων γυναικών, ετών 89, οι οποίες υπήρξαν διάσημες χορεύτριες στην Ιταλία, των αδελφών Αλις και Ελεν Κέσλερ, έγραψε φιλοσοφικό σχόλιο στη Repubblica ο ιταλός ψυχαναλυτής Mάσιμο Ρεκαλκάτι,  οπαδός των θεωριών του Ζακ Λακάν.

Κάνοντας μια αναδρομή στο Βιβλικό αρχέτυπο της αδελφοκτονίας (ιστορία Αβελ και Κάιν), έφθασε και στην περίπτωση των διδύμων ηλικιωμένων γυναικών που αυτοκτόνησαν μαζί, γράφοντας ένα σχόλιο περί «συμβιωτικής σύντηξης των Δύο σε Ενα», κατάσταση που «τείνει να καταργήσει κάθε διαφορά».

Παραθέτουμε το σχετικό χωρίο: «Η πρόσφατη ιστορία των διδύμων Κέσλερ αναδεικνύει, με τον δικό της τρόπο, την τάση των Δύο [των διδύμων] να αρνούνται τον εαυτό τους ως τέτοιον και να συγχωνεύονται σε ένα ακαθόριστο και αδιάσπαστο Ενα. Ιδιο αίμα, ίδιο DNA, ίδια σχολεία, ίδια δουλειά, ίδιο σπίτι, ίδιος θάνατος και κατόπιν ανάμειξη των δύο υπολειμμάτων καύσης στην ίδια τεφροδόχο».

Ο ψυχολόγος θα μπορούσε να σχολιάσει τον λόγο που απέτρεψε τις δύο γυναίκες να ταφούν στο ίδιο μνήμα, η μία πλάι στην άλλη, το ένα Ενα πλάι στο άλλο Ενα, διότι αυτό ακριβώς είναι οι ομοζυγώτες δίδυμοι, 1+1=1, η βιολογική αμφισβήτηση της αριθμητικής δηλαδή, όμως προσπέρασε την επιλογή της καύσης (ένας Ανατολικός και όχι Δυτικός ψυχολόγος, ή και απλός παρατηρητής, θα επέμενε στο συγκεκριμένο σημείο). Ούτε στην αυτοκτονία στάθηκε πολύ, πόσο μάλλον στην «υποβοηθούμενη», τουλάχιστον με τρόπο άμεσο, αλλά στάθηκε στην «αγάπη».

Εγραψε: «Η αγάπη έγινε πλήρης ταύτιση. Μέγιστος σεβασμός για μια σχέση που έλαβε τη μορφή αγάπης με χαρακτήρα βαθέος δεσμού, σχεδόν τηλεπαθητικού, καθηλωτικού, απόλυτου, καθιστώντας αδύνατο τον χωρισμό. Πράγματι, αυτό μπορεί να συμβεί όχι μόνο από απελπισία και ψύχωση, αλλά και από αγάπη. Εξάλλου, δεν είναι η αγάπη που κάνει τον αγαπημένο αναντικατάστατο;

»Αρκεί να θυμηθούμε τη συγκινητική ιστορία του Αντρέ Γκορζ. Η επιλογή να αυτοκτονήσει μαζί με τη σύζυγό του ύστερα από διάγνωση που δεν άφηνε καμιά ελπίδα δείχνει ότι χωρίς την εμπειρία του μοιράσματος, χωρίς την αγάπη του ενός για τον άλλο, ο πόνος του κόσμου μπορεί να γίνει αφόρητος, μπορεί να γίνει, όπως έγραψε ο ίδιος ο Γκορζ, ‘‘κενό που καταβροχθίζει’’»… 

Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις και συμπεράσματα για όσους πιστεύουν ότι ο άνθρωπος, δίδυμος ή μη, πρέπει να υπομένει με στωικότητα τα βάσανά του στη ζωή και να τα παλεύει όσο ζει και αναπνέει. Φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι που απελπισμένοι από την τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας πιστεύουν το ακριβώς αντίθετο.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News