«Έχει πλάκα αυτό που κάνεις. Μόλις σκεφτείς μια συνταγή που σ’ αρέσει αρχίζεις να την μαγειρεύεις μετά μανίας. Και μετά, ξαφνικά, σαν να την βαριέσαι, σταματάς. Την εξαφανίζεις από το τραπέζι». Μου το ‘λεγε προχτές ένας φίλος (ίσως γατί δοκίμαζε για πέμπτη φορά μια τάρτα με σπανάκι) και μάλλον είχε δίκιο. Όχι μόνο σταματάω να μαγειρεύω κάτι που για μήνες δεν έλειπε από κανένα τραπέζι μου, αλλά το ξεχνάω κιόλας τελείως.

Μετά από ένα σύντομο προβληματισμό και εσωτερική αναζήτηση, αποφάσισα να μην ψάξω τα γιατί. Αντιθέτως μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον να ψάξω να βρω τις ξεχασμένες συνταγές. Πρώτο – πρώτο στη λίστα. λοιπόν, ένα πιάτο πρωινού από τα φοιτητικά μου χρόνια. Μόλις είχα αρχίσει να «παίζω» στην κουζίνα και ο τίτλος μιας συνταγής σε ένα γαλλικό περιοδικό λειτούργησε ιντριγκαδόρικα. “Oeuf a la folie” ή κάπως έτσι (αυγά που θα σε τρελάνουν;) και ήταν ένας απλό τρόπος για να γίνουν όμορφα τα αυγά του πρωινού αλλά και πιο υγιεινά γιατί στην πραγματικότητα ήταν αυγά μάτια στον φούρνο και όχι στο τηγάνι. Στα πλεονεκτήματά τους και το ότι μπορούν να φτιαχτούν ταυτοχρόνως πολλά μαζί. Εκείνη την εποχή πρέπει να τα έφτιαξα άπειρες φορές. Και μετά εξαφανίστηκαν. Σήμερα επέστρεψαν στον φούρνο μου.
 

Διαβάστε το πλήρες κείμενο εδώ

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News