Έγραψα το παρακάτω κείμενο το πρωί της Δευτέρας(15/4), μερικές μόνο ώρες πριν από τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τον Μαραθώνιο της Βοστόνης. Μετά από όσα έγιναν εκεί, λίγο πριν από τη γραμμή του τερματισμού, προβληματίστηκα: ποια μπορεί να είναι η τύχη ενός κειμένου, που περιγράφει με θετικά συναισθήματα έναν Μαραθώνιο του εξωτερικού, έπειτα από όσα συνέβησαν στη Βοστόνη;

Δεν ξέρω τι να απαντήσω ακριβώς. Στέκω αμήχανος μπροστά στα γεγονότα. Ένα ξέρω σίγουρα, και χάρηκα που το διάβασα και στο κείμενο του κυρίου Μαυρωτά: όλοι εμείς, οι άνθρωποι που τρέχουμε, δεν σκοπεύουμε να σταματήσουμε τη δραστηριότητά μας αυτή, επειδή κάποιοι ανεγκέφαλοι (επιτρέψτε μου την έκφραση) αποφάσισαν να στραφούν ενάντια σε κάτι τόσο όμορφο. Με αυτή τη σκέψη, επιτρέψτε μου και πάλι, τη δημοσίευση του παρακάτω κειμένου, που περιγράφει τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε όλοι οι συμμετέχοντες στον Μαραθώνιο του Παρισίου, που διεξήχθη μια εβδομάδα νωρίτερα από εκείνον της Βοστόνης. 

Όλοι μας έχουμε απωθημένα. Ή, για να το πω καλύτερα, λίστες. «Λίστες» με πράγματα που θέλουμε να κάνουμε προτού αποχωρήσουμε από τον «μάταιο ετούτο κόσμο». «Λίστες» με μέρη που θέλουμε να επισκεφτούμε, «λίστες» με μπάντες που θέλουμε να ακούσουμε live, «λίστες» με φαγητά, με ποτά, με δραστηριότητες, με προκλήσεις, με ό,τι βάζει ο νους. Και όλοι προσπαθούμε, κάθε τόσο, να «τικάρουμε» και ένα από τα περιεχόμενα της «λίστας» μας. Την Κυριακή (7/4) που μας πέρασε, λοιπόν, έβγαλα από τη δική μου λίστα το τρέξιμο ενός Μαραθωνίου στο εξωτερικό. Πιο συγκεκριμένα, έτρεξα τον –αγαπημένο ήδη– Μαραθώνιο του Παρισίου (Marathon de Paris). Φυσικά, δεν ήμουν μόνος. Οι δηλώσεις συμμετοχής άγγιξαν τον ασύλληπτο αριθμό των 50.000 δρομέων. Βλέπετε, ο Μαραθώνιος της πόλης του Φωτός είναι από τους πλέον δημοφιλείς αγώνες αυτής της απόστασης, σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Για την επιτυχία του αυτή παίζει, αναμφίβολα, ρόλο η άρτια οργάνωσή του και η ελκυστική και γρήγορη διαδρομή του, που διασχίζει την πόλη, περνώντας από όλα -σχεδόν- τα σημαντικά αξιοθέατα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όπως ανέφερα και νωρίτερα, δεν ήμουν μόνος. Δεν έτρεχα μόνος. Ανάμεσα στους 50.000 δρομείς του αγώνα ήταν και καμιά δεκαριά φίλοι δρομείς («τρεχαλατζήδες», όπως μου αρέσει να μας αποκαλώ) με τους οποίους ξεκινήσαμε παρέα από την Αθήνα, δύο μέρες πριν από την εκκίνηση του Μαραθωνίου. Βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο, το πρωί της Παρασκευής (5/4), «φορώντας» την καλύτερή μας διάθεση και με τη βεβαιότητα ότι είχαμε μπροστά μας μια ξεχωριστή εμπειρία, ένα διαφορετικό «οδοιπορικό». Κατά το προηγούμενο διάστημα, και σύμφωνα με τις οδηγίες των προπονητών μας, είχαμε «λιώσει τις σόλες των παπουτσιών μας» στην προπόνηση, με σκοπό τη βελτίωση των προσωπικών του χρόνων, ο καθένας. Ανταγωνισμός μεταξύ δρομέων δεν υφίσταται. Συναγωνισμός μόνο. Ο στόχος για τον καθένα είναι διαφορετικός και είναι ο εξής ένας: να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό. Στην ομάδα μας είχαμε κάθε λογής δρομέα: από εκείνην που κυνηγούσε το όριο της συμμετοχής στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου, που θα διεξαχθεί το καλοκαίρι στη Μόσχα (και το «έπιασε» και με το παραπάνω, κάνοντάς μας όλους ευτυχισμένους και «πανηγυρτζήδες», εκτός από «τρεχαλατζήδες», το ίδιο βράδυ στα bars του Παρισίου), μέχρι εκείνον που κυνηγούσε τον πρώτο του τερματισμό, ανεξαρτήτως χρόνου. Τα πειράγματα στο αεροπλάνο, οι ατάκες στο πρωινό, τα γέλια -ακόμα και στο σαββατιάτικο παγωμένο (2οC) πρωινό τρέξιμο/ξεμούδιασμα- τα ευρηματικά σχόλια σχετικά με την εκτεταμμένη μακαρονοφαγία των προηγουμένων ημερών και οι μικρές «φάρσες» που στήθηκαν «εις βάρος» κάποιων, κατέστησαν χαλαρωτικές τις στιγμές πριν από την εκκίνηση. Κάπως έτσι ο χρόνος κύλησε και φτάσαμε στο πρωινό της Κυριακής, στην ημέρα του αγώνα.

Ξυπνήσαμε χαράματα, φάγαμε ένα υποτυπώδες πρωινό και πήραμε το λεωφορείο που θα μας άφηνε στη γραμμή της εκκίνησης. Το κρύο τσουχτερό, το άγχος πολύ, αλλά κανένας δεν πτοήθηκε. Η «ελληνική απόστολή», όπως αυτοαποκαλούμασταν, ήταν καλά προετοιμασμένη. Και αυτό φάνηκε και στον αγώνα.

Στις 8.45 π.μ. δόθηκε η εκκίνηση. Κάπου εκεί, ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του. Απολαύσαμε χωριστά τη φανταστική διαδρομή: Arc de Triomphe, Champs Elysees, Place de la Concorde, Hotel de Ville, Musee du Louvre, Place de la Bastille, Chateau de Vincennes, Cathedrale Notre–Dame, Musee d’ Orsay, Jardin des Tuileries, Grand Palais, Tour Eiffel, Avenue Foch: 42.195km. Χωριστά μεν, αλλά με νοιάξη (όπως θα έλεγε ο B.D.Foxmoor, αν το έκανε τραγούδι). Τρέχαμε και είχαμε στο μυαλό μας και τους συναθλητές. Τους πιο πίσω και τους πιο μπροστά. Κι ας μας «αποσπούσαν την προσοχή» οι αμέτρητες μπάντες κάθε είδους μουσικής που ήταν διασκορπισμένες στη διαδρομή παίζοντας live. Κι ας μας συγκινούσαν οι εκδηλώσεις θαυμασμού και επευφημίας των θεατών, που συχνά ξεπερνούσαν κάθε όριο ευρηματικότητας προκειμένου να εμψυχώσουν τους δρομείς. Κι ας «χαζεύαμε» από την ομορφιά της διαδρομής και των μνημείων. Κάπως έτσι κύλησαν τα χιλιόμετρα της διαδρομής. Χωρίς να το πολυκαταλάβουμε. Στο τέλος του αγώνα ήμασταν όλοι χαμογελαστοί και «επιτυχημένοι»: από εκείνην που κυνηγούσε το όριο της συμμετοχής στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου, που θα διεξαχθεί το καλοκαίρι στη Μόσχα, μέχρι εκείνον που κυνηγούσε τον πρώτο του τερματισμό, ανεξαρτήτως χρόνου. Όλοι ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας, όλοι βελτιώσαμε τους χρόνους μας. Και το δεύτερο μέρος του πανηγυριού (γιατί το πρώτο ήταν ο αγώνας αυτός καθεαυτός) μόλις είχε ξεκινήσει. 

Τις επόμενες ώρες της Κυριακής και τη Δευτέρα, μέχρι να φύγουμε από την πόλη του Φωτός, όλα τα πρόσωπα ήταν χαμογελαστά. Κουρασμένα, αλλά χαμογελαστά. Τα πειράγματα, οι πλάκες και όλα τα παρεμφερή, συνεχίζονταν με αυξανόμενη ένταση. Μέχρι και σήμερα, σχεδόν μια εβδομάδα μετά, τα συγχαρητήρια, οι ευχές, τα τηλεφωνήματα και οι προσκλήσεις για συναντήσεις μετ’ εξιστορήσεως, δίνουν και παίρνουν. Τελικό συμπέρασμα: το καλύτερο είδος τουρισμού είναι ο αθλοτουρισμός.

Την Κυριακή (7/4) έβγαλα από τη «λίστα» μου το τρέξιμο ενός Μαραθωνίου στο εξωτερικό. Τη Δευτέρα (8/4) το ξαναπρόσθεσα, με ανεξίτηλα γράμματα. Αδιόρθωτος. Δεν το έχω σβήσει, ακόμα και τώρα, μετά τα γεγονότα της Βοστόνης. Ούτε και πρόκειται.

Υ.Γ.1.: Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους προπονητές μου, Νίκο Δημητριάδη και Αθανασία Τσουμελέκα (τους μόνους που θα αναφέρω με το ονοματεπώνυμό τους γιατί αξίζουν κάθε διαφήμιση) για την υποστήριξη και το ενδιαφέρον τους τα τελευταία δύο χρόνια που με «ανέχονται». Κάνουν φανταστική δουλειά στο running club που έχουν «στήσει» και αντιμετωπίζουν κάθε συμμετέχοντα αθλούμενο σαν επαγγελματία αθλητή.
Υ.Γ.2.: Θα ήμουν αγνώμων αν δεν έκανα αναφορά και στους άλλους «τρεχαλατζήδες» της ομάδας: στη φτερωτή Πόπη, τον αθόρυβο Αντώνη, τον δυνατό Βασίλη, τον φίλο(σοφημένο) και συγκάτοικο Ανδρέα, τον σπουδαίο Πάνο, την ήρεμη δύναμη που ακούει στο όνομα Λυκούργος, το πειραχτήρι Ντάννυ, τον χιουμορίστα Στέλιο και τους άλλους… Να είμαστε καλά, παιδιά, και να τρέχουμε (κυριολεκτικά και μεταφορικά)
.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News