Θα ξεκινήσω το σύντομο σημερινό μου σημείωμα με ένα Text που αναρτήθηκε εδώ στο protagon, στις 23.53 της Κυριακής: «Kαι όμως, ήταν χιλιάδες οι άνθρωποι που πήγαν στον μουσικό περίπατο για την Κάλλας. Ελπίδα».

Ναι, πράγματι ήσαν χιλιάδες (εδώ και εδώ) και ναι, αυτό είναι ελπίδα. Ήταν μία υπέροχη εμπειρία τόσο για μένα όσο, πιστεύω, και για όσους ήσαν εκεί. Στο Μουσείο της Ακρόπολης, το αδιαχώρητο. Αδύνατο να μπεις στον προαύλιο χώρο κι ας ήμασταν εκεί 20 λεπτά νωρίτερα. Χιλιάδες ο κόσμος. Το ίδιο και στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού. Στους επόμενους δύο σταθμούς του περιπάτου, ο κόσμος ήταν λιγότερος, ίσως λόγω της απόστασης. Στον τελευταίο όμως σταθμό, στο Αρχαιολογικό Μουσείο, ο κόσμος ήταν πάλι χιλιάδες και δημιουργήθηκε, για άλλη μια φορά, το αδιαχώρητο. Στους τέσσερις πρώτους σταθμούς οι σολίστ της Λυρικής τραγούδησαν με τη συνοδεία πιάνου, ενώ στο Αρχαιολογικό Μουσείο, μουσική έπαιξε η Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής υπό τη διεύθυνση του Μύρωνα Μιχαηλίδη. Ακούστηκαν πολλές και αγαπημένες άριες από το ρεπερτόριο της Μαρίας Κάλλας.

Στόχος μου, στο σύντομο αυτό σημείωμα, δεν είναι να σας αναφέρω ποιες άριες ακούστηκαν και αν ήταν ωραίες (που ήταν ωραίες…). Θέλω πιο πολύ να σας μεταφέρω αυτά που αισθάνθηκα βλέποντας το κοινό που παρακολούθησε τον μουσικό περίπατο. Όλες οι ηλικίες ήσαν εκεί. Πολλοί νέοι των 25-30 ετών. Άνθρωποι που προφανώς γνώριζαν από όπερα, αλλά και πολλοί για τους οποίους η συναυλία αυτή ήταν, ίσως, η πρώτη τους επαφή με την όπερα. Και εδώ είναι που θέλω να σταθώ. Λένε ότι η Μαρία Κάλλας, στα χρόνια της καριέρας της, έδωσε νέα πνοή στην όπερα, την ανέσυρε από ένα είδος μαρασμού στον οποίο είχε ξεπέσει και την έκανε γνωστή και αγαπητή στα πέρατα του κόσμου. Πιστεύω, λοιπόν, πως η Μαρία Κάλλας έκανε για δεύτερη φορά το θαύμα της, το βράδυ της Κυριακής, κι ας μην είναι πια μαζί μας. Ο μύθος της (ξανά)ζωντάνεψε στο ελληνικό κοινό και είμαι βέβαιος ότι η όπερα, από δω και εμπρός, θα ζήσει μία νέα αναγέννηση για το ελληνικό κοινό. Κυρίως στο επίπεδο των νέων που ήσαν τόσοι πολλοί και τόσο ενθουσιώδεις. Όλα αυτά βέβαια χάρις σε αυτήν, αλλά και σε άλλες προηγούμενες, πρωτοβουλίες της Λυρικής Σκηνής, να φέρει την όπερα πιο κοντά στον κόσμο.

Ελπίδα, λοιπόν. Κλείνω όπως άρχισα. Με ένα άλλο Text του protagon που αναρτήθηκε την Κυριακή, στις 20.05. Δεν ξέρω αν ο συντάκτης του είχε κατά νου τον μουσικό περίπατο στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας, αλλά ταιριάζει απόλυτα: «Τελικά οι ωραιότερες στιγμές σε αυτή τη χώρα είναι όταν δεν ασχολείσαι με αυτά που συμβαίνουν σε αυτή».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News