Πριν πολλά χρόνια κι ενώ έπινα μια πορτοκαλάδα με ανθρακικό παρέα με έναν φίλο μοναχό τον ρώτησα: «Τι είναι η ψυχή;». Με κοίταξε ερευνητικά, πήρε στο χέρι του το γυάλινο ποτήρι με την πορτοκαλάδα και μου απάντησε: «Το ποτήρι είναι το σώμα και η αφρίζουσα πορτοκαλάδα είναι η ψυχή ή η ενέργεια, όπως άλλοι την ονομάζουν» και γέλασε. «Δηλαδή», ρώτησα «η πορτοκαλάδα είναι ίδια σε όλα τα γυάλινα ποτήρια ή διαφέρει από ποτήρι σε ποτήρι;». «Ίδια είναι. Το αυτεξούσιο μας δίνει τη δύναμη να διαλέξουμε εμείς πια από τα χαρακτηριστικά μας θα επικρατήσουν στον χαρακτήρα». «Λέτε πως ψυχικά όλοι είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια συστατικά; Δηλαδή μπορούμε να πούμε πως όλοι είμαστε εν δυνάμει είρωνες, σαδιστές, αλαζόνες ακόμη και ρατσιστές;». «Ασφαλώς, άλλοι λίγο και άλλοι πιο πολύ. Από μας εξαρτάται τι θα κυριαρχήσει».

Θυμήθηκα τη συζήτηση παρακολουθώντας τη νέα δουλειά της Ελιάνας Αμπραβανέλ, «Roughcut», με την οποία έχω συνεργαστεί δύο φορές, (γράφοντας τη μουσική σε δύο ταινίες της μικρού μήκους). Ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στην καθημερινή ζωή της Bambie. Η δραστήρια Bambie η οποία κατάγεται από τις Φιλιππίνες, έχει νόμιμα χαρτιά παραμονής στη χώρα μας, είναι οικονομικός μετανάστης κι έχει γεννηθεί άντρας! Έχει λαμπερά, μακριά, ίσια μαλλιά, φοράει φούστα και τακούνια, έχει στήθος, δεν έχει κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου, έχει υιοθετήσει ένα μικρό παιδί στις Φιλιππίνες κι έχει Φιλιππινέζο σύντροφο στην Ελλάδα που τον αποκαλεί «ο άντρας μου».  Είναι χορεύτρια και χορογραφεί, είναι και κομμώτρια και κουρεύει Φιλιππινέζους και Φιλλιπινέζες αλλά και Έλληνες. Αγαπά τον εαυτό της, είναι ειλικρινής, σέβεται τη χώρα μας που της δίνει ψωμί και δεν ενοχλεί κανέναν. Το ντοκιμαντέρ της Ελιάνας Αμπραβανέλ είναι βγαλμένο από την καρδιά της. Είναι μια ευαίσθητη, ζωντανή, ειλικρινής και αντιρατσιστική ιστορία. Βλέποντάς την, συνειδητοποίησα, ότι παρ' όλα τα σοβαρά προβλήματα, μπορούμε να συμβιώσουμε με τους ξένους οικονομικούς μετανάστες φτάνει και οι ξένοι να καταφέρουν, να ενταχθούν στην κοινωνία μας, όπως η δραστήρια και ευαίσθητη Bambie. Απαραίτητη όμως προϋπόθεση είναι να κάνουμε κι εμείς την προσπάθεια να μπούμε στην οδυνηρή καμιά φορά θέση της διαφορετικότητας και να μην επιτρέψουμε το «συστατικό» του ρατσισμού που τρέχει ελεύθερο στην ενέργεια ή την ψυχή μας, να κυριαρχήσει – όπως κυριαρχεί σε αρκετούς συμπολίτες μας με ολέθριες επιπτώσεις για όλους.

Υ.Γ.: Το ντοκιμαντέρ θα προβάλλεται στην αίθουσα «Δαναός» έως και τις 15 Μαΐου. 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News