Ο πατέρας μου με άφησε όταν ήμουν 24 ετών. Ήταν ακόμη νέος, μόλις 49, όταν του διαγνώστηκε καρκίνος στον εγκέφαλο, στους λεμφαδένες, στους πνεύμονες και στη σπονδυλική στήλη. Ήταν γεμάτος θανατηφόρα τρελά κύτταρα, λεπίδες που του έκοβαν στιγμή-στιγμή φέτες τη ζωή. Μόλις το έμαθα παράτησα αμέσως την καθημερινότητά μου και του αφιέρωσα τους λίγους μήνες που του απέμεναν ώστε να τον χορτάσω. Να τον αγκαλιάσω. Να τον χαρώ. Προσαρμόστηκα στις ανάγκες του. Του έτριβα τη μέση όταν πονούσε, του έδινα τα χάπια της χημειοθεραπείας, του μιλούσα, τον κοιτούσα όταν κοιμόταν -που κοιμόταν ατελείωτες ώρες από τις μορφίνες για να μην πονά- και έκλαιγα όταν ήμουν μόνος γιατί δεν ήθελα να με δει και να με ρωτήσει γιατί κλαίω. Δεν μπορούσα να του απαντήσω με ψέματα. Δεν ήξερε ότι είχε καρκίνο και ότι ήταν μελλοθάνατος. Την εποχή εκείνη υπήρχε η άποψη ότι ο καρκινοπαθής δεν έπρεπε να το μάθει για να μην λυγίσει. Για να αντέξει τη μαρτυρική διαδρομή.  Για να αντέξουν επίσης και οι συγγενείς λες και οι συγγενείς ήταν οι άρρωστοι. Υπήρχε όμως και το θέμα της ντροπής. Μεγάλο θέμα το οποίο ακόμη δεν μπορώ να αιτιολογήσω. Κρατιόμουνα λοιπόν μέσα σε αυτή τη δύσκολη και εφιαλτική κατάσταση, υγιής, χαμογελαστός και δίπλα του, ώσπου έφυγε και με άφησε πλημμυρισμένο με τη δύναμη της αγάπης που μπόρεσα και του πρόσφερα. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο κενό ακόμη μέσα μου που με θλίβει. Δεν με κράτησε από το χέρι να μου πει αντίο. Δεν μπόρεσα να του ψιθυρίσω στο αφτί ότι τον αγαπώ και ότι θα μου λείψει. Δεν πειράζει όμως γιατί διατηρώ ζωντανή ακόμα την ελπίδα ότι θα ξαναβρεθούμε κάπου, κάποτε, στην οποιαδήποτε μορφή είναι αυτή, για να τα ξαναπούμε καλύτερα αυτήν τη φορά. 

Όλες αυτές οι μνήμες ήρθαν και με αγκάλιασαν καθώς παρακολουθούσα την ταινία, «Η τελευταία Φάρσα» του σκηνοθέτη και καθηγητή της Φυσικής στη σχολή Μωραΐτη Βασίλη Ραΐση. Η ταινία που με πολύ χαμηλό προϋπολογισμό και χωρίς καμιά χρηματοδότηση ή οικονομική βοήθεια κέρδισε το βραβείο του κοινού στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και προβάλλεται στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμος». Το σενάριο των Βασίλη Ραΐση-Γαβριήλ Ευσταθίου είναι γεμάτο με αγάπη και ελπίδα και πάθος για ζωή. Σεξ και έρωτα και θάνατο και παρηγοριά και σασπένς και φιλία. Συναισθήματα ζυγισμένα, με μέτρο ώστε να μην υπερβάλλουν, ούτε να κουράζουν τον θεατή. Ο Βασίλης Ραΐσης πέτυχε να κοιτάξει και να αποτυπώσει με ιδιαίτερο τρόπο μεγάλο μέρος των συναισθημάτων που τυραννούν τους καρκινοπαθείς και τους αγαπημένους τους φίλους. Κρυφάκουσε τις αγωνίες και τις ελπίδες τους, τον αγώνα για ζωή, την εκτίμηση της ζωής και στην παραμικρή της πτυχή. Τη μεγάλη τους προσπάθεια να αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο τον καρκίνο με απλές καθημερινές ασκήσεις και ασχολίες που ναι μεν δεν τους σώζουν από την ιατρική υποστήριξη -χημειοθεραπεία και ακτινοβολίες- αλλά τους προσφέρουν ποιότητα ζωής για τους λίγους μήνες που απομένουν. Το μήνυμα είναι ότι ο καρκίνος δεν είναι πια ντροπή, ούτε ζητάει τον οίκτο μας. Θέλει κατανόηση και αγάπη.  
 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News