Τραγούδησα πολύ. Ειδικά στο πρώτο μέρος, ίσως έγινα ακόμα και ενοχλητικός για τους γύρω μου. Αλλά, δεν φταίω εγώ. Τσιτσάνης είναι αυτός. Και, τόσο τα γνωστά του τραγούδια, όσο και τα λιγότερο γνωστά είναι σπουδαία. Για να γίνω πιο σαφής, βρέθηκα το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου στην Ιερά Οδό. Πρεμιέρα. Τίτλος του προγράμματος: «Νυν και αεί Τσιτσάνης». Δια χειρός Σταύρου Ξαρχάκου. Με τις ερμηνείες της Ελένης Βιτάλη και της Ηρώς Σαΐα. Αλλά και του Μανώλη Πάππου (που ενθουσίασε, τόσο με το μπουζούκι του, όσο και με τη φωνή του) και αρκετών από τους μουσικούς της σπουδαίας και λαμπερής ορχήστρας.

Αν θέλω να είμαι αντικειμενικός, η ορχήστρα που έχει «στήσει» ο Σταύρος Ξαρχάκος είναι το μεγαλύτερο ατού του μακροσκελούς προγράμματος που παρουσιάζει κάθε Παρασκευή και Σάββατο στην Ιερά Οδό. Μια ορχήστρα υψηλού επιπέδου με σπουδαίους σολίστες που χρήζουν ονομαστικής αναφοράς στο παρόν σημείωμα. Εκτός του Μανώλη Πάππου, λοιπόν, την ορχήστρα απαρτίζουν οι: Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο), Βασίλης Δρογκάρης (ακορντεόν), Σωτήρης Μαργώνης (Βιολί), Ηρακλής Ζάκκας (μπουζούκι), Αρίστος Βαμβακούσης (μπουζούκι), Διαμαντής Σιδερίδης (μπουζούκι, μπαγλαμά, τζουρά, τσουμπούς), Νίκος Σαμπαζιώτης (κιθάρα), Δημήτρης Σιάμπος (κιθάρα) και Χάρης Μέρμηγκας (κοντραμπάσο). Ειδικά, τα παιξίματα των δύο πρώτων, με άφησαν άφωνο πολλές φορές κατά τη διάρκεια της βραδιάς.

Μεγάλο ζήτημα, κατά την προσωπική μου άποψη, αποτελεί η συνολική διάρκεια της παράστασης, καθώς, όταν κατά τις δύο παρά τέταρτο (και μετά από δύο ώρες και σαράντα πέντε λεπτά προγράμματος) η Ελένη Βιτάλη μάς ανακοίνωσε ότι θα γίνει ένα μικρό διάλειμμα, προσωπικά, παραξενεύτηκα. Ποιος ο λόγος να διακοπεί εκεί το πρόγραμμα; Μετά κατάλαβα ότι στο δεύτερο μέρος, που ήταν, φυσικά, μικρότερο από το πρώτο, με την παρουσία επί σκηνής του ιδίου του Ξαρχάκου, ακούστηκαν τραγούδια του από το «Ρεμπέτικο». Σε κάθε περίπτωση, ένα πρόγραμμα συνολικής διάρκειας τεσσάρων και περισσοτέρων ωρών χαρακτηρίζεται τουλάχιστον μακροσκελές και πιθανότατα κουράζει.

Η απορία μου δεν περιορίστηκε μόνο στο παραπάνω γεγονός. Παραξενεύτηκα και από τον χρόνο παραμονής της Ελένης Βιτάλη επί σκηνής, που ήταν συνολικά μικρότερος από εκείνον της Ηρώς Σαΐα. Και αν εγώ δεν είχα και τόσο μεγάλο πρόβλημα με αυτό, καθότι πιστεύω ότι τα τραγούδια που ακούγονται στο πρόγραμμα είναι υπεράνω ερμηνευτών, δεν ίσχυσε το ίδιο και για την πλειοψηφία του κοινού που ήταν εμφανώς δυσαρεστημένο. Η Ηρώ Σαΐα είναι άρτια τραγουδίστρια. Με τεχνικές αρετές που θα ζήλευαν καταξιωμένοι συνάδελφοί της. Ωστόσο, υστερεί ακόμα σε ερμηνευτικό επίπεδο, ακόμα και μπροστά σε μια καταβεβλημένη Ελένη Βιτάλη που αποφεύγει τις ψηλές νότες και την πάνω οκτάβα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η περίπτωση του «ζόρικου» τραγουδιού του Τσιτσάνη με τίτλο «Τα ξένα χέρια». Στην προχθεσινή παράσταση το ερμήνευσε, χωρίς να χάσει ούτε νότα η Σαΐα. Εγώ όμως θα προτιμούσα τον πόνο και τον καημό της φωνής της Βιτάλη και για αυτό θεωρώ ότι έπρεπε να το πει εκείνη.

Τραγούδησα πολύ προχθές το βράδυ στην Ιερά Οδό. Όσο για τις απορίες μου, με αποζημίωσαν τα τραγούδια. Αν και ήθελα να ακούσω και το «Άσπρο πουκάμισο». Είτε από τη Ελένη Βιτάλη, είτε από την Ηρώ Σαΐα. Ακόμα καλύτερα, από τον Μανώλη Πάππο.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News