Έγραφε κάποτε ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, σχετικά με τις αυτοβιογραφίες, ότι πρέπει να έχεις ζήσει μια εξαιρετική ζωή, μια διαφορετική ζωή, προκειμένου να έχει αξία η αφήγησή της. Αν είσαι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η εξιστόρηση της ζωής σου, παρά μόνο – ίσως – για τους οικείους σου. Περίεργη εισαγωγή – θα σκέφτεστε – για ένα κείμενο με αφορμή την παράσταση-αφιέρωμα της Μαρινέλλας για τη Σοφία Βέμπο. Μα, η ζωή της Βέμπο ήταν εξαιρετική, ιδιαίτερη, διαφορετική και σπουδαία. Επομένως, χρήζει αφηγήσεως και παρουσιάσεως, ειδικά από μια μεγάλη φωνή, σαν αυτή της Μαρινέλλας.

Τον τελευταίο καιρό, έχει κάνει την εμφάνισή της μια νέα «μόδα» στα μουσικοθεατρικά μας δρώμενα. Παραστάσεις-αφιερώματα στις ζωές ανθρώπων του καλλιτεχνικού χώρου που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στη χώρα μας. Και τι δεν έχουμε δει, άλλες φορές με συγκίνηση και άλλες με απορία: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Σωτηρία Μπέλλου, Μίκης Θεοδωράκης, Κώστας Γιαννίδης (Γιάννης Κωνσταντινίδης) και πολλά άλλα. Ήρθε, λοιπόν, και η ώρα της Βέμπο.

Αν έχουν μια αξία αυτά τα αφιερώματα, αυτή είναι, το δίχως άλλο, η υπενθύμιση και η πληροφόρηση. Προσωπικά, αγνοούσα σημαντικές λεπτομέρειες για τη σπάνια περίπτωση της Σοφίας Βέμπο, τόσο σε καλλιτεχνικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Χθες (28/1), στο θέατρο Badminton, παρακολούθησα τη ζωή της «τραγουδίστριας της νίκης» και – αν μη τι άλλο – τώρα ξέρω. Ξέρω για τη σχέση ζωής που είχε με τον Μίμη Τραϊφόρο, για τις περιοδείες που έκανε σε όλο τον κόσμο και για τους φοιτητές του Πολυτεχνείου που «φιλοξένησε» στο σπίτι της μετά την εισβολή του τανκ στο Ίδρυμα τον Νοέμβριο του 1973 (βλέπετε, το σπίτι της βρισκόταν στην οδό Στουρνάρα). Ξέρω πώς γράφτηκαν μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια που ερμήνευσε και ξέρω ακόμα και πώς πρωτοεμφανίστηκε στο σανίδι. Έμαθα πολλά, αλλά δεν θα σας αποκαλύψω περισσότερα. Θα σας προτρέψω να γνωρίσετε τη Σοφία Βέμπο, μέσα από την «ξενάγηση» της Μαρινέλλας.

Μοναδική ένστασή μου, σχετικά με τη χθεσινοβραδινή παράσταση στο θέατρο Badminton είναι η μεγάλη διάρκειά της. Σίγουρα, η ζωή της Βέμπο είναι μυθιστορηματική, αλλά οι τρεις ώρες που διαρκεί η παράσταση είναι πολλές, κατά την άποψή μου, και – ίσως – κουράζουν. Στα θετικά, χωρίς να είμαι και ο καταλληλότερος για να εκφέρω άποψη, θα έβαζα την ερμηνεία του Αντώνη Λουδάρου στον Παυλάρα (που είναι μόνιμη πηγή γέλιου στην παράσταση) και εκείνη του Χρήστου Στέργιογλου στον Τραϊφόρο. Από κοντά και ο Τάσος Κωστής σε διάφορους εναλλασσόμενους ρόλους. Η Μαρινέλλα παραμένει ένα φαινόμενο. Η φωνή της εξακολουθεί να είναι εντυπωσιακή, με μερικά – ίσως – προβληματάκια στην άρθρωση, που ξεπερνιούνται, όμως, με την εμπειρία και την ερμηνευτική ικανότητα.

Εν κατακλείδι, η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο σε μια μεγάλη παραγωγή που απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Για μένα, κέρδος θα είναι αν, μετά την παρακολούθηση της παράστασης, οι θεατές της αναζητήσουν τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις και γνωρίσουν, έτσι, τη φωνή της Βέμπο.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News