Γυρνώντας από το Σταυρό του Νότου και το πρόγραμμα του Γιάννη Χαρούλη, προχθές το βράδυ (12/3), στο μυαλό μου «καρφώθηκαν» οι σπουδαίοι στίχοι του Κώστα Τριπολίτη: «Το κοινό είναι κενό και, εν κενώ, κλονίζεται. Κι ως γνωστόν, κενό κοινό, ποτέ του δεν ανακαινίζεται». Παιχνίδια που παίζει το μυαλό, καμιά φορά. Νωρίτερα, και ο Γιάννης Χαρούλης είχε τραγουδήσει (a capella, μάλιστα, εξαιτίας της σπασμένης χορδής στο λαούτο του) Κώστα Τριπολίτη. Πιο συγκεκριμένα, το «Δε λες κουβέντα» (σε μουσική Δήμου Μούτση), τραγούδι που συνηθίζει να ερμηνεύει, προφανώς επειδή το αγαπάει πολύ. Και το λέει πολύ ωραία και ρωμαλέα, με τρόπο που «αρμόζει» σε τραγουδιστή που επιχειρεί να τα «βάλει» με τραγούδι που έχει ερμηνεύσει σε πρώτη εκτέλεση η Σωτηρία Μπέλλου.

Ο Γιάννης Χαρούλης είναι πηγαίος τραγουδιστής. Ικανότατος, συναισθηματικός και, ταυτόχρονα, σεμνός. Ερμηνεύει με πάθος κάθε τραγούδι, παλαιό ή νέο, και επιτυγχάνει το στόχο που δεν είναι άλλος από τη συγκίνηση του ακροατή. Παράλληλα, και το έχω ξαναγράψει, έχει το συνήθειο να αναφέρει, από μικροφώνου, τα ονόματα των δημιουργών των έργων που ερμηνεύει, τακτική που δεν συναντάται σε πολλούς τραγουδιστές. Όλα αυτά δεν αμφισβητούνται από κανέναν, αλλά αλλού είναι το θέμα (του παρόντος σημειώματος). Πριν από την έναρξη του live βρέθηκα στα καμαρίνια για να του πω μια καλησπέρα και τον ρώτησα: «Περνάς καλά; Είσαι χαρούμενος με αυτό που κάνεις;». Ο Γιάννης, χαμογελαστός και ευγενής, μου απάντησε αμέσως και καταφατικά, με καθαρή ματιά. Για να μου πει, αμέσως μετά: «χαίρομαι και περνάω καλά, όταν περνάει καλά και ο κόσμος. Η σχέση είναι αμφίδρομη. Για να περάσω καλά εγώ, πρέπει να περάσετε καλά εσείς από κάτω, πρώτα». Και έχει δίκιο, βεβαίως.

Επιστρέφουμε, λοιπόν, στον στίχο του Τριπολίτη για το κοινό. Το κοινό που μπορεί να ανεβάσει έναν τραγουδιστή πάνω στη σκηνή και να του «δώσει φτερά», αλλά μπορεί και να τον κάνει να «ξενερώσει». Τα λέω όλα αυτά γιατί νομίζω ότι το κοινό, προχθές, στον Σταυρό του Νότου, ανήκε στη δεύτερη κατηγορία. Ο Γιάννης Χαρούλης – δικαίως και αναμφίβολα – έχει «πέραση»: γεμίζει τα μαγαζιά που εμφανίζεται, κάνει sold out στις καλοκαιρινές του συναυλίες. Όμως, για να απαντήσω και στο ερώτημα που τίθεται και στον τίτλο του παρόντος, ο πελάτης (το κοινό εν προκειμένω) – λυπάμαι, αλλά – δεν έχει πάντα δίκιο. Δεν έχει δίκιο όταν ουρλιάζει λες και είναι σε αγρό, δεν έχει δίκιο όταν ανεβαίνει πάνω στις καρέκλες και στα τραπέζια, δεν έχει δίκιο όταν αγνοεί τον διπλανό, δεν έχει δίκιο όταν καπνίζει φυσώντας τον καπνό στα μούτρα του παρακείμενου. Εν τέλει, δεν έχει δίκιο όταν συμπεριφέρεται σα να είναι στα μπουζούκια και ακούει τον Πλούταρχο, τη στιγμή που στη σκηνή είναι ο Γιάννης Χαρούλης και ερμηνεύει τα «Μαλαματένια Λόγια» (μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος – στίχοι: Μάνος Ελευθερίου). Προσωπικά ενοχλούμαι, να με συμπαθάτε.

Αυτή τη στιγμή, το κοινό του Γιάννη Χαρούλη – ειδικά στα μαγαζιά που ο χώρος είναι πιο περιορισμένος – δεν με αντιπροσωπεύει. Δεν θέλω να είμαι μέρος του. Θα περιμένω τις καλοκαιρινές του εμφανίσεις για να τον ξανακούσω ζωντανά. Μου έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν αυτό, με την περίπτωση του Σωκράτη Μάλαμα. Πήρα για λίγο καιρό τις αποστάσεις μου. Το ίδιο θα κάνω και τώρα. Χωρίς να σταματήσω καθόλου να «ακολουθώ» τον Γιάννη Χαρούλη, που υπεραγαπώ ως ερμηνευτή.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News