O χειμώνας δεν λέει να 'ρθει φέτος, αλλά όλα είναι στολισμένα χριστουγεννιάτικα και λες δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μου κληρώσει ένα θαύμα! Θαύμα πια είναι να συμβαίνει μια στις τόσες κάτι κανονικό. Να κυλάνε τα πράγματα απλά, χωρίς εμπόδια. Οταν σου προκύπτει ένα κάλεσμα να ανταποκρίνεσαι. Να φτάνεις στην ώρα σου χωρίς να χρειάζεται να τηλεφωνήσεις οχτώ φορές πως στον δρόμο σου έχουν εμφανιστεί όλα τα κακά της μοίρας σου, κι επιτέλους όταν φτάνεις να εξελίσσονται όλα καθώς ορίζει το πρόγραμμα. Η πρόσκληση για την πρεμιέρα της νέας ταινίας του Χριστόφορου Παπακαλιάτη στα Village cinemas έγραφε: ώρα προσέλευσης 8, ώρα έναρξης 9. Λέω, πού πας Γκίζα; Σε ένα σινεμά, χαλαρά Δευτέρα βράδυ, θα πάρεις και natsos.

Πανωλεθρία πρώτη: όλοι φοράνε τα καλά τους. Οι γυναίκες maxi φορέματα και 15ποντα, πανωφόρια που γυαλίζουν στο σκοτάδι και super γουνάκια. Οι άντρες κουστουμαρισμένοι, καλοχτενισμένοι και τέλεια γυμνασμένοι! Πλήθος φωτογράφων αποθεώνει τον Χριστόφορο σε ποικίλες στάσεις, όλες σοβαρές, με τη Ζέτα, με τον Φασουλή, με τον Σάκη και τον Κωστόπουλο, με τη Γιάννα, με τη συμπρωταγωνίστριά του. Η ατμόσφαιρα φυσικά είναι exited. Ολοι χαρούμενοι και λαμπεροί σαν να 'χει γυρίσει το ρολόι του χρόνου προς τα πίσω και περιμένουμε το millennium! Κι όμως! Το θέμα της ταινίας είναι η Ελλάδα της κρίσης. Ο τίτλος της: «Ενας άλλος κόσμος». Να ο άλλος κόσμος. Στο φουαγιέ του Village. Ντυμένος, στολισμένος, σωστά μακιγιαρισμένος και ευθυτενής, έτοιμος να παρακολουθήσει την περιπέτεια μιας οικογένειας που βρίσκει ιδανικό αντίδοτο στην κρίση τον έρωτα. Ο μπαμπάς ερωτεύεται τη Χρυσή Αυγή, η μαμά έναν Γερμανό, η κόρη έναν πρόσφυγα, ο γιος μια Σουηδέζα manager.

Πανωλεθρία δεύτερη: η προβολή άρχισε στις 9:50. Λίγο τα φιλιά, τα φλας των φωτογράφων, τα χαθήκαμε αγάπη μου, τα πώς είσαι… και πάλι καλά να λέμε. Τι να λέμε δεν ξέρω. Πως έχει πέσει το ταβάνι στο κεφάλι μας και εμείς φοράμε τα καλά μας για να βγούμε να φωνάξουμε «βοήθεια»; Μα μήπως δεν είναι έτσι τελικά; Μήπως η κρίση και η φτώχεια είναι επιλεκτικές; Συμβαίνουν σε κάποιους κι απλά όλοι μιλάμε για αυτές σαν να είναι ξένες που θα φύγουν σε λίγο; Και πώς πρέπει τέλος πάντων να πάει κανείς σε μια πρεμιέρα; Με τις φόρμες και το κινητό στο χέρι; Δεν πρέπει να ντυθείς λιγάκι και πιο επίσημα κάποια στιγμή; Θα πεθάνουμε δηλαδή όλοι για μια γαμοκρίση που εδώ που τα λέμε έχει χάσει και το νόημά της;

Ολα παίζουν. Και να ντυθείς και να στολιστείς και να κρατήσεις το ποτήρι της σαμπάνιας για να μην φαίνεται η αμηχανία. Αλλά ζούμε πια σε έναν άλλο κόσμο. Λογικά σε έναν κόσμο με κουρασμένους ανθρώπους που έχουν ανάγκη να «είναι» περισσότερο και να «φαίνονται» λιγότερο. Αν ο Παπακαλιάτης θέλει να πει κάτι με την ταινία του και έχει να προτείνει και κάτι άλλο στο κοινό που θα πληρώσει εισιτήριο για τον δει, ίσως θα πρεπε να επιλέξει και μερικούς καινούργιους κανόνες. Κι όχι μόνον αυτός. Μια ολόκληρη βιομηχανία που συμπεριφέρεται ακόμη με τον κώδικα των περασμένων κενών ετών. Η τηλεόραση, τα περιοδικά, οι κοσμικές στήλες, το facebook.

Κουκλίτσες, το πάρτι τελείωσε! Μην μεγαλοπιάνεστε άλλο. Οι καλές γιορτές θέλουν απλά υλικά κι έναν άλλο κόσμο που δεν είναι απαραίτητο να συμπεριφέρεται σαν να μην τρέχει τίποτα για να είναι σημαντικός.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News