Πριν όχι και τόσα πολλά χρόνια, αν σου έλεγε κάποιος πως τέλη Ιουλίου, με 38 βαθμούς, θα βρίσκεσαι σε ένα κλειστό γήπεδο για να ακούσεις τα στελέχη μιας εσωτερικής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ θα του συνιστούσες να κάνει μια επίσκεψη στο Δαφνί. Κι όμως. Λίγο πριν φύγει ο μήνας, με τον ήλιο να σκάει πάνω στο τσιμέντο του αθηναϊκού κέντρου, το κλειστό του Πανελληνίου γέμισε.

Πρώην ΠΑΣΟΚτσήδες (από αυτούς του πατριωτικού παλαιοκομματικού σωλήνα), πρώην, νυν (με άγνωστο το πόσο ακόμη) ΣΥΡΙΖΑίοι, στελέχη αριστερών σχημάτων, φοιτητές από τα ΕΑΑΚ και την ΑΡΕΝ, ηλικιωμένοι, μεσήλικες, άντρες γυναίκες, όλοι σε ένα γήπεδο μπάσκετ. Τα γενέθλια ενός site (του iskra) ήταν απλά η αφορμή. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά του διαζυγίου, το οποίο καίει εμφανώς, πλέον, στο βουνό που ονομάζεται Κουμουνδούρου.

Η διάσπαση είναι εμφανής και με γυμνό μάτι. Η ρητορική του Λαφαζάνη ήταν τέτοια που το τόνιζε σε κάθε κόμμα, σε κάθε τελεία, σε κάθε λέξη. Παρομοίασε τον Τσίπρα (τον οποίο δεν ανέφερε ούτε μια στιγμή με το όνομά του) με τον Σαμαρά και τον Παπανδρέου, όσον αφορά το πώς παρουσιάζει στον λαό τον μονόδρομο των Μνημονίων κι έριξε αλάτι στις πληγές του ΟΧΙ που έγινε κυβερνητικό ΝΑΙ μέσα σε λίγες ώρες. Έντυσε με συναισθηματισμό το πατριωτικό καθήκον που επιτέλεσε η Αριστερή Πλατφόρμα και έδωσε υποσχέσεις για το άμεσο μέλλον, για ακόμη περισσότερους αγώνες και για έναν άλλο δρόμο. Αυτόν τον άλλο δρόμο που τραβάει πλέον με τους Στρατούλη, Μηλιό, Πετράκο, Ήσυχο, την Ηρώ τη Διώτη κι άλλους πολλούς. Ήταν όλοι τους εκεί. Κι ο Γλέζος ακόμη. Είναι ξεκάθαρο πως είτε αποτελούν το 3%-4% του κόμματος, είτε το 10% θα συνεχίσουν. Το θέμα είναι ποιοι θα τους ακολουθήσουν. Ποιοι θα δεχτούν να μπουν κάτω από τον Λαφαζάνη; Ο πρώην υπουργός μπήκε στο γήπεδο σαν αρχηγός κόμματος σε προεκλογική ομιλία και τους καπέλωσε όλους. Η Ζωή θα δεχθεί να συνταχθεί και να είναι το νούμερο δύο; Ο Βαρουφάκης; Τον τελευταίο, πάντως, κανείς δεν τον ήθελε εκεί.

Το άκουγες στα πηγαδάκια. Ο κόσμος δεν ήταν νέος στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι το παλιό κομμάτι που προϋπήρχε. Θεωρούν πως ο Γιάνης τους προσβάλλει, πως ακόμη κι αν ενστερνίζεται την ιδεολογία τους το κάνει με τρόπο που δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Δεν τον θέλουν μαζί τους, είναι πολύ αστός για τα δικά τους δεδομένα, πολύ γκλαμουράτος για το λαϊκό κλίμα που επικρατεί στις μαζώξεις τους.

Στην Κυψέλη, είχε πολύ κόσμο. Το βασικότερο είναι πως ήταν αρκετός νέος κόσμος. Και πολλές γυναίκες. Δυναμικό κοινό, άτομα που μπορούν να δράσουν πολλαπλασιαστικά, άνθρωποι που μπορούν να τρέξουν, να μιλήσουν, να οργανώσουν, να μαζέψουν λεφτά και σταυρούς. Για να το πούμε με άλλα λόγια, αν ο Βαρουφάκης θέλει να κάνει κόμμα δεν έχει την υποδομή και τον κόσμο να το κάνει. Αντίθετα, ο Λαφαζάνης κι οι δίπλα του έχουν και κόσμο και υποδομή και εμπειρία. Εδώ και λίγες ώρες έχουν κι ένα σημείο αναφοράς. Την 27η Ιουλίου. Ήταν η μέρα που ένιωθες πως όλοι αυτοί υπέγραψαν ένα χαρτί με ένα κοινό όραμα, κοινή ρητορική, κοινούς στόχους κι επιδιώξεις, μοιρασμένους ρόλους. Μια διακήρυξη, δηλαδή.

Υ.Γ. Μέχρι πριν λίγες ώρες, είχα μια αμφιβολία για το κατά πόσο όλοι αυτοί είναι έτοιμοι να χρεωθούν μια διάσπαση στο συνέδριο που φαίνεται πως θα γίνει σε λίγο καιρό. Είδα το πάθος με το οποίο φώναζαν το ΟΧΙ ως κεντρικό σύνθημα της χθεσινής εκδήλωσης, την ένταση στο ΟΥ κάθε φορά που ο Λαφαζάνης θύμιζε πως η κυβέρνηση ψήφισε Μνημόνιο. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Το αντιμνημονιακό μέτωπο έχει πιο ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των ατόμων που το αποτελούν παρά με τα μέλη του κόμματος στο οποίο συνυπάρχουν δεκαετίες ολόκληρες.

Υ.Γ1. Στις πρώτες θέσεις, μπροστά-μπροστά, καθόταν ο κ. Κατσανέβας. Ναι, αυτός του κόμματος Δραχμή. Κι ο Καλφαγιάννης της ΕΡΤ. Αυτά για να ξέρουμε προς τα πού πηγαίνει ο συνδικαλιστικός κόσμος. 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News