Πολιτική, με τη μεγάλη έννοια του όρου, είναι οι ενέργειες που γίνονται σήμερα και κλείνουν το μάτι στα επόμενα 20-30 χρόνια. Η οπισθοδρομική προσέγγιση της έννοιας της πολιτικής που συναντάμε στην Ελλάδα και παντού στην Ευρώπη και τον κόσμο από τους φωστήρες των κομματικών επιτελείων, μειώνουν το μακροπρόθεσμο μπροστά στο ευκαιριακό και αυτό (σε μια γλώσσα που, δικαίως ως έναν βαθμό, έχει ξεχαστεί) λέγεται οπουρτουνισμός. Αν δεν ξέρουν πώς να κάνουν πολιτική οι πολιτικοί, ας αντιγράψουν τη γραμμή των πολυεθνικών. Ένα παράδειγμα: η Coca Cola δημιούργησε την εικόνα του Santa Claus ήδη από τη δεκαετία του 1930.

Κι έχουμε το πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ και της μάχης με τις λέξεις που δίνει στα ευρωπαϊκά κονκλάβια, με τον αόρατο μπαμπούλα των αγορών να παρακολουθεί σε real time τις εξελίξεις. Εδώ χρειάζεται να κάνουμε επίκληση στην κοινή λογική και να ξεκαθαρίσουμε ότι διαπραγματεύσεις με αυτά τα οφέλη για τον λαό, ακόμα και για εκείνους που πιστεύουν στις αστικές δημοκρατίες, θα μπορούσαν να είχαν γίνει και από την προηγούμενη συγκυβέρνηση. Και όχι από έναν πρωθυπουργό προερχόμενο από την Αριστερά, που ψηφίστηκε για να ανατρέψει το υπάρχον. Δεν πρόκειται καν για σοσιαλδημοκρατικές θέσεις, αλλά για ρεφορμιστικές ως και βαθιά συντηρητικές καθώς υποβαθμίζουν το μάκρο για το συγκυριακό. Ένας διαφορετικός τρόπος διαχείρισης στο πρόβλημα, που μπορεί να δώσει μια ανάσα στον λαό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν απαλλάσσει από το ίδιο το πρόβλημα.

Μια παραδοσιακή πολιτική θέση είναι πως την Αριστερά τη δημιουργεί, την ψυχώνει η κοινωνία, κάθε φορά που την έχει ανάγκη για να την προστατέψει. Δεν έγινε ξαφνικά αριστερή μία βαθιά συντηρητική κοινωνία όπως είναι η ελληνική. Η ανάγκη την έστρεψε προς τα εκεί, σαν τη μοναδική ελπίδα απαλλαγής από την αθλιότητα. Ακόμα και σε επίπεδο προσώπων. Κι εδώ να θυμηθούμε την προσέγγιση του Ζαν Ζινγκλέρ για την Αριστερά του 21ου αιώνα, που πρέπει να δημιουργηθεί από τα σοσιαλιστικά, κομμουνιστικά και αναρχικά ρεύματα που ξέρουν πώς να συνθέτουν και όχι πώς να διαχωρίζουν. Καλό είναι, λοιπόν, οι «σύντροφοι» του ΣΥΡΙΖΑ να γίνουν περισσότερο αριστεροί, να αποκτήσουν σταθερό και δυνατό βηματισμό προς αυτήν την κατεύθυνση. Κι αυτή είναι μία ενέργεια που γίνεται μονομερώς και όχι σε διαβουλεύσεις με θλιβερές ιαβερικές φυσιογνωμίες, στα μαυσωλεία ρύθμισης κερδών του καπιταλιστικού οικοδομήματος.

Οι ψηφοφόροι που έδωσαν την πρωτιά στον ΣΥΡΙΖΑ, στις πρόσφατες εκλογές, δεν είναι μόνο πρώην ΠΑΣΟΚοι, αγανακτισμένοι  Νεοδημοκράτες κ.λπ. Αλλά και πολίτες αριστερά (ακόμα και πολύ αριστερά) του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και αναρχικοί. Που μάταια (;) περιμένουν μία κίνηση δικαίωσης, που στα δελτία ειδήσεων στα media των μεγαλοεπιχειρηματιών θα λογιστεί ως στραβοτιμονιά. Ενώ θα πρόκειται για μία αληθινή πράξη εναντίωσης στη βαρβαρότητα. Κι εδώ έχουμε την κεκτημένη γνώση από τον Γκαλεάνο: «Ο κόσμος, έτσι όπως είναι σήμερα, είναι τα πάνω-κάτω. Μήπως θα πρεπε να τον γυρίσουμε ανάποδα για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του;». Δεν είναι ανατροπή ή, πολύ περισσότερο, επανάσταση η εναντίωση στη βαρβαρότητα και η επιστροφή στην ανθρωπιά. Πώς μπορούμε, πρακτικά, να βάλουμε ξανά τον κόσμο να πατήσει στα πόδια του; Ένα βιαστικό ξεφύλλισμα στον ευρωπαϊκό Μηδενισμό του Νίτσε, θέτει ένα πλαίσιο αναφοράς: «Στην πολιτική λείπει η πίστη στο δίκιο μας, λείπει η αθωότητα, βασιλεύει το ψέμα και η υποδούλωση στο στιγμαίο τώρα. Το λαϊκό ιδανικό του σοφού, του προφήτη, του αγίου, πρέπει να ξεπέσει σε αχρηστία».

* Σύνθημα δανεισμένο από παλαιότερη προεκλογική καμπάνια (επί προεδρίας του Νίκου Κωνσταντόπουλου) του Συνασπισμού

** Ο Γιώργος Κτενάς είναι δημοσιογράφος.

Προηγούμενα άρθρα του Γιώργου Κτενά

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News