Ανεξάρτητα από την έκβαση των διαπραγματεύσεων στη Σύνοδο Κορυφής, αυτό που ξημερώνει για την Ευρώπη είναι μία νέα ανθρωπογεωγραφία. Ένας νέος χάρτης με εντελώς διαφορετικούς συσχετισμούς δυνάμεων και με ανακατατάξεις στα στρατόπεδα και τις συμμαχίες.

Αυτό που έχει να αντιμετωπίσει η Μέρκελ δεν είναι μόνο ένα πιθανό Grexit. Αυτό, αργά ή γρήγορα, θα περάσει κι οι Ευρωπαίοι (όπως κι εμείς πιο δύσκολα από αυτούς) θα μάθουν να ζουν με τα νέα δεδομένα. Αυτό που έχει να αντιμετωπίσει η Γερμανίδα καγκελάριος είναι το πολιτικό ανάστημα που ύψωσε ο -έτσι κι αλλιώς ψηλός σωματικά- Ματέο Ρέντσι και τη διαρκώς αυξανόμενη δημοφιλία του Φρανσουά Ολάντ.

Μπορεί ο Γάλλος πρόεδρος να άργησε να πάρει μπρος, μπορεί να άφησε πολύ καιρό να κυλήσει στο αυλάκι και να ξοδεύει πολιτικό κεφάλαιο με τα σκάνδαλα της προσωπικής του ζωής, αλλά κάποτε σηκώθηκε και θύμισε σε όλη την Ευρώπη ποια είναι η Γαλλία και ποιος είναι ο ιστορικός ρόλος της. Ακόμη έχει να κάνει πολλά, αλλά η συγκολλητική παρέμβασή του δείχνει πως έχει αρχίσει να πιστεύει στον εαυτό του και πως εχει καταλάβει το βάρος που κουβαλά η σημαία με τις τρεις κάθετες χρωματιστές ρίγες. H Monde, στις αρχές Ιουνίου, έγραφε πως είναι η "τελευταία ελπίδα του Τσίπρα". Οι Financial Times, τις ίδιες μέρες, τον βάφτισαν σωτήρα της Ελλάδας. Δεν το κάνει από αγνές προθέσεις, προφανώς. Το κάνει γιατί ήταν προεκλογική δέσμευσή του η ποσοτική χαλάρωση κι η πιο ανεκτική λειτουργία της ευρωζώνης. Υπάρχει και κάτι άλλο. Οι Γάλλοι βλέπουν πως οι Γερμανοί δεν είναι αήττητοι στην πολιτική που χαράζουν και βλέπουν τον Ολάντ ως την ιδανική επιλογή για να ηγηθεί στη μετά-Μέρκελ Ευρώπη (διαβάστε σχετικά εδώ κι εδώ για τους συσχετισμούς με Ρέντσι και Ομπάμα).

Και μπορεί η Ιταλία να μην έχει την παράδοση και τη δύναμη των Γάλλων, αλλά ο Ρέντσι έδειξε πως μπορεί πάρα πολύ εύκολα να καθήσει στο τραπέζι με τους μεγάλους παίκτες. Θα μου πείτε, σιγά το δύσκολο. Ο Μπερλουσκόνι άφησε πίσω του καμμένη βάτο. Ναι, αλλά ο Μόντι δεν είχε καταφέρει να το πράξει. Κι ο Ρέντσι έδειξε πως με τις παρεμβάσεις του (αμιγώς θεσμικές και βαθιά πολιτικές) μπορεί να κοιτάξει τις προκλήσεις του αύριο. Μπορεί να αντιληφθεί τι γίνεται στον κόσμο και στη γειτονιά της Μεσογείου και να πιέσει προς μία Ευρώπη που κοιτά τα κοινωνικά θέματα εξίσου με τα οικονομικά. Τόσους μήνες μιλά για το μεταναστευτικό ακριβώς γιατί καταλαβαίνει πως η Ιταλία θα έχει μεγάλο πρόβλημα αν η Ελλάδα φύγει από την ΕΕ και γίνει αυτή το τελευταίο κομμάτι της Ένωσης προς την Ασία. Στη ρητορική του έχει βοηθήσει κι η πίεση που έχει από τον Πιτέλα, ο οποίος δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον Σόιμπλε ανεύθυνο. Ε δεν είναι και λίγο το νούμερο 2 του κόμματος να έχει τέτοια ρητορική κι εσύ να κάθεσαι χωρίς να παίρνεις θέση. Αν βελτιώσει και λίγο τους δείκτες της απόδοσης της χώρας του στο εμπόριο και στις εξαγωγές τότε το μπόι του θα αυξάνει συνεχώς. Και την τρίτη σε πληθυσμό χώρα της ευρωζώνης δεν μπορείς να την αγνοήσεις εύκολα όταν στο τιμόνι της έχει έναν οδηγό με γνώση του παγκόσμιου χάρτη και μπορεί να την οδηγήσει σε ασφαλή μονοπάτια (διαβάστε εδώ περισσότερα).

Όσο για εμάς, ε τα γνωστά. Εμείς θα χρειαστούμε πολλά χρόνια να συζητήσουμε για όλα τα παραπάνω. Αν το κάνουμε ποτέ, δηλαδή. Βλέπετε, για τα επόμενα χρόνια (εάν είμαστε στον σκληρό πυρήνα των πραγμάτων) θα πρέπει να αποκαταστήσουμε τη ζημιά που έγινε όλο αυτό το διάστημα από τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας.

Υ.Γ. Κάπου εδώ να θυμίσουμε πως ο Αλέξης Τσίπρας αποκαλούσε υποτιμητικά Ολαντρέου τον μοναδικό πολιτικό ηγέτη που έδωσε πραγματική μάχη για να μείνουμε στο ευρώ. Αξιοπρέπεια.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News