Δυο ερωτήματα:
Με δεδομένη την καταστροφή που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην επτάμηνη παραμονή του στην εξουσία, δεν θα έπρεπε η ΝΔ να προηγείται με τουλάχιστον δέκα μονάδες στις δημοσκοπήσεις; Και όμως, βρίσκεται οριακά πίσω από τον πρώτο ΣΥΡΙΖΑ.
Aν δεν καταφέρει να κερδίσει αυτές τις εκλογές με έναν αντίπαλο καταπονημένο, διχασμένο, απαξιωμένο, πότε ακριβώς ελπίζει να κερδίσει;
Η ΝΔ ξεκίνησε τις εκλογές με ένα αντίπαλο που είχε επιφέρει στη χώρα σε διάστημα επτά μηνών συγκριτικά μεγαλύτερες ζημιές από ό,τι η Μικρασιατική καταστροφή. Διότι ενώ η Μικρασιατική καταστροφή πρόσθεσε τουλάχιστον στον εθνικό κορμό μια ταλαντούχα και πληθυσμιακή ομάδα, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, οι ταλαντούχοι εδιώχθησαν από την χώρα. Επιπλέον, στον σύντομο χρόνο της θητείας του, ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε δείγματα διαφθοράς, αναξιοπιστίας και ευνοιοκρατίας, τα οποία δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα κατεστημένα κόμματα.

Ξεκινώντας λοιπόν αυτή την εκλογική αναμέτρηση, τι τακτική επέλεξε το εκλογικό επιτελείο της ΝΔ; Επέλεξε να αναδείξει τα καταστροφικά αποτελέσματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ; Επέλεξε να θέσει το θέμα της ποινικής διερεύνησης των περιπτώσεων διαφθoράς, ευνοιοκρατίας, υπονόμευσης του πολιτεύματος; Έκανε τις πλατείες και τα πανεπιστήμια να δονούνται από το σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά»; Όχι, δεν έκανε τίποτα απ ολα αυτά. Αντίθετα το -καραμανλικό παρεμπιπτόντως- «κρυφό επιτελείο» του Βαγγέλη Μεϊμαράκη επέβαλε την ακόλουθη γραμμή: Ξεκινώντας από το γεγονός ότι όλες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν το 85% να επιθυμεί τη συνεργασία των κομμάτων, έκανε τη «συνεργασία» κυρίαρχο σύνθημα. Με αποτέλεσμα, φυσικά, η κριτική να υποβαθμισθεί. Διότι, όπως πολύ σωστά παρατηρούσε ο Αλέξης Τσίπρας, δεν μπορείς να χαρακτηρίζεις κάποιον ως καταστροφέα και ψεύτη και ταυτόχρονα να τον εκλιπαρείς να συνεργασθεί μαζί σου. Έτσι φτάσαμε στο σημείο ο κ. Μεϊμαράκης να μην διαφοροποιείται καθόλου από τον Σταύρο Θεοδωράκη: Aμφότεροι ικετεύουν τον ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ να  συνεργασθεί μαζί τους, απλά ο πρώτος χρησιμοποιεί το επίθετο(«κ. Τσίπρα») ο δε δεύτερος το όνομα («Αλέξη»). 

Στην αρχή, η τακτική έδειχνε να δουλεύει. Η ΝΔ φαινόταν να ανεβάζει τα ποσοστά της και ο ΣΥΡΙΖΑ να πέφτει. Όμως η κατάσταση φαίνεται να αντιστρέφεται ριζικά με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Τα αρχικά αποτελέσματα απλά αντανακλούσαν το χαμηλό ποσοστό συσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που αρχίσει να αντιστρέφεται με την επιθετική εκλογική στρατηγική που υιοθετεί ο το κόμμα («όχι στη συνεργασία»).

Από την άλλη πλευρά, αρχίζει να γίνεται ορατός ο κίνδυνος αποσυσπείρωσης των οπαδών της ΝΔ. Το σύνθημα της «συνεργασίας» δημιουργεί απλά ηττοπάθεια και την εύλογη απορία των οπαδών της ΝΔ για ποιον ακριβώς λόγο να πάνε να ψηφίσουν όταν «ο Μεϊμαράκης τα 'χει βρει με τον Τσίπρα». Η ΝΔ (μαζί με το Ποτάμι) απλά εμφανίζονται ως απογοητευμένες γεροντοκόρες που συνεχώς προδίδονται από τον καλό τους.

Πρόκειται απλά για ηλιθιότητα του εκλογικού επιτελείου της ΝΔ; Όχι ακριβώς. Αντίθετα αρχίζει να αποκτά βάση ένα άλλο σενάριο που ακούγεται τον τελευταίο καιρό. Ότι ο απώτερος στόχος του «κρυφού επιτελείου» είναι μια  ήττα της ΝΔ που θα επιτρέψει τη θριαμβευτική επάνοδο του γκουρού της Ραφήνας σε ρόλο «σωτήρα» της παράταξης και του μοναδικού αστού πολιτικού με τον οποίο ο «Αλέξης» θα δεχθεί να συνεργασθεί.
Θα δούμε.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News