Μία διαφορετική St. Patrick’s Day
Μία διαφορετική St. Patrick’s Day
Στις 23 Φεβρουαρίου, ημέρα Δευτέρα, τη συζήτηση μονοπωλούσε η συμφωνία στο Eurogroup. Ήταν ή δεν ήταν επέκταση του Μνημονίου, έχουμε ή δεν έχουμε τρόικα, καλώς ή κακώς υπέγραψε ο Βαρουφάκης. Στην επικαιρότητα έβρισκε χώρο η δήλωση του Γλέζου που ζητούσε «συγγνώμη» από τον ελληνικό λαό γιατί η κυβέρνηση ακολουθεί διαφορετικό δρόμο από αυτόν που είχε υποσχεθεί προεκλογικά, ενώ στο εξωτερικό δελτίο είχαμε, κυρίως, τα Όσκαρ. Η είδηση, όμως, που δεν παίχτηκε, σχεδόν, καθόλου στα ελληνικά ΜΜΕ ήταν πως η Apple θα επενδύσει ένα δισεκατομμύριο δολάρια για να φτιάξει τα νέα κέντρα δεδομένων της. Πού θα το κάνει αυτό; Στην Ιρλανδία, σε μία χώρα με παρόμοια προβλήματα και πορεία με την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, αλλά με τελείως διαφορετική νοοτροπία και έκβαση στον λαβύρινθο των Μνημονίων, στον οποίο μπήκε κι αυτή.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επένδυση του αμερικανικού Κολοσσού στην Ευρώπη, εκατοντάδες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν, τα 166 στρέμματα που θα διατεθούν θα αλλάξουν τη ζωή ολόκληρων περιοχών αφού θα υπάρχει φιλικός για το περιβάλλον (αποκλειστικά από ανανεώσιμες πηγές η λειτουργία του κέντρου) αρχιτεκτονικός σχεδιασμός.
Όλα αυτά, την ώρα που η Ιρλανδία ανακοίνωνε πως ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης για το έτος που πέρασε ήταν 4,8%. Όχι μόνο δεν είχε ύφεση, όχι απλά είχε ανάπτυξη, αλλά είχε και τον υψηλότερο ρυθμό της. Κανένα άλλο κράτος της Ευρωζώνης δεν έφτασε σε αυτά τα επίπεδα. Ας αφήσουμε τις πολλές τεχνικές -οικονομικής φύσης- λεπτομέρειες που εξηγούν γιατί συμβαίνει αυτό κι ας επικεντρωθούμε στα χοντρά-χοντρά. Γιατί γίνεται αυτό; Μεταξύ άλλων -και βασικότερα- γιατί στη χώρα βρίσκεται και δραστηριοποιείται μεγάλος αριθμός πολυεθνικών επιχειρήσεων. Ναι, αυτών των επιχειρήσεων που η τωρινή κυβέρνηση έχει δαιμονοποιήσει τόσα χρόνια με τη ρητορική των ιδεολογημάτων της. Ναι, αυτών των επιχειρήσεων που η πρώην κυβέρνηση απέτυχε να προσελκύσει. Θυμηθείτε μόνο τον Αντώνη Σαμαρά που μιλούσε για τον κύριο Γκούγκολ και τον επικεφαλής της Samsung που συνάντησε.
Περισσότερο σημαντικό, μάλιστα, από όλα τα παραπάνω είναι πως όλοι οι κλάδοι της οικονομίας παρουσίασαν ανάπτυξη. Η γεωργία (+10% από το 2013), η κτηνοτροφία (+3,4%), οι μεταφορές (+8%), οι επικοινωνίες (+8%), οι κατασκευές (+6,9%), όλοι! Την ίδια ώρα στην Ελλάδα, τα αποτελέσματα και την πορεία των δεικτών τα νιώθετε στο πετσί σας κάθε μέρα. Και το χειρότερο είναι πως δεν έχουμε το παραμικρό σχέδιο για το πώς θα το αλλάξουμε αυτό.
Η Ιρλανδία -κι όχι μόνο- γιορτάζει σήμερα το Saint Patrick's Day*. Για όσους δεν γνωρίζουν πρόκειται για μία θρησκευτική και πολιτιστική (περισσότερο τα τελευταία χρόνια) γιορτή. Παρελάσεις, κατανάλωση κέλτικης μπύρας κι άλλων παραδοσιακών ιρλανδέζικων εδεσμάτων, πράσινα και λευκά τριφύλλια παντού, χρώματα, κέφι, χαρά, εκδηλώσεις. Γενικώς, σε όποιο μέρος του κόσμου είσαι, βγαίνεις και γιορτάζεις. Είτε είσαι Ιρλανδός, είτε έχεις κέλτικες ρίζες, είτε απλά ασπάζεσαι τις αξίες του σπουδαίου αυτού έθνους. Κι οι Ιρλανδοί έχουν κάθε λόγο φέτος να το γιορτάσουν με την ψυχή τους.
Υ.Γ.: Δείτε το παρακάτω βίντεο. Η όπερα του Σίδνεϊ, ο Πύργος της Πίζας, οι καταρράκτες του Νιαγάρα, τα ποτάμια στο Σικάγο, οι Πυραμίδες στην Αίγυπτο, ουρανοξύστες στο Ντουμπάι, βουνά στη Νότια Αφρική, το άγαλμα του Ιησού στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ακόμη και το Σινικό Τείχος βάφτηκαν πράσινα για να τιμήσουν την ημέρα. Μαντέψτε ποιο μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς δεν το έκανε και λείπει από το βίντεο.
Και μερικοί λόγοι για να επισκεφτείτε την Ιρλανδία:
* O Άγιος Πατρίκιος δεν ήταν καν Ιρλανδός, οι γονείς του γεννήθηκαν στην Ρωμαίοι πολίτες. Στα 16 του, τον απήγαγαν κέλτικες φυλές και τον μετέφεραν στη σημερινή Ιρλανδία, όπου κι έζησε μέχρι τα 22 του, υπηρετώντας διαφορετικούς αφέντες, ως σκλάβος. Για τα επόμενα 12 χρόνια, έζησε σε μοναστήρι στην Αγγλία. Με βάση έναν τοπικό μύθο του Κορκ, ο Πατρίκιος χρησιμοποιούσε το τριφύλλι για να υποδηλώσει την τριαδική υπόσταση του Θείου και με αυτόν τον τρόπο εξάπλωσε τον χριστιανισμό στην Ιρλανδία. Η πρώτη παρέλαση για το St. Patrick's Day δεν έλαβε καν χώρα σε ευρωπαϊκό έδαφος. Έγινε στη Βοστόνη, το 1737. Διοργανώθηκε από 37 Ιρλανδούς μετανάστες. Η Βοστόνη παραμένει η μόνη πόλη στην Αμερική με τόσο έντονο το κέλτικο στοιχείο.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
