Με την Ειρήνη γνωριζόμαστε εδώ και 20 χρόνια. Ζήσαμε στο ίδιο σπίτι τα πρώτα 6 «ανεξάρτητα» χρόνια μας. Κι όλα τα «πρώτα» τα ζήσαμε μαζί. Πρωτάκια στις σχολές μας, πρώτοι έρωτες, πρώτες επαγγελματικές προτάσεις, πρώτες στεναχώριες, όλα μαζί τα περάσαμε. Τσακωμοί ελάχιστοι. Όταν έτρωγε το τελευταίο κομμάτι πίτσας που είχα φυλαγμένο (αλήθεια στα 19 χορταίναμε με ένα κομμάτι πίτσα!) ή για το ποια θα πλύνει τα πιάτα.

Η Ειρήνη ήταν ο πρώτος άνθρωπος που του εκμυστηρεύτηκα ότι θέλω να φύγω στο εξωτερικό. Δε με σταμάτησε. Δε προσπάθησε να με μεταπείσει. Με στήριζε σταθερά, αν και ήξερα ότι θα με ήθελε κοντά της.

Εδώ κι ενάμιση χρόνο που ζω στη Σκωτία, μιλάμε μέσω viber και skype. Και δεν μου αρκεί. Ανήμερα το Πάσχα προσπαθούσαμε όλη μέρα να μιλήσουμε. Ανεπιτυχώς. Πότε δεν είχε σήμα το viber, πότε το skype δε λειτουργούσε, το 3G στην Ελλάδα κοστίζει, πέρασε όλη η μέρα κι εγώ δεν κατάφερα να ακούσω τη φωνή της και να της ευχηθώ. Μεγάλο ζογάδιασμα με έπιασε. Εσείς που ζείτε στα «ξένα» με καταλαβαίνετε. Πολλές φορές δίνεις online ραντεβού να μιλήσεις με κάποιον, αλλά απρόοπτα συμβαίνουν και ο χρόνος περνάει χωρίς να καταφέρεις να επικοινωνήσεις.

Θα μου πείτε τι σχέση έχει το facebook. Εμ, έχει. Όσο κι αν νομίζουμε ότι είναι μια κλειδαρότρυπα στη ζωή των άλλων, για εμάς που ζούμε μακριά από πολλούς αγαπημένους μας, είναι χρήσιμο εργαλείο. Βλέπω ότι η αδερφή μου ανεβάζει ένα θλιμμένο τραγούδι, αμέσως στέλνω μήνυμα να μάθω τι έχει. Βλέπω ότι ο φίλος μου ο Θανάσης θα πάρει κουταβάκι και γελάω σκεπτόμενη την αντίδραση της γάτας του. Βλέπω ότι η φίλη μου η Μαρία βρήκε δουλειά. Νιώθω ότι η ζωή συνεχίζεται κι εγώ μπορώ να συμμετέχω. Όταν συναντιόμαστε δε χρειάζεται να μου πουν όλα τα νέα των τελευταίων μηνών. Έχω μια ιδέα. Κι από την άλλη, ξέρουν ότι κι εγώ περνώ καλά. Μπορούν να δουν τους νέους μου φίλους, φωτογραφίες και νέα μου.

Έλα μου όμως που το Ρηνιώ είναι κάθετα ενάντιο στο facebook. Πιστεύει ότι είναι φακέλωμα. Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου, δεν είναι ο εξαποδώ, φίλη στα ξένα έχεις, ένα μήνυμα θα μου στέλνεις και θα μιλάμε στο πι και φι. Θα ανεβάζεις φωτό και θα σε κράζω που φόρεσες πάλι μαύρα. Θα κάνεις check-in σε μαγαζιά και θα ξέρω ότι αποκλείεται να μιλήσουμε γιατί είσαι έξω. Ξέρω ότι θα ζηλέψω με την πρώτη φωτογραφία που θα ανεβάσεις από παραλία Κουρούτας ή από μια βραδιά με ρακόμελα αλλά θα το υποστώ αν μπορώ να σου ποστάρω τραγούδια στον τοίχο σου.

Γι αυτό σας λέω, κάντε κι εσείς μια έκκληση στην Ειρήνη να κάνει facebook. Θα με σώσετε.

ΥΓ.: Μη βιαστείτε να μας κρίνετε και να πείτε, οι αληθινές φιλίες δε χρειάζονται τα social media. Γιατί με την Ειρήνη όταν συναντιόμαστε, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γιατί αυτό είναι αληθινή φιλία: όχι το να είμαστε αχώριστοι. Το να χωριζόμαστε και να μην αλλάζει τίποτα.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News