Το πρωί της 25ης Μαρτίου η ακρίβεια στο δρομολόγιο του μετρό ήταν υποδειγματική κι έτσι η άφιξη στο Ελ. Βενιζέλος έγκαιρη. Οι πρωινές εφημερίδες έδιναν βάρος στη σύσκεψη κορυφής της ΕΕ και παρέθεταν τα πιθανότερα σενάρια. Οι αεροσυνοδοί της Aegean πρόθυμα βοηθούσαν τους επιβάτες να βολευτούν στη θέση τους και η πτήση ξεκίνησε στην ώρα της.

Η μέρα στη Φραγκφούρτη ήταν ηλιόλουστη κι η θερμοκρασία 18 C. Ακόμη και μέσα στο αχανές αεροδρόμιο δύσκολα άντεχε να φοράει κανείς ένα λεπτό -έστω- μπουφάν. Έμεναν 2,5 ώρες μέχρι την αναχώρηση για Δουβλίνο. Περιμένοντας την επιβίβαση οι τηλεοράσεις της αίθουσας αναμονής διέκοψαν το πρόγραμμα για να συνδεθούν με τις Βρυξέλλες. Το ενδιαφέρον για να μάθουμε τα νέα έμεινε ανικανοποίητο, αφού ο ήχος ήταν τόσο χαμηλά ώστε ήταν αδύνατο να ακουσθούν η παρουσιάστρια κι οι ανταποκριτές του σταθμού. Έτσι έγινε η επιβίβαση στο αεροπλάνο (στις 16:10 τοπική ώρα) έχοντας πλήρη άγνοια των αποφάσεων της ΕΕ.

Κατά τη διαδρομή μου 'ρθε στο μυαλό όλη η φιλολογία των τελευταίων χρόνων (έως το 2007) για το θαύμα της Ιρλανδίας, συνεπέστερος οπαδός του οποίου νομίζω πως υπήρξε ο Στέφανος Μάνος. Σαν να θυμάμαι τα λόγια του: Μια χώρα μόλις 4 εκατομμυρίων καταφέρνει να βάλει τα γυαλιά σ' όλη την Ευρώπη και να ' χει ρυθμούς ανάπτυξης που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Άλλα γνωστά πράγματα που είχα κατά νου για τον προορισμό μας -πέρα από τους σπουδαίους συγγραφείς της- ήταν η σκληροτράχηλη εθνική ποδοσφαίρου, οι μπύρες, το ιρλανδέζικο ουίσκι και βέβαια ο Van Morisson κι οι U2. Οι καιροί άλλαξαν, όμως, κι έτσι Ελλάδα και Ιρλανδία χέρι χέρι απαρτίζουν δύο από τα μέλη του νεοσύστατου συγκροτήματος Piigs (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία).

Η πρώτη εντύπωση από το αεροδρόμιο του Δουβλίνου θύμιζε κάτι από το Ελληνικό, ενώ η πρώτη διαφήμιση μιλούσε για την εξομοίωση μισθών μεταξύ των εργαζομένων της ΕΕ. Αρκετά πλαίσια διαφήμισης ήταν άδεια. Οι βαλίτσες έβγαιναν ήδη από την καταπακτή τους όταν φθάσαμε στον κυκλικό διάδρομο. Τα καροτσάκια αποσκευών είναι δωρεάν (1 ευρώ στοιχίζουν στο "Βενιζέλος" και το πούλμαν για το κέντρο στοίχιζε 7 ευρώ το άτομο. Μας άφησε μετά από 1/2 ώρα περίπου δίπλα στο Trinity College. To ξενοδοχείο ήταν κοντά κι έτσι η βροχή δεν πρόλαβε να μας κάνει μεγάλη ζημιά. Έβρεχε πρώτη φορά μετά από 1 μήνα ανομβρίας, είπε ο ξενοδόχος.

Ο ποταμός Liffey διασχίζει το Δουβλίνο χωρίζοντάς το σε βόρειο και νότιο τμήμα, προσφέροντας στο ένα εκατομμύριο περίπου των κατοίκων του δυνατότητα κυκλοφορίας και διακίνησης σε συνθήκες ανθρώπινες και μάλλον ευχάριστες. Μετρό δεν υπάρχει, μόνο τραμ. Κατά μήκος της νότιας όχθης βρίσκεται το Temple Bar,όπου την Παρασκευή και το Σάββατο γίνεται το αδιαχώρητο στα στενά του με χιλιάδες επισκεπτών να μπαινοβγαίνουν στις αμέτρητες παμπ, κλαμπ κι εστιατόρια. Τις ώρες αυτές η αστυνόμευση είναι έντονη αλλά διακριτική. Ο κόσμος βγαίνει και πίνει πολύ. Έτσι λένε πως ήταν πάντα τα πράγματα.

Παρασκευή πρωί οι αποφάσεις της ΕΕ ήταν ανάμεσα στις πρώτες ειδήσεις της τηλεόρασης. Ιδιαίτερα σχόλια από τους ιρλανδούς δημοσιογράφους δεν υπήρχαν, αντίθετα οι ιστοσελίδες των ελληνικών εφημερίδων και sites παρείχαν πλούσια ενημέρωση και για κάθε γούστο. Ανοίγοντας το protagon.gr δέσποζε το άρθρο του Ηλ. Κανέλλη και το σχετικό βίντεο από την παρέλαση, στην οποία καταγίνονται κι οι ιρλανδοί (όπου κι αν βρίσκονται) τη μέρα του Αγίου Πατρικίου. Οι ιρλανδικές εφημερίδες ασχολούνταν κυρίως με τον Πάπα και την υπόθεση παιδεραστίας που συγκλονίζει την εκκλησία τους. Δεν έπεσα κατά το ζάπιγκ σε τηλεοπτικές συζητήσεις και παράθυρα, που να παρουσιάζουν τα θύματα των εμπλεκόμενων επισκόπων με θαμπό πρόσωπο να θυμούνται την κακοποίησή τους. Ασυναίσθητα μου 'ρθε στο μυαλό (λίγο παραλλαγμένο) ένα από τα συνθήματα που ακούσθηκαν μια μέρα πριν στο Σύνταγμα: Δεν θα γίνεις έλληνας ποτέ, Ιρλανδέ Ιρλανδέ.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News