Κόλαφο για την τουριστική μας πολιτική αποτελεί η Έκθεση Ανταγωνιστικότητας Τουρισμού και Ταξιδίων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα. Τα συμπεράσματα της Έκθεσης μπορούν να θεωρηθούν και ως ένα ακόμα επιχείρημα για την εγκατάλειψη του ευρώ.

Η Έκθεση, που περιλαμβάνει 140 χώρες παγκοσμίως, αναλύει μία σειρά παραγόντων που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα μιας χώρας στον τομέα του τουρισμού: το ρυθμιστικό πλαίσιο, τις συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής, το πλαίσιο των τιμών, τους πολιτισμικούς και φυσικούς πόρους, τις τουριστικές υποδομές κ.λπ. Στα πλαίσια της αξιολόγησης όλων αυτών των παραγόντων προκύπτει η τελική κατάταξη της χώρας.

Η Ελλάδα βρίσκεται στη θέση 32 της παγκόσμιας κατάταξης. Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Ελβετία ακολουθούμενη από τη Γερμανία (2) και Αυστρία (3). Στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης βρίσκονται το Τσαντ και η Αϊτή. Η θέση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα είναι εντυπωσιακή αν αναλογισθεί κανείς ότι ο τουρισμός θεωρείται ο κυριότερος μοχλός μιας ενδεχομένης οικονομικής ανάκαμψης. Χώρες όπου ο τουρισμός δεν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο όπως η Δανία, η Σιγκαπούρη το Χονγκ Κονγκ, η Νορβηγία κ.λπ. είναι, σύμφωνα με την Έκθεση, πολύ πιο ανταγωνιστικές στον τομέα του τουρισμού από ό,τι η Ελλάδα.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η σημερινή θέση της Ελλάδας αντιπροσωπεύει μία σημαντική υποχώρηση κατά 3 θέσεις σε σχέση με το 2011 όπου η Ελλάδα βρισκόταν στη θέση 29.

Όλα τα άλλα ευρωπαϊκά «γουρουνάκια» βρίσκονται σε καλύτερη θέση από την Ελλάδα. Η Ισπανία βρίσκεται στη θέση 4, η Ιρλανδία στη θέση 19 και η Πορτογαλία στη θέση 18. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές ήσαν οι επιδόσεις της Ισπανίας την τελευταία διετία στον βαθμό που πέτυχε να ανέβει 4 θέσεις – από 8 το 2011, σε 4 το 2013.

Ταυτόχρονα, από την ανάλυση των παραγόντων που επηρεάζουν αρνητικά την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας στον τομέα του τουρισμού προκύπτει ότι ο κυριότερος όλων είναι το επίπεδο των τιμών (σε σχέση με τις άλλες χώρες) και συγκεκριμένα η (σχετική) αγοραστική ισοτιμία, το φορολογικό επίπεδο (οι φόροι που επηρεάζουν τους τουρίστες), οι τιμές των καυσίμων, το κόστος των εισιτηρίων, το κόστος των ξενοδοχείων κ.λπ.

Στη βάση της αξιολόγησης του σχετικού επιπέδου τιμών η Ελλάδα κατατάσσεται όσον αφορά την ανταγωνιστικότητά της στη θέση 127 μεταξύ 140 χωρών παγκοσμίως! Με άλλα λόγια η Ελλάδα δεν είναι ένας (σχετικά) φτηνός τουριστικός προορισμός όπως διατείνεται η κρατική προπαγάνδα. Είναι ένας (σχετικά) ακριβός τουριστικός προορισμός – σε σχέση πάντοτε φυσικά με την ποιότητα του συνολικού πακέτου. Το ανέκδοτο σύμφωνα με το οποίο ο καφές στο Hilton της Αθήνας είναι πιο ακριβός από τον καφέ στο Hilton της λαμπερής Ουάσιγκτον δεν είναι ανέκδοτο. Είναι η πραγματικότητα.

Το γεγονός ότι όπως δείχνει η Έκθεση το επίπεδο των τιμών αποτελεί την Αχίλλειο πτέρνα του ελληνικού τουρισμού θέτει για μια ακόμα φορά και μετ’ επιτάσεως το ερώτημα σχετικά με τη λογική της υιοθέτησης ενός σκληρού νομίσματος και της αδυναμίας μιας δραστικής μείωσης των τιμών μέσω της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος. Η συνεχής μείωση της τουριστικής ανταγωνιστικότητας, που παρατηρείται τα τελευταία δύο έτη, περίοδο σημειωτέον πρωτοφανούς ύφεσης και μείωσης των αποδοχών, αποδεικνύει περίτρανα ότι σοβαρή και βιώσιμη ανάκαμψη στα πλαίσια του ευρώ είναι ανέφικτη. Διότι αν ο θεωρούμενος κυριότερος μοχλός ανάκαμψης, δηλαδή ο τουρισμός, παρουσιάζει αυτή τη μείωση της ανταγωνιστικότητας λόγω κυρίως των συνεχιζόμενων υψηλών τιμών, τότε αλήθεια από πού θα έλθει το φως στον βαθμό που οι τιμές θα παραμένουν στα ίδια υψηλά επίπεδα;

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News