Με κάθε πρόσφορη ευκαιρία, όταν δηλαδή η συνήθως ακραία συμπεριφορά, στάση ή δήλωση κάποιου κάνει το γύρο του κόσμου σε 90”, έρχεται και ξανάρχεται το ίδιο πιεστικό ερώτημα: Ποιά θα ήταν η τύχη της, εάν τα ΜΜΕ την αγνοούσαν; Παρότι έχουν δοθεί όλες σχεδόν οι απαντήσεις και το θέμα θα μπορούσε να θεωρείται λήξαν, σε πείσμα όσων πρόχειρα ή τεκμηριωμένα απάντησαν παραμένει αμείλικτα επίκαιρο.

 

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε η απίθανη ιστορία του παρανοϊκού πάστορα από τη Φλόριντα, που με τις ανοησίες του -πλην των άλλων- θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των αμερικανών στρατιωτών σε Ιράκ κι Αφγανιστάν. Είναι σαν να ακούω ήδη την πρώτη αντίρρηση: οι κίνδυνοι για τη ζωή των στρατιωτών πηγάζουν από την επιθετική αμερικανική πολιτική κι όχι από τη μωροφιλοδοξία κάθε προβληματικού τύπου να κερδίσει λίγη ή περισσότερη δημοσιότητα. Ακόμη, όμως, κι αν ήταν –λέμε τώρα- άλλη η διεθνής πολιτική των ΗΠΑ και δεν υπήρχαν αμερικανικές δυνάμεις σε άλλες χώρες, πάλι ο κίνδυνος για τους εντός των τειχών αμερικανούς δεν θα ήταν αμελητέος.

Με άλλη αφορμή είχα εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις για κάθε απόπειρα άσκησης ατομικής εξωτερικής πολιτικής. Αρκετοί φίλοι του protagon.gr είχαν τότε πάρει θέση σχολιάζοντας έτσι ή αλλιώς. Ωστόσο ήταν τόσο άμεσο το θέμα, που αναμφίβολα επιδρούσε λίγο ή πολύ στην τελική άποψη του κάθε σχολιαστή. Τώρα η ιστορία του εκκεντρικού Τ. Τζόουνς παρέχει την αναγκαία απόσταση, ώστε με περισσότερη νηφαλιότητα και περίσκεψη να εξετασθεί η δεινή θέση, στην οποία έχει περιέλθει εξ αιτίας του η αμερικανική πολιτική ηγεσία στην προσπάθειά της να διώξει σύννεφα που κανένα δελτίο ειδήσεων δεν είχε προβλέψει κι η δοκιμασία στις σχέσεις των ΗΠΑ με φίλους κι εχθρούς, συμμάχους και μη.

Γυρίζοντας στο αρχικό ερώτημα: πέρα από όλα τα άλλα, μια τέτοια συμπεριφορά προσφέρει σε αρκετά ΜΜΕ έτοιμο στο πιάτο αυτό που -όπως έχει δείξει η ιστορία- κάποιες φορές μόνα τους επινοούν ή κατασκευάζουν. Τότε, όμως, έχουν ακέραιη την ευθύνη κι αυτό έχει τη σημασία του.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News