Ήμουν και προσπαθώ να είμαι και σήμερα, φανατική οπαδός της έννοιας «όπου γης και πατρίς» η οποία για μένα εκφράζει την απόλυτη προσαρμοστικότητα που απαιτείται να έχει το ανθρώπινο είδος, ως δικλείδα ασφαλείας σε επερχόμενες φυσικές και ηθικές καταστροφές. Αυτή δε η θεωρία, αποτελούσε κάποτε και μια απίστευτη δικαιολογία, πνευματικού υποτίθεται επιπέδου, όταν αράδιαζα στους γονείς μου χίλιες δυο δικαιολογίες για να ταξιδεύω δεξιά και αριστερά σε ολόκληρη τη γη, ως φιλοσοφημένος πολίτης και όχι ως απλώς «ρεμάλι».

Από τότε όμως που ρίζωσα στην Αθήνα και γέννησα εδώ τα παιδιά μου, νιώθω ένα τσίμπημα στην καρδιά όταν ακούω για τον τόπο μου. Η Κέρκυρα! Ο τόπος μου… μου αρέσει τελικά αυτή η λέξη. Φαντάζει σαν κάτι εντελώς δικό μου κι ας μένουν σε αυτόν άλλοι 140 χιλιάδες άνθρωποι. Όχι είναι ο τόπος μου, δικός μου, που δε βρίσκεται όπου να'ναι στη γη αλλά βορειοδυτικά της Ελλάδας και δε χρειάζεται καμιά δικαιολογία για να τον αγαπώ. Είναι αυτός που με ανάθρεψε, μου αποτύπωσε στο νου τις πρώτες εικόνες, μου ρίζωσε στην ψυχή τα πρώτα συναισθήματα, και όταν κάτι συμβαίνει για πρώτη φορά έχει μια ξεχωριστή αξία… πατά πάνω σε άγραφα μονοπάτια και δημιουργεί για το μέλλον ένα βίωμα που δύσκολα αποχωρίζεσαι.

Σα να με βλέπω τώρα, κοριτσάκι μια σταλιά, να κατεβαίνω ξυπόλητη με τα αδύνατα ποδαράκια μου, ντάλα μεσημέρι, τις σκάλες του σπιτιού μου, με το μπλε ολόσωμο speedo μαγιό μου, και ένα δίφραγκο στο χέρι για να αγοράσω λαδερές, πανόστιμες, τηγανητές πατάτες με χοντρό αλάτι. Θυμάμαι το τσούξιμο στα σκασμένα από τον ήλιο και την αρμύρα χείλη μου όταν καταβρόχθιζα με βουλιμία αυτές τις τηγανητές πατάτες, μοναδικές σε όλο τον κόσμο, μέσα σε άσπρο σακουλάκι γεμάτο λεκέδες από το χιλιοχρησιμοποιημένο λάδι και τόσο καυτές που τα δάχτυλα μου έβγαζαν φουσκάλες.

Στην άκρη του καντουνιού όλη η παλιοπαρέα, ανθρωπάκια μικρά να τρέχουμε προς την παραλία και οι μανάδες μας να βγάζουν τα κεφάλια τους από τα παράθυρα των παλιών Κερκυραϊκών σπιτιών στη Σπιανάδα, πάνω από μυρωδάτες μπουγάδες ρούχων, απλωμένων σε σχοινιά, από τη μια μεριά του καντουνιού στην άλλη, για να δουν αν περάσαμε ασφαλείς το δρόμο.

Και όταν πάλι στην εφηβεία αγρίεψα, το δωμάτιο μου από τη θαλπωρή και την ασφάλεια της διπλανής πόρτας με το δωμάτιο των γονιών μου, άλλαξε γρήγορα χωροταξική θέση και μεταφέρθηκε σε μια μικρή αποθηκούλα στη σοφίτα με το κεκλιμένο ταβάνι. Ταίριαζε καλύτερα στις υπαρξιακές και μεταφυσικές ανησυχίες μου.
Όταν είχα τις κλειστές μου, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, κοίταζα το ταβάνι, βαμμένο γκρι με ζωγραφισμένα μαύρα αστέρια! Δεν ξέρω γιατί τότε έβλεπα τα αστέρια με μαύρο χρώμα, μάλλον οι ορμόνες της εφηβείας το κάνουν αυτό. Όταν όμως στις αισιόδοξες μέρες μου έριχνα το βλέμμα έξω από τα φωτεινά παράθυρα στη μεγάλη βεράντα…τότε έβλεπα το Ιόνιο φως, μυστηριώδες και γοητευτικό, και μπροστά μου ακριβώς το επιβλητικό Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας.
Εκεί ήταν το σπίτι μου ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα… φανταζόμουν αρματωμένους στρατιώτες μέσα σε αστραφτερές πανοπλίες να πολεμούν με δύναμη και τρόμο (άσχετο βέβαια, μάλλον από άλλο έργο, καθώς κανείς δεν πολέμησε κάπως έτσι εκεί μέσα).
Οι ιστορίες όμως για τα μυστικά περάσματα που ξεκινούν από το Παλαιό Φρούριο και διασχίζουν υπογείως όλη την πόλη, έκαναν  τη φαντασία μου να οργιάζει. Ο μύθος καταρρίφθηκε γρήγορα όταν ένα βράδυ το έσκασα από το σπίτι μου, με πλήρη εξοπλισμό, φακούς, νερά, πρόχειρα σχέδια, και πήγα με τους φίλους μου, να κάνουμε τους τολμηρούς. Η εξερεύνηση σταμάτησε στην πρώτη σπηλιά καθώς από τη μυρωδιά κοπράνων και  ούρων δεν μπορέσαμε να κάνουμε βήμα.
Πεζό, πολύ πεζό.
Πάντως η Κέρκυρα κατά γενική ομολογία είναι ένα όμορφο νησί, με κάθε είδους παραλίες και μια παλέτα με όλων των ειδών το πράσινο.
Και κυρίως, την άνοιξη.. την άνοιξη η Κέρκυρα προσφέρει αφειδώς τα δώρα της. Τα χρώματα της φανερώνουν μια οργιαστική πολυχρωμία, τα αγριολούλουδα μπαίνουν σε τάξη, αμυγδαλιές, πασχαλιές μοσχομυρίζουν στις εσχατιές των δρόμων, τα βράδια ημερεύουν, οι βροχές γίνονται πιο σύντομες και το νησί με το ζωογόνο ήλιο, λάμπει.
Και κάπου εκεί, όταν η Κερκυραϊκή ανοιξιάτικη γοητεία σε μαγεύει, έρχεται η μεγάλη εβδομάδα του Πάσχα να σε καθηλώσει. Εμείς οι ντόπιοι βέβαια, «μανουριάζαμε» λίγο όταν ορδές χιλιάδων επισκεπτών έφθαναν στο νησί για το διάσημο Πάσχα της.

Η Κέρκυρα γενικά γιορτάζει συχνά, πολιτιστικά δρώμενα σε κάθε χωριό και πανηγύρια πολλά. Και αυτή η μουσική! Για μας αποτελεί ανάγκη όπως ο αέρας που αναπνέουμε. Όταν οι Φιλαρμονικές δίνουν τις συναυλίες τους, μικροί-μεγάλοι, ακινητούν, δεν ακούνε, αισθάνονται…

Για να φανώ πάντως και λίγο χρήσιμη για όσους επιλέξουν να κάνουν τις διακοπές τους εκεί, να σας πω ότι δεν πρέπει να παραλείψετε τις αμμουδερές παραλίες της Νότιας Κέρκυρας, Βιταλάδες γι΄αυτούς που θέλουν οργάνωση, και Χαλικούνας δίπλα στη λίμνη Κορισίων για όσους προτιμούν παρθένες παραλίες.
Σας παρακαλώ, περπατήστε βραδάκι στην πόλη και χαθείτε στα καντούντια της.
Η παλιομόκα στου Ζήσιμου, στο Λιστόν, είναι ΤΟ παγωτό. Δύο μπάλες μόκα, με σπιτική σαντιγύ και δύο κουταλιές νες καφέ από πάνω. Ανακατέψτε καλά να αναμειχθούν τα υλικά και απολαύστε.
Το βράδυ στον πεζόδρομο της Πόρτα Ρεμούντα, επιλέξτε ένα από τα εστιατόρια της. Εκεί τρώτε φανταστική πίτσα al pesto, λεπτή σα χαρτί, στο La cucina.
Kαλή διασκέδαση…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News