Παραβιάζει ο θρησκευτικός όρκος στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως εκείνο της ιδιωτικής ζωής και της ελεύθερης σκέψης; Το θέμα τίθεται με την προσφυγή κατά της Ελλάδας στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Και είναι ένα από τα θέματα ταμπού της κοινωνίας μας. Στην Ελλάδα ο θρησκευτικός όρκος θεωρείται προαπαιτούμενο όχι μόνο στην απονομή της Δικαιοσύνης, αλλά και στη λειτουργία του πολιτεύματος, καθώς ο νομοθέτης απαιτεί θρησκευτικό όρκο και για την ανάληψη δημοσίων καθηκόντων. Η κυβέρνηση ορκίζεται ενώπιον ιερέα. Δεν αρκεί η πολιτική διαβεβαίωση, όπως για παράδειγμα ισχύει στην Κύπρο.

Υπενθυμίζεται ότι οι κυβερνήσεις ήταν πάντα διστακτικές ως αρνητικές στο να συζητήσουν την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου. Η πρόταση θεωρείται αποδεκτή από την Αριστερά. Άλλωστε οι βουλευτές της τηρούν διαφορετική στάση την ώρα του θρησκευτικού όρκου κατά την έναρξη των κοινοβουλευτικών εργασιών. 

Οι προσφεύγοντες, Παναγιώτης Δημητράς, Αντρέα Τζίλμπερτ, Νικόλαος Μυλωνάς, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Ευαγγελία Βλάμη, Αντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου και Δημήτρης Τσαμπρούνης, μέλη της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι» διαμαρτύρονται, στην προσφυγή τους, για την υποχρέωση που επιβάλλεται στους μάρτυρες των ελληνικών δικαστηρίων να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο. Υποστηρίζουν ότι ο όρκος στο Ευαγγέλιο συνιστά παραβίαση του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, του δικαιώματος στην ελευθερία της σκέψης, συνείδησης και θρησκείας των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης, με τις οποίες απαγορεύονται οι διακρίσεις. Επίσης η παρουσία χριστιανικών συμβόλων στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλοι οι Έλληνες δικαστές είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, δημιουργούν αμφιβολίες για την αμεροληψία των αποφάσεών τους.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News