Νομίζω ότι κάτι δεν καταλαβαίνω. Κάποτε είχαμε τη ληστεία της ημέρας, τώρα έχουμε τη δολοφονία της ημέρας. Την Τρίτη 10/5 ήταν ο 44χρονος στην Ομόνοια, την Τετάρτη 11/5 σφαγιάστηκε ένας μετανάστης από το Μπαγκλαντές ενώ ένας νεαρός διαδηλωτής νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση από τα χτυπήματα των αστυνομικών.

Έλεος πια! Πόση βία μπορούμε να αντέξουμε και πόσο μαλάκες πρέπει να είμαστε αν νομίζουμε ότι σκοτώνοντας ο ένας τον άλλον θα βρεθεί λύση. Αυτό που συμβαίνει είναι ζούγκλα και το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» είναι να στραβωθούμε όλοι.

Λάβαρο του Μοχάντας Γκάντι στους αγώνες του για ελευθερία και σεβασμό στον άνθρωπο, υπήρξε η «μη βία» που παράγει μόνο η αγάπη και η πίστη στο Θεό ή όπου αλλού θέλει ο καθένας. Ο Μάρτιν Λούθεν Κινγκ από την άλλη μεριά, στο συνταρακτικό λόγο που εκφώνησε για την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφότητα των ανθρώπων είχε πει: «Το σκοτάδι δεν μπορεί να καταπολεμήσει το σκοτάδι. Μόνο το Φως μπορεί να το κάνει αυτό. Το μίσος δεν μπορεί να καταπολεμήσει το μίσος. Μόνο η Αγάπη μπορεί να το κάνει αυτό». Θα μου πείτε τώρα, τι μου τσαμπουνάς κορίτσι μου, εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ θέλεις να το παίξουμε γκουρού; Και τότε εγώ θα απαντήσω: Γιατί παίζοντάς το μάγκες τι καταφέραμε;

Ωραία κοινωνία… Μπορούμε να γυρίσουμε στα παιδιά μας και να τους πούμε με περηφάνια να καμαρώσουν τον κόσμο που τους παραδίδουμε, ε; Εγώ πάντως όταν στρέφω το βλέμμα στα παιδιά μου αναρωτιέμαι μήπως ήταν υπέρμετρα εγωιστική η απόφαση μου να διεκδικήσω την αθανασία σε αυτόν το κόσμο, μέσω της διαιώνισης του είδους. Καλή η δικαιολογία ότι χωρίς την αναπαραγωγή θα χαθούμε, αλλά μάλλον είμαστε ήδη χαμένοι, και γεννάμε για να δείξουμε σε τρυφερές καρδιές πως κι αυτές μπορούν να σκληρύνουν και να χαθούν. Αλίμονο, να μη μεταφερθεί τέτοια «γνώση»!

Σε όποιους πάντως  δεν αρέσουν τα Βουδιστικά ή Χριστιανικά ή όπως θέλετε πείτε τα, περί αγάπης, πίστης…ας το δει πιο πρακτικά. Όλα αυτό που γίνεται υπάγεται στη θεωρία του ντόμινο, όλοι αυτοί που δολοφονούνται, χτυπιούνται, εγκληματούν είναι άνθρωποι, είναι ζωές, είναι όνειρα, είναι κρίκοι μιας αλυσίδας που συνδέονται με άλλους ανθρώπους, άλλες ζωές, άλλα όνειρα και όσο πιο πολλές κατεστραμμένες ζωές τόσο πιο πολύ μαύρος ή κόκκινος αιματοβαμμένος, θα γίνει ο κόσμος μας. Και το χειρότερο από όλα είναι ο φόβος που βλέπω στα μάτια του διπλανού μου. Γιατί όταν ο φόβος φωλιάσει στις ψυχές, τότε είμαστε έτοιμοι. Έτοιμη για οπισθοδρόμηση, χειραγώγηση και υποταγή…

Και θα κλείσω ναι, ναι, με μια ατάκα του Γκάντι: Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News