Έχω γράψει αρκετά κείμενα για τον έρωτα. Λόγια ποιητικά και ηδονικά για να περιγράψεις μια φάση της ζωής σου, που δε συμβαίνει συχνά, αλλά όταν συμβαίνει σου ανεβάζει τη διάθεση. Παρέλειψα εσκεμμένα να αναφέρω – για να μη μας το χαλάσω – ένα σημαντικό συμπληρωματικό του έρωτα: Τον εγωισμό. Τον εγωισμό και τον ναρκισσισμό που κρύβει ο έρωτας. Κατά την άποψή μου, δεν υπάρχει πιο εγωιστική φάση στη ζωή ενός ανθρώπου, από τη φάση που είναι ερωτευμένος, γιατί πιστεύω ότι στην ουσία ο έρωτας είναι μια ωραιοποιημένη έκφραση της ωραιοπάθειας μας!

Εκείνο με το οποίο είμαστε ερωτευμένοι, είναι η εικόνα μας μέσα από τα μάτια του άλλου. Τα εκθειαστικά λόγια που μας λέει, η αποκλειστική ενασχόλησή του με μας, η περιποιητική του διάθεση, οι σπίθες στα μάτια του όταν μας αντικρίζει, τα χατίρια που μας κάνει… Μα ποιοι  είμαστε; Γι’ αυτό έχει τόση δύναμη ο έρωτας, έχεις την αίσθηση ότι όλα τα μπορείς, ότι είσαι αήττητος, ένας μικρός θεός.

Αυτό ερωτευόμαστε: την πανίσχυρη και πανέμορφη εικόνα μας! Γι΄αυτό άλλωστε, κρατάει και λίγο, γιατί κάποια στιγμή τελειώνουν τα λόγια, οι σπίθες, οι πράξεις, τα χατίρια και ο βασιλιάς (εμείς) μένει γυμνός.

Ο έρωτας είναι μια γλυκιά πλάνη, ας το παραδεχθούμε και ας το ζήσουμε όσο μπορούμε αλλά μήπως να ασχοληθούμε και με κάτι πιο δύσκολο, για να δούμε τα πραγματικά μας όρια;
Τι είναι αυτό; Μα φυσικά η αγάπη. Τόσο φορτωμένη λέξη! Την ακούς παντού γύρω σου. Όλοι μιλάνε για αγάπη. Όλοι αγαπούν, αγαπώ την πατρίδα μου, αγαπώ το Θεό, τη γυναίκα μου… Περιοδικά, ραδιόφωνα, τηλεόραση, εκκλησία, κράτος. Όλοι αγαπούν…

Γνωρίζουμε αλήθεια, πώς να αγαπήσουμε; Τι είναι η αγάπη; Ο καθένας την έχει ορίσει διαφορετικά και πολλοί κατά πως τους συμφέρει. Ο μεγάλος φιλόσοφος Κρισναμούρτι όταν προσπαθεί να ορίσει την αγάπη είναι γεμάτος ερωτήματα: (ο ίδιος δίνει και την απάντηση, αλλά πρέπει να παραθέσω ολόκληρο βιβλίο) "Μπορεί η αγάπη να χωρισθεί στην ιερή και την ανίερη, την ανθρώπινη και τη θεϊκή, ή απλά υπάρχει μόνο μία αγάπη;

Αν πούμε "σε αγαπώ" σε κάποιον, αυτό αποκλείει την αγάπη για κάποιον άλλον;  Είναι η αγάπη ηθική ή ανήθικη; Οικογενειακή ή μη οικογενειακή; Αν αγαπάς την ανθρωπότητα αγαπάς και τον καθένα ξεχωριστά; Είναι η αγάπη συναίσθημα; Είναι η αγάπη αίσθημα; Είναι η αγάπη απόλαυση και επιθυμία; Όλες αυτές οι ερωτήσεις δείχνουν, έτσι δεν είναι, ότι έχουμε ιδέες για την αγάπη, ιδέες για το τι πρέπει να είναι και τι δεν πρέπει να είναι η αγάπη, έναν κανόνα ή κώδικα που έχει δημιουργήσει η κοινωνία στην οποία ζούμε."

Πως θα βρούμε όμως τι είναι η αγάπη; Η αληθινή αγάπη θα έπρεπε να είναι κάτι νέο, φρέσκο, ζωντανό. Να μην έχει χτες ούτε και αύριο, να είναι πέρα από το μαρτύριο της σκέψης, πηγαία και ανιδιοτελής.

Το να ανήκεις σε κάποιον, το να σε φροντίζει και να εξαρτάσαι από αυτόν εμπεριέχει ανάμεσα στα καλά και μια κατάσταση άγχους, φόβου, ζήλειας, ενοχής, και όπου υπάρχει φόβος δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη. Είμαστε μπερδεμένοι και φυλακισμένοι στις επιθυμίες μας και τις προκαταλήψεις και πως θα βρούμε χώρο για την αγάπη; Μήπως να αρχίσουμε να πετάμε; Το φόβο, την εξάρτηση, τη ζήλεια, την κτητικότητα, το χρέος, τις τύψεις, την αυτολύπηση, τη σύγκριση, το θυμό, την ακατανίκητη διάθεση να επηρεάσουμε τον άλλον να σκέφτεται και να κάνει ότι θέλουμε εμείς, την αγωνία μήπως και δεν αγαπηθούμε.
Νιώθω ήδη ότι καθάρισα, λέτε να μπορέσω και να αγαπήσω;…

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News