Koρίτσια, ένα  έχω να σας πώ. Φοράω Ugg! Αγόρια, συγγνώμη για το συνθηματικό, εξηγούμαι αμέσως: Ugg είναι αυτές οι μπότες, oι Αυστραλέζικες! Αυτές που  απ΄έξω είναι  χοντρές  και άκαμπτες σαν  να σε ετοιμάζουν για  να περπατήσεις στη Σελήνη: (ο Διογένης τις λέει «το διαβητικό πόδι»). Από μέσα  δε φοδραρισμένες με μαλλί προβάτου παχιό-παχιό και γενικώς όλο το θέαμα είναι μια απερίγραπτη ασχήμια. Πλην όμως μια ασχήμια που για κάποιο λόγο, αρέσει στα κορίτσια. Πριν μερικά χρόνια είχε γίνει τρελή μόδα, μέχρι και στο Χόλυγουντ σκάγανε όλες οι θεές με το προβατοτσούραπο πρώτη μούρη. Στη δε Καλογήρου, στην Αθήνα,  μόνο ξύλο δεν παίζανε στο Γκόλντεν Χώλ, πoια θα πρωτοδώσει το διακοσάρι  για να καπαρώσει αυτό το αισθητικό αίσχος.

Εγώ δεν  έπαιξα ξύλο στην Καλογήρου. Όχι γιατί είμαι ανωτέρου, αλλά επειδή είχα αποκτήσει τις πρώτες μου Ugg  τζάμπα, πριν από δέκα χρόνια. Και  μάλιστα, όχι μέσω Αυστραλίας, αλλά μέσω Μανχάταν. Τις είχε αγοράσει η κουμπάρα μου (πολύ κομψή και μέσα σε όλα τα trends). Aλλά όταν  τις είδε ο άντρας της στα πόδια της, απείλησε να τη διώξει από το σπίτι- μιλάμε για το τέλος της θηλυκότητας. Μου τις χάρισε  λοιπόν η κουμπάρα και τις φορούσα  για παντόφλες, όταν πηγαίναμε το χειμώνα στο κτήμα και πάγωνε η ψυχή μας από την υγρασία. Μετά γέμισα μια βαλίτσα στη Μελβούρνη (τις πουλάνε στα καλάθια, όπως τα σανδάλια στο Μοναστηράκι) και  ζούσα μ΄αυτές κάθε χειμώνα, Πανάσχημες, αλλά  τρομερά ζεστές, οι άτιμες. Και είκοσι υπό το μηδέν να κάνει, το ενσωματωμένο  πρόβατο κάνει τα πόδια σου να βελάζουν από ανακούφιση  και ζεστή θαλπωρή.
 
Τέλος πάντων, οι Ugg  δεν είναι πλέον  η τελευταία λέξη της μόδας, ούτε στο Μανχάταν, ούτε στην Αθήνα, ούτε στο Χόλυγουντ  (διότι, πώς να το κάνουμε, έχει  και η μαλακία τα όριά της), αλλά θα δείτε στο δρόμο πολλές γυναίκες να τις φοράνε ακόμα. Το Φεβρουάριο βεβαίως. Και τότε κανείς δεν τις μαλώνει, ούτε τις  κοροϊδεύει,  γιατί απλούστατα, αυτές οι μπότες είναι φτιαγμένες για τα μεγάλα κρύα. Εκεί ακριβώς θέλω  να καταλήξω: στο ότι αυτή τη στιγμή, σας γράφω με  τις Ugg στα πόδια,  με  ξυλιασμένα χέρια,  με τα δόντια- καστανιέτες, το μπουφάν του σκι και  με διπλή μάλλινη πυτζάμα.  Διότι μπορεί να είναι –σχεδόν Αύγουστος, αλλά εδώ είναι-σχεδόν- Φεβρουάριος. Το  «εδώ» είναι η Αυστραλία, και πιο συγκεκριμένα, το «ηλιόλουστο Περθ». Που αυτή τη στιγμή δεν είναι καθόλου ηλιόλουστο, αλλά έχει  καταχείμωνο, μπόρα, ανεμοθύελλα, στην αυλή φεύγουν δέντρα, μπουγάδες, καρέκλες, ο ωκεανός φουσκώνει, βρυχάται και αφρίζει ύποπτα στα τριακόσια μέτρα από την πόρτα μου, κι όλα αυτά, πατριώτες, είναι τα καλά νέα.

Τα κακά νέα είναι ότι μπήκαμε στο σπίτι «εδώ», μετά από δύο μήνες καύσωνα,  μύγα  και  σαγιονάρα στο ευλογημένο μας  ελληνικό καλοκαιράκι και ανακαλύψαμε ότι  τα έχει παίξει το κλιματιστικό μας. Δουλεύει τέλεια, αλλά  μόνο στην ψύξη. Ο ζεστός αέρας  αρνείται επιμόνως να μας κάνει τη χάρη-το μηχάνημα απλώς, σταματάει, όταν του δώσεις την εντολή «θέρμανση». Αμα του ζητήσεις «κρύο» τα δίνει  όλα, μέχρι πιγκουϊνάκια  γεννάει. Πράγμα υπέροχο αν είσαι  τέλος Ιουλίου στα Πατήσια, ας πούμε, αλλά όχι και τόσο βολικό αν διακτινιστείς από μια ξαπλώστρα στις Κουκουναριές και βρεθείς μούσκεμα –και κατεψυγμένη -στο Νότιο Ημισφαίριο.

Κατεψυγμένη; Οι φίλοι που κάτι σκαμπάζουν από το κλίμα εδώ, θα βάλουν τα γέλια- στη Δυτική Αυστραλία δεν κάνει ποτέ «αληθινό» κρύο. Στα νότια της  χώρας, αυτή τη στιγμή έχει μείον δεκάξι, ρεκόρ  ψόφου όλων των εποχών: Αλλά μιλάμε για τεράστιες αποστάσεις, πολύ μακριά από εδώ που είμαστε. Στο Πέρθ ο χειμώνας  είναι γλυκός, πάντα και παντού. Εκτός, φυσικά, από το σπίτι μας, το οποίο θυμίζει σκηνές από το Μεγάλο Παγετό στην ταινία «Δόκτορ  Ζιβάγκο». Τι σκατά έπαθε το κλιματιστικό; Δούλευε μια χαρά όταν φύγαμε! Ο δε μάστορας, την κατάρα μου να έχει, θα  μου τηλεφωνήσει “in the next few days”, που νέξτ φιου ντέϊς να είναι οι ώρες του.. Ας όψεται που η χώρα εδώ είναι παμπλούτογλου,  και τα μαστόρια σε τέτοια ζήτηση, (ανεργία μηδέν,  μεροκάματα στο Θεό, που  την όρεξή μου είχανε οι ψυκτικοί:  μάλλον θα παραθερίζουν χλίδα στην Ελλάδα, σιγά μην κάτσουν να  φάνε  στη μάπα τον  βαρετό αυστραλέζικο χειμώνα).

Ελλείψει μαστόρων, τεχνογνωσίας  και άλλων εργαλείων,  διώχνω τους  πιγκουϊνους από τον καναπέ  με τις ντιζάϊν μυγοσκοτώστρες που έφερα από τη Σκιάθο. Με παλτό-πάπλωμα καπιτονέ, κασκόλ γύρω από τα αυτιά και-ανυπερθέτως- με τα προβατοτσούραπα  στα ποδάρια. Κρίμα το εικοσάρικο στο πεντικιούρ και το «κάργα παραλία κόκκινο» στα νυχοπόδαρα. Τραγικά παράταιρο. Αν δεν ήταν ήδη ψόφια  η προβατίνα εντός της μπότας, θα τα είχε κακαρώσει από το σοκ.

Με άλλα λόγια, την έκανα για Αυστραλία. Πάλι. Και ήρθε ο κόσμος ανάποδα. Πάλι. Το «εδώ» είναι  τώρα «αλλού», η μέρα  είναι νύχτα, ο χειμώνας  καλοκαίρι, ο τζίτζικας μέρμηγκας. Κι εγώ,  από το φούρνο στην κατάψυξη, η γυναίκα-πυρέξ. Με το γνωστό βιολί: όταν ζορίζομαι, όταν βρίσκομαι έξω από τα νερά μου (κυριολεκτικά)  λέω, κάνω και γράφω αστεία.  Συνήθως  κρύα, αφού η αμηχανία μπροστά  στο άγνωστο δεν κρύβεται: ούτε κάτω από το παλτό, ούτε μέσα στο προβατόμαλλο, ούτε πίσω από το και καλά- χιουμοράκι.

Θα είναι ένας παράξενος Αύγουστος, αυτός  που έρχεται, «ιn the next few days».  Στο μεταξύ, με όλο το θάρρος, αν ξέρετε κάτι από  κλιματιστικά, στείλτε καμμιά συμβουλή, τι να κάνω; Το παιδάκι μου τουρτουρίζει!  Αν πάλι, το επάγγελμά σας είναι τα κλιματιστικά,  μη στείλετε συμβουλή: Στείλτε τον εαυτό σας-θα γίνετε ανάρπαστοι. In the next few days…

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News